David Dobkin stond vooral bekend om komedies als Wedding Crashers, , Fred Claus of The Change-Up. Met The Judge gooide hij het over een andere boeg en koos hij voor een familiedrama met een sterke cast en het proces tegen een rechter als achtergrond.
Het is een relatief rustig vertelde film die zich er sterk van bewust is dat er twee grote acteurs tegenover elkaar staan. Robert Duvall en Robert Downey Jr. weten behoorlijk conventioneel materiaal interessant te maken.
En ja, dat acteerduel houdt meer dan twee uur aan rechtbankclichés overeind, al had een strakkere montage met minder zijpaden waarschijnlijk beter gewerkt.
Toch blijft de film, ondanks zijn overdreven speelduur, met deze twee grootheden op het scherm behoorlijk goed te bekijken.
Índice de Contenidos del Artículo
Het verhaal van The Judge
Hank Palmer (Robert Downey Jr.) is een succesvolle advocaat die na de dood van zijn moeder terugkeert naar zijn geboortestad. Daar ziet hij zijn broers en vooral zijn vader Joseph Palmer (Robert Duvall) terug, een rechter met wie hij een verschrikkelijke relatie heeft. Zacht uitgedrukt.
Kort daarna wordt de rechter ervan beschuldigd een man te hebben aangereden en neemt Hank, ondanks de tegenzin van zijn vader, uiteindelijk diens verdediging op zich.
De zaak dwingt vader en zoon samen te leven en oude problemen en wrok onder ogen te zien die ze al jaren vermijden.
Het beste van The Judge
Ik heb zo’n vermoeden dat hier behoorlijk veel overeenstemming over zal bestaan.
Robert Duvall
Robert Duvall is simpelweg geweldig. Hij voorkomt dat zijn personage blijft steken in de typische autoritaire, trotse en gesloten vader. Hij geeft hem veel meer diepgang. En menselijkheid.
De rechter is hard en veeleisend tegenover zijn zonen. Tegelijk laat zijn ziekte zijn lichamelijke achteruitgang en een kwetsbaarheid zien die hij probeert te verbergen.
Duvall behoudt zijn gezag, zelfs wanneer hij hulp nodig heeft, en zorgt ervoor dat je het personage begrijpt zonder alles goed te praten wat hij heeft gedaan.
Je ziet hem, dialoog na dialoog, gebaar na gebaar, en je gelooft het personage en zijn keuzes, ook al zouden de meesten van ons niet dezelfde beslissingen nemen.
Het duel tussen Robert Duvall en Robert Downey Jr.
Robert Downey Jr. is eveneens erg goed, al haalt hij niet het niveau van zijn tegenspeler. Natuurlijk speelt hij wel een type dat hem goed ligt: intelligent, snel en arrogant.
Duvall werkt in het tegenovergestelde register, met stiltes, blikken en een drogere vorm van autoriteit.
Het contrast zorgt ervoor dat hun scènes samen de beste van de film zijn..
Hun ruzies hebben meer kracht dan het proces, omdat achter elke zin jaren van wrok en behoefte aan goedkeuring schuilgaan.
Het is opvallend dat in een film over een rechtszaak juist het familiedrama het beste werkt, maar dat komt door de spanning tussen deze twee geweldige acteurs.
De relatie tussen vader en zoon
Aansluitend op het vorige punt is dit wat de film werkelijk overeind houdt..
De relatie tussen Hank en zijn vader wordt goed uitgelegd en ontwikkelt zich geleidelijk. Ze liggen niet overhoop door één misverstand, maar door jaren van trots, straf, verwachtingen en wrok.
De film legt uit waarom Hank vertrok, waarom de rechter handelde zoals hij deed en hoe dat conflict ook de broers heeft getekend.
Het is goed verteld, heeft gewicht en voelt echt. Zonder twijfel het sterkste deel van het scenario.
De bijrollen
Billy Bob Thornton is zo’n acteur die het scherm vult zonder te hoeven spreken. Eén blik en je weet wat hij denkt. Hier werkt hij uitstekend als advocaat van de tegenpartij.
Vincent D’Onofrio —die voor mij altijd Kingpin uit Marvels Daredevil zal blijven— en Jeremy Strong —die opnieuw moeilijk los te zien is van Succession — geven gewicht aan Hanks broers en laten zien dat de beslissingen van hun vader het hele gezin hebben geraakt.
De onderlinge relatie is duidelijk en versterkt die familielijn in het verhaal.
Vera Farmiga is eveneens goed, al is haar romantische subplot voorspelbaar, wat eerder aan het scenario dan aan de actrice ligt.
Een paar momenten buiten het gebruikelijke patroon
Voor een film die bijna altijd bekende paden volgt, bevat hij een paar scènes die die voorspelbaarheid doorbreken.
De ene suggereert de mogelijkheid van (lichte) incest. De andere toont hoe de rechter de controle over zijn ontlasting verliest en zijn zoon hem moet helpen.
De eerste is vreemd. De tweede toont de vader volledig kwetsbaar en verandert hun relatie even.
Het zijn twee details die van het gebruikelijke spoor afwijken en doen vermoeden dat de film relevanter had kunnen zijn als hij die richting verder was ingegaan.
Het slechtste van The Judge
Je hebt op basis van het voorgaande waarschijnlijk al een idee, maar laten we benadrukken wat mij het minst beviel.
De film zit vol clichés
Even kijken:
- De succesvolle zoon die terugkeert naar zijn geboorteplaats.
- De autoritaire vader.
- De broers in bijrollen die door het verleden zijn getekend.
- Een oude liefde.
- De familie die door een overlijden bijeenkomt.
- Ziekte die wordt gebruikt om de personages dichter bij elkaar te brengen.
- Een advocaat die slimmer is dan iedereen. Oftewel…
- …Robert Downey Jr. die Robert Downey Jr. speelt.
The Judge gebruikt bijna alle gebruikelijke clichés van familiedrama’s en advocatenfilms met charismatische hoofdpersonen.
Je weet waar het naartoe gaat bijna de hele tijd.
De film is te lang
Dat zou geen probleem zijn als de film beter besefte wat hij is: eenvoudig vermaak.
Maar nee. Hij duurt 141 minuten en had hetzelfde —of in elk geval het interessantste— duidelijk kunnen vertellen in aanzienlijk minder tijd..
Saai wordt hij niet, maar hij stapelt te veel subplots op die weinig toevoegen: de oude romance, Hanks huwelijksproblemen, zijn relatie met zijn dochter, de assistent-advocaat, de conflicten tussen de broers, verschillende weinig relevante delen van het proces en het uitgerekte einde.
Met twintig of dertig minuten minder had de film een beter tempo gehad.
Het einde is te manipulatief
Het slot probeert op een veel te duidelijke manier emoties af te dwingen.
De film had de vader-zoonrelatie al goed opgebouwd en hoefde dus niet zo nadrukkelijk te benadrukken wat de kijker moest voelen.
De meest emotionele momenten zijn juist de ongemakkelijke en eenvoudige, zoals de badkamerscène.
Ik denk niet dat het zo langgerekte einde helpt.
Oordeel: is The Judge de moeite waard?
The Judge is te lang, erg conventioneel en eindigt te manipulatief. Toch blijft hij vermakelijk dankzij een cast die een vrij doorsnee scenario ver boven zijn niveau tilt.
Robert Duvall is geweldig, Robert Downey Jr. werkt uitstekend naast hem en de bijrollen houden de aandacht vast, zelfs wanneer het verhaal bijzonder voorspelbaar wordt.
Het beste is het familiedrama: de relatie tussen vader en zoon, omdat die rustig wordt ontwikkeld en hun conflict begrijpelijk maakt. De rechtszaak is hier bijzaak, dus je kunt beter vooraf weten wat je kunt verwachten.
Het is geen originele film, maar de cast maakt hem veel beter te bekijken dan hij eigenlijk verdient.
Technische gegevens van The Judge
| Veld | Informatie |
| Titel | The Judge |
| Originele titel | The Judge |
| Jaar | 2014 |
| Speelduur | 141 minuten |
| Regisseur | David Dobkin |
| Hoofdrollen | Robert Downey Jr., Robert Duvall, Vera Farmiga, Vincent D’Onofrio, Jeremy Strong en Billy Bob Thornton |
| Genre | Familie- en rechtbankdrama |
| Land | Verenigde Staten |
| Beschikbaar in Spanje | Amazon Prime Video, onder voorbehoud van wijzigingen in de catalogus |
| Spoilers in deze recensie | De afloop wordt niet onthuld |
Beoordeling
Voor wie is dit
✔️ Voor liefhebbers van familiedrama’s.✔️ Voor wie een sterk acteerduel tussen Robert Duvall en Robert Downey Jr. wil zien.
✔️ Voor fans van klassieke rechtbankfilms, ook al staat het proces niet centraal.
Voor wie is dit niet
❌ Voor wie een echte rechtbankfilm zoekt. Dit is iets anders.❌ Voor wie een juridische thriller vol wendingen verwacht.
Veelgestelde vragen
Is The Judge de moeite waard?
Ja, vooral dankzij Robert Duvall, Robert Downey Jr. en de rest van de cast. De film is lang, voorspelbaar en in het laatste deel te manipulatief, maar goed geacteerd en vermakelijk.
Hoe lang duurt The Judge?
The Judge duurt 141 minuten, oftewel twee uur en eenentwintig minuten.
Wie speelt de rechter?
Robert Duvall speelt Joseph Palmer, de van moord beschuldigde rechter en vader van de hoofdpersoon.
Is The Judge een rechtbankfilm?
De film heeft een belangrijke juridische verhaallijn, maar werkt vooral als familiedrama over de relatie tussen een vader en zijn zoon.
Wat is het beste aan The Judge?
Robert Duvall, zijn acteerduel met Robert Downey Jr. en de manier waarop de film de ingewikkelde relatie tussen hun personages uitwerkt.
Bevat deze recensie van The Judge spoilers?
De uitkomst van het proces en het einde van het verhaal worden niet onthuld. Er worden twee specifieke scènes genoemd, maar zonder hun gevolgen uit te leggen.
Geef een reactie