Ronin Rising: wizualny spektakl. I tylko tyle

Czterdzieści lat po wydaniu komiksu Ronin (tu przeczytasz moją recenzję), jednego ze swoich najbardziej ambitnych i eksperymentalnych dzieł, Frank Miller postanowił wrócić do uniwersum stworzonego w 1983 roku. Rezultatem jest Ronin Rising, znany również jako Ronin: Book II, miniseria w sześciu zeszytach, w której powracają bohaterowie, a historia toczy się dalej.

Na pierwszy rzut oka pomysł miał swój urok. Powrót do tak niezwykłego uniwersum, które tak miło wspominają ci, którym się spodobało, bez ograniczeń komiksów superbohaterskich, wydawał się dobrą okazją do dalszych eksperymentów.

I tak, to eksperyment. Ale rezultat jest dość rozczarowujący.

Już wyjaśniam, dlaczego.

Fabuła Ronin Rising: znacznie prostsza kontynuacja

Po zniszczeniu kompleksu Aquarius Casey McKenna, główna bohaterka pierwszej części, próbuje przetrwać w zrujnowanym Nowym Jorku wraz z synem Billym, który odziedziczył niezwykłe moce ojca.

Tymczasem Virgo, złowroga sztuczna inteligencja, znów daje o sobie znać. Powraca też demon Agat, i to z niecnymi zamiarami. Cała „fabuła”, jeśli tak ją nazwać, sprowadza się do walki Casey i jej syna z tymi dwiema siłami. Nie oczekuj niczego więcej. Dwie gigantyczne bitwy. I koniec.

Ale to nie jest problem. A przynajmniej nie największy.

Na początek trudno powiązać wydarzenia z obu dzieł.

Pod koniec komiksu Ronin wydawało się, że Virgo została zniszczona, a tożsamości Billy’ego i samuraja zlały się w jedną. Tak przynajmniej odczytałem zakończenie. W kontynuacji sytuacja wygląda zupełnie inaczej, a Miller prawie nie wyjaśnia, jak do niej doszło. 

Jak Virgo powróciła? Co tak naprawdę dzieje się z Agatem? Jak doszło do tej nowej sytuacji?

Miller nie wydaje się zainteresowany odpowiedzią na te pytania. To czytelnik musi sam wypełnić luki fabularne według własnego uznania.

Pierwszy komiks też wymagał przyjęcia wielu fantastycznych założeń, ale budował złożoną tajemnicę, której elementy w końcu mniej więcej do siebie pasowały. W Rising z kolei brak wyjaśnień utrudnia zrozumienie, jak łączą się obie historie.

Ale jeszcze raz: to nie jest największy problem tego dzieła.

Sześć zeszytów, dwie bitwy i zdecydowanie za dużo dialogów

Pod względem narracyjnym Ronin Rising jest eksperymentem innym i mniej udanym niż jego poprzednik.

W praktyce sześć zeszytów rozwija niewiele więcej niż dwa wielkie starcia: jedno z Agatem, drugie z Virgo. Pomiędzy nimi nie ma żadnego rozwoju fabuły ani niczego podobnego.

Takie uproszczenie mogłoby się sprawdzić, gdyby Miller stworzył krótką, mocną historię. Tymczasem komiks ciągnie się znacznie dłużej, niż powinien. Serio, sześć zeszytów na to?

Nie pomagają też dialogi. Miller używa swojego typowego napuszonego tonu, a postacie wygłaszają patetyczne kwestie albo rzucają groźby.. 

Na dodatek ich wypowiedzi stają się powtarzalne i często bohaterowie sprawiają wrażenie, jakby w kółko mówili to samo innymi słowami. Jest to na tyle męczące, że zapewne zaczniesz pomijać niektóre dialogi. Sam zobaczysz.

Szczerze mówiąc, ten komiks jest bardziej albumem wspaniałych ilustracji niż czymkolwiek innym.

Philip Tan i Daniel Henriques: każda strona jest ilustracją

Bez wątpienia najmocniejszą stroną komiksu Ronin Rising są rysunki.

Philip Tan rysuje rozdziały 1, 2, 3 i 5 na podstawie układu stron zaprojektowanego przez Franka Millera. Znakomitą pracę tuszem wykonał Daniel Henriques.

Rezultat jest imponujący..

Zamiast klasycznych stron komiksowych Tan tworzy ogromne panoramy. Tradycyjne kadry pojawiają się rzadko: przeważają otwarte kompozycje pełne postaci, groteskowych stworzeń i zrujnowanych scenerii.

Każda rozkładówka wygląda jak osobna ilustracja, pełna detali zachęcających, by zatrzymać się i ją podziwiać.

Praca Henriquesa również jest fantastyczna. Jego tusz podkreśla kontrasty, dodaje głębi i zamienia sceny w obrazy o ogromnej sile wizualnej.

To rysunki, którymi warto delektować się bez pośpiechu, bo jak mówiłem, bliżej nam tu do serii spektakularnych ilustracji niż do klasycznej narracji obrazkowej.

Frank Miller: rysunki mocno inspirowane mangą

Rozdziały 4 i 6 zostały narysowane bezpośrednio przez Franka Millera i zmiana stylu jest wyraźna.

Jego kreska jest znacznie oszczędniejsza: sylwetki są uproszczone, linie energiczne, a wpływ mangi jeszcze silniejszy niż w komiksie Ronin .

Miller sprowadza postacie i scenerie do ich najważniejszych elementów, stawiając na oddanie ruchu i siły zamiast szczegółów.

To ciekawa propozycja, z obrazami o silnym charakterze, ale moim zdaniem słabsza od jego pracy z 1983 roku.

W pierwszym komiksie Miller łączył eksperyment z opowiadaniem historii i ogromnym bogactwem obrazu. Tutaj upraszcza rysunki tak bardzo, że niektóre sceny przestają zaskakiwać.

Rysunki nadal są atrakcyjne, ale kontrast z kompozycjami Tana i Henriquesa sprawia, że rozdziały samego Millera wypadają znacznie mniej imponująco.

Komiks przeznaczony do czytania na rozkładówkach

Format ma kluczowe znaczenie dla zrozumienia komiksu Ronin Rising..

Dzieło zaprojektowano z myślą o wielkich czarno-białych panoramach, w których rozkładówki funkcjonują praktycznie jako jedna ilustracja.

Istnieją dwa główne wydania zbiorcze.

Wydanie Collector's Edition zachowuje poziomy format i pozwala podziwiać oryginalne kompozycje. To bez wątpienia opcja, którą polecam. Tutaj znajdziesz jego cenę na Amazon.

Wydanie Manga Edition ma natomiast zmieniony układ ilustracji i mniejszy, pionowy format. Cena katalogowa jest niższa niż połowa ceny drugiego wydania, ale go nie polecam. Cena na Amazon.

Powód jest prosty: ta zmiana szkodzi właśnie największej zalecie komiksu. Kompozycje tracą rozmach, a ilustracje nie mają już wizualnej siły, z myślą o której je stworzono.

Jeżeli zamierzasz „czytać” Ronin Rising – mam na myśli podziwianie rysunków – naprawdę warto zrobić to w oryginalnym formacie.

Podsumowanie: wielki eksperyment wizualny, bez którego można się obejść

Ronin Rising to jeden z tych komiksów, w których różnica między poziomem artystycznym a narracyjnym jest ogromna.

Wizualnie jest znakomity. Philip Tan i Daniel Henriques tworzą spektakularne strony, natomiast Frank Miller prezentuje bardziej oszczędną i osobistą, ale również interesującą interpretację własnego uniwersum.

Ale scenariusz nie dorównuje rysunkom.

Nie ma właściwie fabuły, dialogi są powtarzalne, a związek z pierwszym dziełem pozostawia zbyt wiele pytań. Historia, która kiedyś zaskakiwała zwrotami akcji, zmieniła się w serię starć bez większej głębi.

A najgorsze jest to, że kontynuacja praktycznie niczego nie wnosi do oryginału.

W dorobku Franka Millera Ronin Rising pozostaje eksperymentalną ciekawostką, której głównym uzasadnieniem istnienia jest oprawa graficzna.

Tę różnicę najlepiej oddają dwie oceny: 5 na 5 za rysunki i zaledwie 2 na 5 za scenariusz..

Czy warto przeczytać? Tylko jeśli chcesz podziwiać niezwykłe ilustracje albo dowiedzieć się, jak potoczyła się historia po komiksie Ronin..

Dla wszystkich pozostałych lektura jest całkowicie zbędna.

Najlepsze w Ronin Rising

• Spektakularne rysunki Philipa Tana i tusz Daniela Henriquesa.
• Panoramiczne kompozycje zmieniające każdą rozkładówkę w ilustrację.
• Wyrazisty styl Franka Millera, zwłaszcza jego podejście do mangi.
• Oryginalne wydanie w poziomym formacie, pozwalające docenić rysunki zgodnie z zamysłem twórców.

Najgorsze w Ronin Rising

• Zbyt prosta fabuła, która ledwie rozwija dwa wielkie starcia.
• Nieuzasadniona długość w stosunku do opowiadanej historii.
• Brak wyjaśnień, które logicznie łączyłyby kontynuację z oryginałem.
• Napuszone, przesadnie powtarzalne dialogi.
• Nie wnosi niczego naprawdę istotnego do komiksu Ronin..

Dane techniczne

Cecha	Informacje
Tytuł oryginalny	Ronin: Book II
Tytuł wydania zbiorczego	Frank Miller's Ronin Rising
Scenariusz	Frank Miller
Rysunki	Philip Tan (rozdziały 1, 2, 3 i 5) oraz Frank Miller (4 i 6)
Kompozycje	Frank Miller
Tusz	Daniel Henriques
Liternictwo	John Workman
Pierwotny wydawca	Frank Miller Presents
Pierwotna publikacja	2022–2024
Zeszyty	6
Wydanie zbiorcze	Abrams ComicArts / Kana (2024)
Collector's Edition	192 strony, format poziomy
Manga Edition	288 stron, format pionowy
Kolor	Czarno-biały
Gatunek	Science fiction, fantasy, akcja i dystopia