Veertig jaar na het verschijnen van Ronin (waarvan je hier mijn recensie kunt lezen), een van de meest ambitieuze en experimentele werken uit zijn carrière, besloot Frank Miller terug te keren naar de wereld die hij in 1983 had bedacht. Het resultaat is Ronin Rising, ook bekend als Ronin: Book II, een zesdelige miniserie waarin de personages terugkeren en de gebeurtenissen uit het oorspronkelijke verhaal worden voortgezet.
Op papier was het een aantrekkelijk idee. Wie van die eigenzinnige wereld hield, wilde er best naar terug. Zonder de beperkingen van superheldenstrips kon Miller bovendien verder experimenteren.
En ja, het is een experiment. Maar het resultaat is behoorlijk teleurstellend.
Ik zal je vertellen waarom.
Het verhaal van Ronin Rising: een veel eenvoudiger vervolg
Na de vernietiging van Aquarius probeert Casey McKenna, de hoofdpersoon uit het eerste deel, samen met haar zoon Billy, die de buitengewone krachten van zijn vader heeft geërfd, te overleven in een verwoest New York.
Intussen haalt Virgo, de kwaadaardige AI, weer haar oude streken uit. Ook de demon Agat duikt op, met duistere bedoelingen. Het ‘verhaal’, als je het zo mag noemen, draait om de strijd van Casey en haar zoon tegen die twee. Verwacht verder niets. Twee enorme veldslagen. Punt.
Maar dat is het probleem niet. Of in elk geval niet het grootste.
Om te beginnen is het lastig de gebeurtenissen uit beide werken met elkaar te verbinden.
Aan het einde van Ronin leek Virgo vernietigd en was Billy samengesmolten met de identiteit van de samoerai, althans zo heb ik het opgevat. Hier treffen we echter een totaal andere situatie aan, en de overgang wordt nauwelijks uitgelegd.
Hoe is Virgo teruggekeerd? Wat is er echt aan de hand met Agat? Hoe zijn we in deze nieuwe situatie terechtgekomen?
Miller lijkt niet geïnteresseerd in het beantwoorden van deze vragen. De lezer moet de gaten in het verhaal zelf maar invullen.
Ook in het eerste deel moest je flink wat fantastische elementen voor lief nemen, maar het bouwde een ingewikkeld mysterie op waarvan de puzzelstukjes uiteindelijk min of meer op hun plaats vielen. In Rising maakt het gebrek aan uitleg het daarentegen moeilijk om de samenhang tussen beide verhalen te begrijpen.
Maar opnieuw: dat is niet het grootste probleem.
Zes nummers voor twee gevechten en veel te veel dialogen
Als verhaal is Ronin Rising een experiment dat een andere richting kiest en minder goed uitpakt dan het eerste deel.
In de praktijk bevatten de zes nummers nauwelijks meer dan twee grote confrontaties: een tegen Agat en een tegen Virgo. Daartussen ontbreekt elke plotontwikkeling.
Die vereenvoudiging had kunnen werken als Miller een kort, krachtig verhaal had gemaakt. Maar de strip sleept zich veel langer voort dan nodig. Serieus, zes nummers hiervoor?
Ook de dialogen helpen niet. Miller gebruikt zijn gebruikelijke hoogdravende toon, met personages die grote woorden gebruiken of dreigementen uiten..
Bovendien worden die toespraken repetitief, en vaak lijken de personages voortdurend hetzelfde te zeggen, maar dan in andere woorden. Het wordt zo erg dat je waarschijnlijk dialogen gaat overslaan. Je zult het zien.
Eerlijk gezegd is deze strip vooral een boek vol schitterende illustraties.
Philip Tan en Daniel Henriques: elke pagina is een illustratie
Het beste aan Ronin Rising is zonder twijfel het tekenwerk.
Philip Tan tekent hoofdstukken 1, 2, 3 en 5 naar de pagina-indelingen van Frank Miller, met indrukwekkend inktwerk van Daniel Henriques.
Het resultaat is indrukwekkend..
Tan tekent geen traditionele strip. Hij maakt enorme panorama’s: weinig klassieke kaders, vooral open composities vol personages, groteske wezens en verwoeste landschappen.
Elke dubbele pagina lijkt een op zichzelf staande illustratie, vol details die uitnodigen om even stil te staan en te kijken.
Ook het inktwerk van Henriques is fantastisch. Het versterkt het contrast, geeft diepte en verandert de scènes in beelden met een enorme visuele kracht.
Dit is tekenwerk waar je rustig de tijd voor moet nemen, want zoals ik al zei, het lijkt meer op een reeks spectaculaire illustraties dan op een traditioneel beeldverhaal.
Frank Miller: sterk door manga beïnvloed tekenwerk
Hoofdstukken 4 en 6 zijn door Frank Miller zelf getekend en de stijlverandering is duidelijk.
Zijn tekenwerk is veel soberder, met vereenvoudigde figuren, energieke lijnen en een nog sterkere manga-invloed dan in de oorspronkelijke Ronin .
Miller brengt de personages en omgevingen terug tot hun essentie, waarbij beweging en kracht belangrijker zijn dan details.
Het is een interessante aanpak met uitgesproken beelden, maar ik vind hem minder sterk dan zijn werk uit 1983.
In het eerste deel combineerde Miller experiment en vertelkunst met een enorme visuele rijkdom. Hier vereenvoudigt hij zijn tekeningen zo sterk dat sommige scènes minder verrassen.
Het tekenwerk is nog steeds aantrekkelijk, maar door het contrast met de composities van Tan en Henriques maken Millers eigen hoofdstukken duidelijk minder indruk.
Een strip om per dubbele pagina te lezen
Het formaat is essentieel voor een goed begrip van Ronin Rising..
Het werk is ontworpen voor grote zwart-witpanorama's, waarbij dubbele pagina's vrijwel als één illustratie functioneren.
Er zijn twee belangrijke verzameluitgaven.
De Collector's Edition behoudt het liggende formaat en laat je genieten van de originele composities. Dat is zonder twijfel mijn aanrader. Hier vind je de prijs op Amazon.
De Manga Edition heeft daarentegen een kleinere, staande opmaak waarvoor de illustraties opnieuw zijn ingedeeld. De catalogusprijs is minder dan de helft van die van de andere editie, maar ik raad deze versie niet aan. Prijs op Amazon.
Die ingreep tast juist het beste van de strip aan. De composities verliezen hun ruimte en de illustraties missen de visuele impact waarvoor ze ontworpen zijn.
Als je Ronin Rising wilt 'lezen' — waarmee ik bedoel: van de tekeningen genieten — is het absoluut de moeite waard om dat in het oorspronkelijke formaat te doen.
Conclusie: een geweldig visueel experiment dat je gerust kunt overslaan
Ronin Rising is zo’n strip waarin er een wereld van verschil zit tussen het tekenwerk en het verhaal.
Visueel is hij buitengewoon. Philip Tan en Daniel Henriques leveren spectaculaire pagina's af, terwijl Frank Miller een soberder en persoonlijker interpretatie van zijn eigen universum toevoegt die ook aantrekkelijk is.
Maar het scenario schiet tekort.
Er is nauwelijks een plot, de dialogen zijn repetitief en de band met het eerste werk roept te veel vragen op. Wat ooit een verrassend verhaal vol wendingen was, is nu een aaneenschakeling van weinig diepgaande confrontaties.
En het ergste is dat dit vervolg vrijwel niets aan het origineel toevoegt.
Binnen het oeuvre van Frank Miller blijft Ronin Rising een experimentele curiositeit waarvan het tekenwerk de belangrijkste bestaansreden is.
Zo groot is voor mij het verschil: 5 op 5 voor het tekenwerk en amper 2 op 5 voor het scenario..
Is het de moeite waard? Alleen als je die buitengewone illustraties wilt zien of benieuwd bent naar het vervolg op Ronin..
Voor alle anderen is de strip overbodig.
Het beste van Ronin Rising
- Het spectaculaire tekenwerk van Philip Tan en het inktwerk van Daniel Henriques.
- De panoramische composities die elke dubbele pagina in een illustratie veranderen.
- De eigenzinnige stijl van Frank Miller, vooral zijn benadering van manga.
- De oorspronkelijke liggende editie, waarin het tekenwerk tot zijn recht komt zoals bedoeld.
Het slechtste van Ronin Rising
- Een veel te eenvoudig verhaal, met nauwelijks meer dan twee grote gevechten.
- Een onnodige lengte voor het verhaal dat wordt verteld.
- Het gebrek aan uitleg die het vervolg logisch met het origineel verbindt.
- De hoogdravende en buitensporig repetitieve dialogen.
- Voegt niets echt belangrijks toe aan Ronin..
Technische gegevens
| Kenmerk | Informatie |
| Oorspronkelijke titel | Ronin: Book II |
| Titel van de bundel | Frank Miller's Ronin Rising |
| Scenario | Frank Miller |
| Tekeningen | Philip Tan (hoofdstukken 1, 2, 3 en 5) en Frank Miller (4 en 6) |
| Composities | Frank Miller |
| Inkt | Daniel Henriques |
| Belettering | John Workman |
| Oorspronkelijke uitgever | Frank Miller Presents |
| Oorspronkelijke publicatie | 2022–2024 |
| Nummers | 6 |
| Verzameluitgave | Abrams ComicArts / Kana (2024) |
| Collector's Edition | 192 pagina's, liggend formaat |
| Manga Edition | 288 pagina’s, staand formaat |
| Kleur | Zwart-wit |
| Genre | Sciencefiction, fantasy, actie en dystopie |
Beoordeling
Voor wie is dit
✅ Liefhebbers van Philip Tans tekenwerk en Daniel Henriques’ inktwerk.✅ Lezers die geïnteresseerd zijn in zwart-witillustraties.
✅ Fans van Frank Miller die al zijn werk willen lezen.
✅ Iedereen die van de oorspronkelijke Ronin heeft genoten en wil weten hoe het verdergaat.
Voor wie is dit niet
❌ Wie een verhalend vervolg verwacht dat het niveau van de eerste Ronin haalt.❌ Lezers die vooral waarde hechten aan het scenario en de karakterontwikkeling.
Veelgestelde vragen
Moet je Ronin lezen vóór Ronin Rising?
Ja, dat is sterk aan te raden. Ronin Rising vertelt verder na de gebeurtenissen uit het oorspronkelijke werk van Frank Miller, dat tussen 1983 en 1984 verscheen. Bekende personages en conflicten keren terug, al wordt niet altijd duidelijk hoe de nieuwe situatie is ontstaan.
Wie tekent Ronin Rising?
Philip Tan tekent hoofdstukken 1, 2, 3 en 5 naar de pagina-indelingen van Frank Miller. Daniel Henriques verzorgt het inktwerk. Miller tekent zelf hoofdstukken 4 en 6.
Hoeveel nummers telt Ronin Rising?
De oorspronkelijke miniserie telt zes nummers van Frank Miller Presents. De reeks begon in 2022 en het zesde nummer lag in februari 2024 in de winkels. Beide verzameluitgaven verschenen in 2024.
Wat is het verschil tussen de Collector's Edition en de Manga Edition?
De Collector's Edition behoudt het liggende formaat, met grote panoramische illustraties over twee pagina’s. Voor de Manga Edition zijn de beelden opnieuw ingedeeld in een kleiner, staand formaat. Om het oorspronkelijke tekenwerk te zien zoals het bedoeld is, kies je de eerste.
Is Ronin Rising in zwart-wit getekend?
Ja. Anders dan de oorspronkelijke Ronin, die door Lynn Varley was ingekleurd, gebruikt het vervolg zwart-wit, waardoor de lijnen van de tekenaars en de inkten van Daniel Henriques extra opvallen.
Is Ronin Rising het lezen waard?
Vooral voor het tekenwerk. Philip Tan, Frank Miller en Daniel Henriques maken buitengewone beelden, maar het verhaal is veel eenvoudiger dan het origineel, de dialogen vallen in herhaling en er blijven te veel gaten in de plot. Ik raad het vooral aan als je van de tekeningen houdt of alles van Frank Miller wilt lezen.
Geef een reactie