Schrijven in tijden van AI

Vandaag op internet schrijven is waarschijnlijk tijdverspilling.

Ik denk eigenlijk dat iedereen die op internet schrijft zich deze vraag heeft gesteld:

Waarom zouden we ermee doorgaan, als AI onze content gaat pakken en gebruiken zonder ons zelfs maar te citeren?  

Laat staan verkeer naar onze website brengen. En nog minder ons betalen…

En toch heb ik, na er meer dan eens over na te denken, besloten door te gaan.

Sterker nog, ik ga niet alleen door, maar maak gebruik van de extra vrije tijd die ik binnenkort verwacht te hebben door het sluiten van andere projecten (daar zal ik binnenkort meer over vertellen) ik ga mijn publicatievolume aanzienlijk verhogen.

Ik vertel je waarom.

Het huidige dilemma

Laten we naar wat data kijken:

• De komst van Google AI Overviews heeft geleid tot een gemiddelde daling van 35% in verkeer naar websites.
• De #1-positie voor een zoekopdracht heeft zijn verkeer met 59% zien dalen. Dat zijn Duitse gegevens die te extrapoleren zijn naar elk ander land waar Google de belangrijkste zoekmachine is.
• Het verkeer dat AI naar onze websites stuurt compenseert het verlies aan organisch verkeer niet.
• ChatGPT heeft Bing al ingehaald in aantal zoekopdrachten. En de stijging van zoekopdrachten in LLM’s lijkt daar niet te stoppen.
• Google heeft iets gepatenteerd dat alleen al eng is om aan te denken: een technologie die de inhoud van onze website VOLLEDIG kan wijzigen, met AI ertussen, als zijn algoritme denkt dat wat zijn LLM genereert beter is voor de gebruiker. Als dit in productie gaat, is het een aardbeving voor het internet.
• Historische internetmedia in Spanje zoals Genbeta sluiten. Jotdown denkt erover na. Het tijdschrift Pronto schrapt de online versie en houdt alleen de papieren versie over.
• En het ergste is dat dit allemaal niet beter zal worden, maar juist het tegenovergestelde.

Zoals je ziet is het, met de data in de hand, moeilijk om redenen te vinden om in de huidige tijd geschreven tekst te blijven maken.

Maar hoewel de situatie op bedrijfsniveau behoorlijk kritiek is, verandert de zaak op persoonlijk niveau. Tenminste een beetje.

Fundamentele redenen om te blijven schrijven

Ik ga ervan uit dat, als mijn inkomen ervan afhing om op mijn website te blijven publiceren, ik er waarschijnlijk mee zou stoppen en mijn tijd aan winstgevendere activiteiten zou besteden.

Maar gelukkig is dat niet zo. Dus als we de economische redenen uit de vergelijking halen, verandert het beeld behoorlijk.

#1. Mijn ideeën ordenen

Dit is voor mij de fundamentele reden.

Want ik weet heel goed dat je pas tijdens het schrijven echt iets leert of volledig begrijpt.

Dat overkwam me bij het maken van trainingsmateriaal en het overkomt me bij het schrijven van een post: ik merk dat de inhoud in mijn hoofd overvloedig is, maar niet geordend, niet geprioriteerd of hiërarchisch, en niet goed verbonden.

Pas wanneer je het op papier zet -in mijn geval in een mindmap-tool- begin je de relaties tussen de punten en de structuren van de concepten echt te visualiseren en te begrijpen.

En dat blijft veilig bewaard op twee plekken:

• In mijn brein, op hoofdlijnen.
• In het artikel, veel gedetailleerder.

Zo heb ik, als ik naar dat concept moet terugkeren, het eerst beter verbonden in mijn hoofd. En als het toch meer detail vereist, ga ik naar de gepubliceerde inhoud.

Ik weet niet hoe vaak ik al ben teruggegaan naar mijn artikel over hoe je een zakelijk e-mailadres instelt in Gmail.

In mijn hoofd staat dat het handig is om dit met elke nieuwe klant te doen.

In mijn artikel staat het stap-voor-stapproces om het te doen. Tenminste totdat Google de optie vermoedelijk eind 2026 verwijdert.

#2. Ik denk dat ik iets kan bijdragen

Ik ben altijd geïnteresseerd geweest in veel verschillende dingen.

Ik ben wat je zou kunnen noemen een chaotische spring-in-het-veld.

Maar met een nuance die veel verandert: ik verdiep me HEEL erg in wat me echt interesseert.

Of het nu om business of vrije tijd gaat.

En als ik het over verdiepen heb, bedoel ik bijna obsessie:

Vanaf de dinosaurussen toen ik kind was (is er een kind dat ze niet leuk vond?). Ik vroeg mijn ouders alle mogelijke collecties bij de kiosk voor me te kopen, waaronder één waarmee je een echte T-Rex kon bouwen, met alle skeletstukken die in het donker oplichtten en zelfs een huid die je kon schilderen om hem realistischer te maken. Wat was dat gaaf…

Daar komt bij dat ik ooit al mijn zondagse zakgeld uitgaf aan kauwgom en die weggooide zonder ze in mijn mond te stoppen, alleen om plastic figuurtjes van die beesten te winnen om in de auto mee te spelen terwijl we op zondagmiddag terugkwamen uit het dorp.

Of dat ik zeker wist dat de velociraptors uit Jurassic Park geen velociraptors waren, maar deinonychus, die erop leken, maar groter waren. Zonder dat mijn weinig marketinggerichte ouders me konden uitleggen waarom de naam in de film was veranderd toen ik het vroeg.

Later raakte ik in de ban van radiografisch bestuurbare auto’s. Nadat ik elke maand het enige tijdschrift over het onderwerp kocht dat bij mijn kiosk kwam, en met mijn eerste loon uit klarinet spelen toen ik ongeveer twaalf was, kocht ik een wedstrijdmodel: een Tamiya dat je in onderdelen moest kopen (de auto, de controller, de batterij, de verf…) en dat gedemonteerd kwam.

35.000 peseta’s van toen kostte die hele grap me. En het duurde meer dan een maand voordat hij klaar was, terwijl ik er elke middag na school aan werkte.

Natuurlijk kwam hetzelfde obsessieniveau later met videogames. Ik heb vroeg of laat de meeste consoles op de markt gehad, inclusief zeldzaamheden zoals de NeoGeo Pocket, die ik destijds geïmporteerd kocht omdat hij niet in Spanje werd verkocht en waar ik enorm van genoot, ondanks dat ik maar twee games had.

En hetzelfde gebeurde met de boeken van Pérez-Reverte en Asimov, de films van Robert De Niro en Al Pacino -toen ik dacht dat het belangrijkste aan een film de acteurs waren en niet de regisseur- en met superheldencomics, waarover ik zelfs een paper voor mijn doctoraat schreef.

Het voetbal sinds Johan Cruyff (trainer), technologie en de audiovisuele wereld zijn ook altijd thema’s geweest die in mijn leven aanwezig waren en waaraan ik heel, heel veel uren heb besteed. En dat doe ik vandaag nog steeds.

Al toen ik begon te werken, vond ik het geweldig om websites te maken: SEO en klassieke opmaak met HTML en CSS (de huidige op JS gebaseerde variant is voor mij niet hetzelfde). En ik was onder de indruk van posts van Smashing Magazine en Search Engine Land.

Dat leidde ertoe dat ik zoveel mogelijk leerde en toepaste in de wereld van digitale bedrijven, ecommerce en hoe je geld kunt verdienen op internet.

En van daar naar investeringen: vastgoed, indexfondsen, aandelen, goud en BTC. De typische volgorde, en eerlijk gezegd is het me daar niet slecht vergaan.

Ik zou door kunnen gaan (muziek, informatica, gezondheid, persoonlijke ontwikkeling…) maar ik denk dat je begrijpt waar ik heen wil. De samenvatting is die van het begin van de paragraaf: ik heb in veel verschillende velden gestudeerd en mijn tijd besteed.

Dat zorgt ervoor dat ik over best wat onderwerpen een gevormde mening heb en erover kan schrijven waarbij ik mijn standpunt geef zonder me ervoor te schamen.

Het valt niet te ontkennen dat achter die uitspraak ook wat ego zit. Vooral omdat ik denk dat mijn mening iemand iets kan schelen. Maar ik weet dat de tijd en interesse van mensen, gemeten in webverkeer en reacties, me zullen laten zien of ik gelijk had of dat mijn content juist niet nuttig is en niemand vermaakt.

#3. Een vrij internet behouden dat helpt

Ik heb genoten van een internet met geweldige gratis content en doe dat nog elke dag. En ik vind het eerlijk om iets van die waarde terug te geven.

Want zonder die content had het me veel meer gekost om bepaalde professionele uitdagingen aan te gaan.

Ik heb namelijk enorm veel tijd besteed aan het lezen van websites. Ik heb gezien hoe de content die mensen als Avinash Kausik, Simo Ahava, Dean Romero of Chuiso destijds publiceerden van zeer hoge kwaliteit was en me hielp mijn professionele vaardigheden te verbeteren.

Of elke vraag die je had bij het gebruiken van Photoshop, Premiere of Excel en die een random website voor je oploste. Om nog maar te zwijgen van StackOverflow en zijn uitstekende oplossingen voor alles rond webontwikkeling.

Natuurlijk maakte, in het pre-ChatGPT-tijdperk, content die mensen zonder winstoogmerk publiceerden over persoonlijke kwesties mijn leven ook makkelijker.

Want in 2010 legde geen enkele opleiding uit hoe je FullHD-films in H264 afspeelde op de bescheiden eerste woonkamer-pc’s Zotac.

Nee, dat moest je zoeken op Google. In het Spaans en in het Engels. Totdat je iemand vond die het had over de juiste videocodecs geschikte, de beste spelers en hoe je hardwareversnelde weergave inschakelde.

Of hoe je de manier veranderde waarop je audio uit een Windows-laptop naar een Home Cinema stuurde, waarbij je Dolby Pro Logic -waarvan je aannam dat dit surroundgeluid thuis was zonder te weten dat het een simulatie was- verving door AC3 en het gevoel kreeg Gladiator met echt 5.1-geluid op goed volume in je woonkamer te horen.

Ook de honderden reviews die ik heb verslonden voordat ik iets kocht zonder voorkennis (ik denk aan de eerste keer dat ik een wasmachine kocht). Of mensen die uitleggen wat je in Londen moet zien afhankelijk van het aantal dagen dat je gaat.

Of hoe je een heerlijke eierflan maakt. 

Of hoe je een stropdas knoopt.

Dit alles is supernuttige gratis content die ik heb geconsumeerd. Daarom vind ik het juist van mijn kant om deze gewoonte te behouden en waarde toe te voegen door artikelen te publiceren die iemands specifieke probleem helpen oplossen, zoals ze mij hebben geholpen.

Nadenken hierover is bevredigend en heeft me geholpen te besluiten door te blijven schrijven, terwijl stoppen het makkelijkst was geweest, aangezien ik bezig ben met pensionering dankzij het bereiken van financiële onafhankelijkheid.

Secundaire redenen

Naast de drie hierboven, die de belangrijkste zijn, zijn er ook andere redenen die minder zwaar wegen in de beslissing om artikelen te blijven publiceren, maar die helpen de oorspronkelijke vraag te beantwoorden waarom doorgaan.

#4. Iets anders doen

Ik heb veel tijd aan marketing besteed. En daar heb ik het belang gezien van je onderscheiden van de rest. Het is de enige manier om een merk te creëren dat wordt onthouden.

Als iedereen stopt met tekstcontent publiceren vanwege AI, is doorgaan een manier om op te vallen.

En waarvoor?

Eerlijk gezegd weet ik het niet, maar ik weet zeker dat het me op paden zal brengen die ik niet zou bewandelen als ik stopte met publiceren.

En ik heb zin om te zien wat daar broeit.

#5. Protesteren tegen het systeem

Dit is nog abstracter, dus laat ik kijken of ik het goed kan uitleggen.

Ik hou niet van de weg die het internet al jaren is ingeslagen.

Noem me gek, maar ik lees liever dan dat ik video’s kijk. Sociale netwerken hebben me nooit echt enthousiast gemaakt (waarschijnlijk omdat ik hun positieve kanten niet boven de negatieve heb weten te plaatsen).

En het volledige verlies van privacy en het misbruik van onze data, vooral door big tech (niet de media, die ergens van moeten leven), bezorgen me een zeker ongemak.

Zoals het steentje in je schoen waarvan je weet dat het er zit, dat een beetje stoort, maar dat je er niet uithaalt.

Maar toen las ik dit van de directeur van Jotdown:

Contralgoritmia

En iets in mij klikte.

Ik wist meteen dat ik de waarden wilde steunen die het manifest promoot. En dat mijn project er deel van zou uitmaken.

#6. Mijn schrijven verbeteren

Er is nog een veel minder altruïstische reden: ik wil beter leren schrijven.

Ik ben er absoluut zeker van dat elke dag schrijven je schrijfvaardigheid verbetert.

En dit is een vaardigheid die ik, net als sommige andere zoals Engels beheersen, een instrument goed bespelen of kunnen verkopen en geld beheren, fundamenteel vind in het leven van ieder mens. 

Van iedereen.

Want ik kan geen alternatief bedenken waarin het beheersen van een van deze vaardigheden je naar een slechter leven leidt dan ze niet beheersen.

Dus je kunt ze maar beter leren. En hoe eerder, hoe beter.

Met schrijven ben ik wat laat, maar hoe dan ook is het training voor de roman die ik ben begonnen en ooit zal afmaken.

#7. Het vermijden van het delegeren van denken

Dit laatste punt, op een bepaalde manier verwant aan het vorige, speelt al een tijdje door mijn hoofd. Met de komst van AI is het enorm makkelijk om de juiste prompts te schrijven en AI je correct te laten antwoorden.

Ik vind dat, in mijn werk als consultant, op dit moment -april 2026- AI in staat is 80% van mijn taken uit te voeren op een passend niveau.

En de andere 20%, die gebaseerd zijn op oordeel en ervaring, ik weet niet hoe lang het duurt voordat ze die overstijgt.

Maar natuurlijk, hoezeer de productiviteit ook verbetert door het gebruik ervan, de studies die tot nu toe zijn gedaan (deze , deze , deze of deze) benadrukken dat het delegeren van denken aan AI een zekere hersenatrofie stimuleert, waarvan we niet weten hoe ernstig die kan worden.

Zoals logisch lijkt, varieert de schade afhankelijk van hoeveel van ons denken we delegeren. Alles delegeren is niet hetzelfde als de basistaken delegeren die we automatisch doen.

En het is ook niet nieuw of exclusief voor AI, want bijvoorbeeld GPS heeft ons geheugen negatief beïnvloed en ons slechter gemaakt in oriënteren. En toch gebruikt tegenwoordig iedereen het.

Het punt is dat, omdat die hersenatrofie me behoorlijk slecht klinkt, ik die wil vermijden. En artikelen bedenken en schrijven helpt me daarbij.

Conclusies

Zoals je ziet zijn er sterke argumenten voor degenen onder ons die besloten hebben op onze websites te blijven publiceren, ook al weten we vooraf dat AI onze content zal kannibaliseren.

Wat duidelijk is, is dat geen van de punten vóór economisch is. Eerlijk gezegd, als je geld wilt verdienen, denk ik dat er vandaag, anders dan minder dan vijf jaar geleden, veel betere opties zijn, zelfs binnen digitale bedrijven.

Daarom begrijp ik heel goed degenen, personen of media, die ermee zijn gestopt. Of die hun content hebben verplaatst naar andere formats zoals video (we zullen zien hoelang de instapdrempel van AI standhoudt) of nieuwsbrieven.

Ik ben tot de conclusie gekomen dat ik niet schrijf zodat jij me leest. Ik schrijf om niet te stoppen met denken. En daarom blijf ik hier hopelijk nog lang doorgaan. Dus als je leuk vindt wat ik schrijf, zie ik je graag snel terug.  

En als je zin hebt en een reactie achterlaat met je mening over dit onderwerp of je inschrijft op mijn nieuwsbrief (vlak hieronder), dan mijn oprechte dank.

We lezen elkaar.