NVIDIA Quadro P1000: świetna tania karta graficzna do bardzo konkretnych komputerów

Teraz, kiedy przestałem pracować w firmie konsultingowej, wykorzystuję czas na dwie rzeczy: pisanie większej liczby artykułów i kontynuowanie gry wideo, którą zacząłem tworzyć.

Do obu zadań mam komputer z dość mocnym CPU, ale był on wyposażony w R7 430, energooszczędną kartę graficzną AMD, której największą zaletą są dwa wyjścia 4K przy 60 Hz przez DisplayPort.

Do tej pory to wystarczało do moich zadań, bo kiedy obrabiam wideo, korzystam z wątków CPU. R7 robiła się trochę za słaba dopiero przy powiększaniu obrazów z użyciem AI, o czym pisałem tutaj, ponieważ ta metoda korzysta z GPU.

A ponieważ ostatnio piszę więcej artykułów, muszę powiększać sporo obrazów, które je otwierają, bo są względnie duże (1920 x 1080 px). I jasne, czas oczekiwania z GPU AMD zwyczajnie mnie nudzi.

Jeśli dodać do tego, że lubię majstrować przy sprzęcie, zacząłem więc sprawdzać opcje ulepszenia karty graficznej.

Punkty do rozważenia przy jej wyborze

W tym przypadku wybór nowej karty graficznej nie jest tak łatwy jak w “normalnych” PC, z kilku powodów, które wyjaśniam.

#1. Format

Mój PC to SFF (Small Form Factor), a GPU, która się w nim mieści, musi być low profile i single slot. Czyli musi być przeznaczona do wąskich obudów i nie może być gruba, bo inaczej nie wejdzie i zahaczy o zasilacz.

Krótko mówiąc, potrzebuję maleńkiej GPU. A w tym rozmiarze nie ma ich aż tak wiele.  

#2. Zasilacz

Następna rzecz do rozważenia to zasilacz. Moja stacja robocza ma zasilacz i płytę główną w autorskim formacie HP, więc nie pasuje tu byle co. 

Ten zamontowany oferuje tylko 180 W mocy, co nie daje wielkiego pola manewru, jeśli chodzi o pobór prądu przez kartę graficzną.

Do tego dochodzi fakt, że zasilacz nie ma złącza zasilania dla GPU. 

Tak, mógłbym założyć adapter z któregoś SATA i wziąć zasilanie stamtąd, ale wolałem tego uniknąć, jeśli nie będzie to absolutnie konieczne.

Czyli potrzebuję karty graficznej, która poza małym rozmiarem pobiera mało prądu. Opcje zaczynają odpadać.

#3. Wydajność

Jasne, jeśli mam zmieniać kartę graficzną, to na taką, która wyraźnie przebije R7 430. 

Biorąc pod uwagę, że ta ostatnia uzyskuje tylko 1100 punktów w Video Card Benchmark, to też nie było szczególnie trudne.

Mimo wszystko chciałem karty na tyle mocnej, żeby pograć czasem w eFootball, Street Fightera albo jakąś grę PC, gdyby naszła mnie ochota.

#4. Codeki

Jedną z najgorszych rzeczy w R7 jest to, że natywnie obsługuje tylko dekodowanie w H264, kodeku wprawdzie popularnym, ale odchodzącym do lamusa, bo był skupiony na treściach Full HD.

Od nowej karty oczekiwałem, żeby idealnie miała kodowanie i dekodowanie H265 w 10 bitach. Zarówno po to, żeby przyspieszyć konwersję wideo przez GPU (nie tylko CPU), jak i na wypadek, gdybym kiedyś zmienił kartę i włożył ją do media center w salonie.

#5. Cena

Na koniec nie chciałem wydawać żadnych absurdalnych pieniędzy, bo jak mówię, to nie jest PC do grania, a zastosowanie będzie bardzo ograniczone. Szukałem jednak zawsze najlepszej wydajności za każde wydane euro.

Opcje i odrzucenia

Przy tych wszystkich kryteriach poszukiwania mocno się zawęziły.

Najlepsze

Z jednej strony zacząłem analizować, co najlepszego mogę zdobyć.

W tym przypadku najlepszą rzeczą, którą mogłem kupić i która działałaby w komputerze, jest NVIDIA RTX 3050, która w wersji 6 GB ma modele low profile i single slot od MSI, Yeston i Maxsun, albo bardzo podobna NVIDIA RTX A1000 4 lub 8 GB, choć z teoretycznie niższą wydajnością i także niższym zużyciem energii.

Problem obu: cena, bo mówimy o 300 €–600 € za nowe sztuki. A przy zastosowaniu, jakie planuję, to mi nie pasowało.

Poza tym była jeszcze jedna niewiadoma: zasilacz. W przypadku A1000 byłem pewien, że będzie dobrze, ale przy 3050 nie miałem takiej pewności. Chociaż widziałem na Reddicie ludzi, u których działało dobrze.

W każdym razie wolałem wydać mniej na ten komputer.

Starsze karty gamingowe lub półgamingowe

Mówię starsze, bo poza wspomnianymi wyżej modelami RTX 3050 żadna z nowych kart nie występuje w kompatybilnych formatach.

Patrząc na starsze karty, w wersji low profile i single slot mamy kilka przykładów:

• NVIDIA GT 1030: nie jest najmocniejsza, ale jest wyraźnie lepsza od mojego AMD i zgodna z kodekiem H265.
• GTX 750 Ti: dziś nie jest żadnym szaleństwem, ale jest dużo mocniejsza od poprzedniej; ponieważ jednak jest starsza, nie ma H265.
• GTX 1050: to był model, od którego zacząłem poszukiwania, bo miałem go w kilku komputerach i wiem, co potrafi. Problem w tym, że jest bardzo mało wersji low profile i single slot, a dodatkowo ma tylko 2 GB VRAM. Wersja Ti byłaby idealna, ale nie znam modeli single slot.
• GTX 1650: jeszcze lepsza opcja niż poprzednia. Bardzo kompetentna karta graficzna w każdym scenariuszu, ale droższa i trudniejsza do znalezienia w formacie low profile i single slot.
• W AMD jestem mniej zorientowany, ale widziałem, że są modele takie jak RX 560 i RX 6400. Ta ostatnia była dla mnie za droga, a do tego jest PCIe 4.0, więc nie wykorzystałbym całej jej mocy. Poprzednia wchodziła w grę, ale odkryłem lepszą opcję.

Profesjonalne karty graficzne

Seria Quadro od NVIDIA była dużo lepszą opcją do tego, czego potrzebowałem, praktycznie pod każdym względem:

• Format.
• Zużycie energii.
• Wydajność (zależnie od modelu).
• Dołączone codeki.
• Cena (choć są trochę droższe niż porównywalne GTX, kilkuletnie modele są dość przystępne).

W tej grupie rozważałem kilka opcji:

• Generację “P”, z P400, P600 i P1000.
• “T”, z T600 i T1000.
• Wspominałem już wcześniej RTX A1000, która jest świetna, ale zdecydowanie za droga do mojego zastosowania.

Mój wybór: NVIDIA Quadro P1000

Dlaczego wybrałem właśnie tę i jestem bardzo zadowolony z decyzji?

Bo, jak mówiłem wyżej, spełnia wszystko:

• Format single slot i low profile.
• Pobór 47 W i brak potrzeby złącza zasilania z zasilacza.
• Akceptowalna wydajność: 4500 punktów w Video Card Benchmark, czyli odrobinę poniżej GTX 1050, ale w zamian ma 4 GB pamięci wideo, co w pewnych scenariuszach to równoważy.
• Codeki H265 w zestawie.
• Cena: znalazłem ją na Wallapop za 35 €. Szczerze mówiąc, uważam, że to był bardzo dobry zakup.

Wyniki

No więc, przy moim zwykłym użyciu Upscaylta karta graficzna kończy powiększanie obrazów w jedną trzecią czasu mojej leciwej R7 430, więc bardzo dobrze.

Z drugiej strony, kiedy pracuję z tą aplikacją i GPU dochodzi do 100% użycia, wentylator hałasuje znacznie mniej, co też jest rzeczą, którą się docenia, nawet jeśli wcześniej nie przeszkadzało to zbyt mocno.

Nie musiałem jeszcze konwertować żadnego wideo, ale prędzej czy później wykorzystam tę funkcję.

Nie jestem aż tak pewien, czy wykorzystam następną rzecz, ale to też jest ulepszenie. Bo przeszedłem od możliwości podłączenia dwóch monitorów 4K przy 60 Hz do możliwości podłączenia czterech. Wątpię, żebym kiedyś tego potrzebował, ale opcja istnieje.

Na koniec, to nie tak, że zamierzam na niej grać — przynajmniej nie mam tego teraz w planach — ale widziałem, że do tego, czego od niej wymagam, aż nadto wystarcza:

Wniosek i alternatywy

Dlaczego wziąłem tę zamiast T1000?? 

No cóż, pracowałem z T1000 i wiem, na co ją stać. To świetna karta graficzna, z wydajnością o 150% wyższą od tej, ale kosztowała około 100 € używana.

Gdybym znalazł jedną za jakieś 60 €, pewnie bym ją kupił, ale skoro tak się nie stało i zobaczyłem ofertę mojej P1000, nie zastanawiałem się długo.

I właśnie dlatego, biorąc pod uwagę wydajność i możliwości, które mi pokazuje, polecam, żebyś wybrał tę, jeśli szukasz małej karty graficznej do pracy.

Jeśli w twoim komputerze mieści się karta zajmująca dwa sloty, poleciłbym iść w GTX 1050 Ti, która ogólnie jest lepszą GPU i znajdziesz ją za około 30 €.  

Podobnie, jeśli w twoim komputerze potrzebujesz karty single slot, ale niekoniecznie low profile, prawdopodobnie poleciłbym jej większą siostrę, Quadro P2000 (lepszą i mocniejszą) albo zwykłą GTX 1050, która w niektórych modelach OEM jest naprawdę wąska.

Szczerze mówiąc, niewiele GPU daje tak wiele możliwości za tak małe pieniądze jak te, które polecam. 

Niech żyją Quadro od NVIDIA!