Corto Maltese opnieuw interpreteren is niet eenvoudig, want we hebben het over een van de beste stripfiguren aller tijden. Deze zeeman, en soms piraat, werd bedacht door Hugo Pratt , een van mijn favoriete auteurs. Hij maakte ook De ballade van de zilte zee , voor mij de beste strip aller tijden..
Toch hebben Martin Quenehen y Bastien Vivès het aangedurfd het personage terug te brengen, te verjongen en naar de 21e eeuw te verplaatsen, weg van de avonturen die we van Pratt kenden.
Océan noir, zoals dit eerste album heet, vind ik een behoorlijk geslaagde benadering van het personage. Het scenario van Quenehen is goed zonder bijzonder uit te blinken, maar de tekeningen van Vivès vind ik buitengewoon.
Pratt was niet alleen een briljant scenarist, maar ook een van de grootste tekenaars uit de stripgeschiedenis. Toch ga ik iets zeggen waar veel fans van het personage het waarschijnlijk niet mee eens zullen zijn: als tekenaar overtreft Vivès hem volgens mij zelfs..
Daar kom ik later uitgebreider op terug. Laten we eerst naar het verhaal kijken.
Het verhaal van Corto Maltese: Océan noir
Het verhaal begint in 2001, wanneer Corto Maltese meedoet aan de entering van een luxejacht. Het loopt anders dan gepland en onze hoofdpersoon redt uiteindelijk een oudere Japanner. Daardoor raakt hij verzeild in een avontuur rond een mysterieus boek en de zoektocht naar een oude schat.
Vanaf dat moment reist Corto naar verschillende plaatsen en ontmoet hij mensen met hun eigen belangen. Dat gebeurt volgens het vertrouwde recept van zijn avonturen, waarin reizen, onverwachte ontmoetingen en merkwaardige situaties net zo belangrijk zijn als het uiteindelijke doel.
Zoals ik al zei, werkt de modernisering van het personage behoorlijk goed. Corto was tenslotte altijd al een avonturier die zich tussen allerlei mensen en conflicten bewoog, dus het is niet vreemd hem in een hedendaagse omgeving aan te treffen.
Hoewel de vele locaties misschien anders doen vermoeden, is het verhaal vrij eenvoudig. Dat past bij Pratt, bij wie de kracht van de avonturen vooral zat in de personages, de dialogen en de manier van vertellen.
Het scenario van Martin Quenehen: goed, maar niet op het niveau van Pratt
Quenehen weet de persoonlijkheid van Corto Maltese terug te brengen en een vermakelijk avontuur op te bouwen, maar zijn werk komt volgens mij niet in de buurt van Hugo Pratt, althans niet in dit eerste album.
Dat zie je aan de personages, die veel van hun bekende eigenschappen behouden —boeiende figuren die verschijnen en verdwijnen en ons nieuwsgierig achterlaten— en aan de dialogen, die de typische cynische toon, ironie en dubbele betekenissen van Pratt proberen terug te halen.
Over het algemeen lukt dat, maar soms lijkt Quenehen Pratt te willen imiteren. Bij Pratt kwam het karakter van zijn personages haast vanzelf naar voren.
In Océan noir daarentegen vond ik sommige gesprekken wat kunstmatig, alsof de scenarist de personages niet echt tot de zijne durfde te maken en ons eraan wilde herinneren dat we een avontuur van Corto Maltese lezen.
Het is geen slecht scenario. Je volgt het verhaal met belangstelling, de personages werken en de wisselende omgevingen houden het tempo erin. Ik vind alleen dat Quenehen een goede nabootsing van de oorspronkelijke avonturen levert, zonder er veel van zichzelf aan toe te voegen.
De tekeningen van Bastien Vivès: een kunstwerk
Hier zien we bijna het tegenovergestelde van het scenario. Terwijl Quenehen zich vooral lijkt te bekommeren om de stijl van de oorspronkelijke maker, geeft Vivès een eigen interpretatie van het personage, zonder Hugo Pratt te kopiëren.
Het is waar dat beiden eenvoudig tekenen en overbodige details liever weglaten, maar hun stijlen zijn verschillend. Vivès heeft een heel eigen manier van tekenen, waardoor je zijn werk vrijwel vanaf de eerste pagina herkent.
En het resultaat is gewoon schitterend.
Al vanaf de eerste pagina laat hij zien hoe goed hij visueel kan vertellen. Met een vrij klassieke pagina-indeling, zonder voortdurend enorme kaders of excentrieke composities te gebruiken, zet hij elk beeld precies op zijn plek en laat hij het verhaal heel soepel lopen.
Er staan veel prachtige plaatjes in het album, maar ze zijn er niet alleen om naar te kijken. Elke kadrering dient het verhaal. Vivès weet precies wanneer hij een personage van dichtbij moet laten zien, wanneer hij een landschap moet tonen en hoeveel ruimte een scène nodig heeft.
Ik ben ook dol op zijn gebruik van witruimte. In plaats van pagina's vol details te stoppen, laat hij alles weg wat hij overbodig vindt, zonder dat omgevingen leeg lijken of personages hun expressie verliezen.
Dat werkt bij vrijwel alles wat hij tekent: een gesprek tussen twee mensen, een varend schip of een stad in de verte. Zelfs bergen en landschappen krijgen een uitgesproken karakter, vaak met maar een paar lijnen.
Ook het gebruik van grijstinten is uitstekend: het geeft de beelden diepte zonder de helderheid van het geheel te verliezen. En hoewel het grootste deel van het werk deze aanpak gebruikt, doen de eerste kleurenpagina's er niet voor onder. Ik zou zelfs graag eens een heel avontuur in die kleurenstijl zien.
Daarmee kom ik bij de vergelijking met Pratt. De Italiaan was een meester in eenvoud, die met heel weinig elementen enorm veel kon overbrengen. Juist daarin lag een groot deel van zijn kracht als tekenaar.
Toch denk ik dat Vivès zelfs nog een stapje verder gaat, omdat hij met dezelfde eenvoud zijn plaatjes nog mooier maakt en tegelijk heel natuurlijk vertelt.
Natuurlijk is dat een kwestie van smaak, maar dit is zo'n werk waarbij alleen de tekeningen het lezen van de strip al rechtvaardigen..
Tijdens het lezen van Océan noir moest ik trouwens denken aan Ronin Rising, dat ik onlangs besprak, om dezelfde reden: het spectaculaire werk van Philip Tan en Daniel Henriques.
Opvallend genoeg zijn het twee bijna tegengestelde manieren van tekenen. In Ronin Rising zien we enorme, gedetailleerde illustraties over twee pagina's, waarbij de compositie belangrijker is dan traditionele stripvertelling in afzonderlijke kaders. Het zijn echt illustraties.
Vivès doet vrijwel het tegenovergestelde. Zijn pagina's zijn veel eenvoudiger en klassiek ingedeeld, maar zijn beelden geven me een vergelijkbare artistieke ervaring.
Ik vergelijk niet hun stijlen, die nauwelijks overeenkomen, maar de kwaliteit van het resultaat. Bij beide werken bleef ik steeds weer stilstaan om van de beelden te genieten: je kunt secondenlang —of minutenlang— naar één plaatje kijken, puur om het esthetische plezier dat het geeft..
En dat gebeurt me niet vaak.
Conclusie: de nieuwe Corto Maltese is de moeite waard
Océan noir is een goede manier om Corto Maltese terug te brengen.
Quenehen maakt een vermakelijk avontuur, met herkenbare personages en meestal goed geschreven dialogen, maar zonder de persoonlijkheid en vanzelfsprekendheid van Pratts beste verhalen. Volgens mij is hij te dicht bij zijn voorbeeld gebleven. Begrijpelijk, maar uiteindelijk beperkt dat het resultaat.
Vivès daarentegen heeft veel meer vrijheid genomen en volgens mij heeft hij precies de juiste keuzes gemaakt. Zijn tekeningen hebben karakter, zijn prachtig en tonen een beheersing van het visueel vertellen die je zelden tegenkomt.
Hoe dan ook is Océan noir een echte aanrader, zowel voor wie het personage al kent als voor wie hem voor het eerst wil ontdekken. Het verhaal is misschien niet echt onvergetelijk, maar de tekeningen zijn dat wel.
Het beste van Corto Maltese: Océan noir
- De tekeningen van Bastien Vivès op alle fronten, die ik qua schoonheid en visuele vertelkunst zelfs beter vind dan die van Pratt.
- De kans om van een andere versie van Corto Maltese te genieten zonder zijn persoonlijkheid helemaal kwijt te raken.
Het slechtste van Corto Maltese: Océan noir
- Het scenario is degelijk, maar blijft ver achter bij de beste avonturen van Hugo Pratt.
- Quenehen bootst de karakterisering te veel na, zonder zo'n persoonlijke interpretatie te bieden als Vivès.
- Sommige dialogen proberen het cynisme van het origineel te reproduceren en klinken wat kunstmatig.
Technische gegevens
| Kenmerk | Informatie |
| Titel | Corto Maltese: Océan noir |
| Oorspronkelijke titel | Corto Maltese: Océan noir |
| Scenario | Martin Quenehen |
| Tekeningen | Bastien Vivès |
| Oorspronkelijk personage van | Hugo Pratt |
| Oorspronkelijke uitgever | Casterman |
| Spaanse uitgever | Norma Editorial |
| Jaar | 2021 |
| Omvang | 180 pagina's |
| Genre | Avontuur, intrige |
| Setting | Jaar 2001 |
Beoordeling
Voor wie is dit
✅ Fans van Corto Maltese die een moderne herinterpretatie willen ontdekken.✅ Lezers die vooral tekeningen en visuele vertelkunst waarderen.
✅ Wie van klassieke avonturen houdt.
✅ Liefhebbers van Europese strips die kennis willen maken met het werk van Bastien Vivès.
Voor wie is dit niet
❌ Wie uitsluitend de oorspronkelijke avonturen van Hugo Pratt wil lezen.❌ Wie een ingewikkelde plot belangrijker vindt dan de artistieke kant.
Veelgestelde vragen
Waar gaat Corto Maltese: Océan noir over?
Het verhaal verplaatst Corto Maltese naar 2001. Na de entering van een luxejacht en de redding van een oudere Japanner raakt hij betrokken bij een avontuur rond een mysterieus boek en de zoektocht naar een oude schat.
Wie tekent Corto Maltese: Océan noir?
De tekeningen zijn van de Franse kunstenaar Bastien Vivès, met een heel eigen stijl die draait om vereenvoudiging, witruimte en een pagina-indeling die het verhaal bijzonder soepel laat verlopen.
Wie schreef het scenario van Océan noir?
Martin Quenehen schreef het scenario. Zijn verhaal bewaart veel van de bekende kenmerken van Hugo Pratts personage, maar speelt in het heden.
Moet je de originele Corto Maltese-strips hebben gelezen?
Nee. Océan noir is prima zelfstandig te lezen, al helpt kennis van de oorspronkelijke avonturen om de herinterpretatie van Quenehen en Vivès beter te waarderen.
Lijken de tekeningen van Océan noir op die van Hugo Pratt?
Beide kunstenaars tekenen met relatief weinig lijnen, maar hun stijlen verschillen sterk. Vivès heeft een heel eigen visuele signatuur en overtreft Pratt naar mijn mening in sommige opzichten, vooral in compositie en de schoonheid van de kaders.
Is Océan noir onderdeel van een reeks?
Ja. Het is het eerste avontuur in de moderne versie van Corto Maltese van Martin Quenehen en Bastien Vivès. Daarna verschenen La Reine de Babylone en Le jour d’avant.
Is Corto Maltese: Océan noir de moeite waard?
Ja, vooral als je van mooi tekenwerk in strips houdt. Het scenario is onderhoudend, al haalt het niet het niveau van Pratts beste werk. Voor de tekeningen van Bastien Vivès is het album de moeite waard.
Geef een reactie