RetroPixel Málaga 2026

Dit weekend ging ik langs bij RetroPixel Málaga, een heel tof evenement dat werd georganiseerd in het Beurs- en Congrespaleis van Málaga (FYCMA).  

Voor wie het niet kent: het is dezelfde locatie als de Comic-Con, dus de grootste plek in Málaga voor dit soort evenementen.

Hiermee wil ik aangeven dat het evenement niet iets was voor vier nerds zoals ik, maar een culturele en gezinsvriendelijke activiteit, heel goed georganiseerd en met behoorlijk wat middelen. Jammer genoeg is het niet genoeg aangekondigd om het grote evenement te worden dat het had moeten zijn. Ik hoop dat de organisatie dit meeneemt voor de editie van volgend jaar.

Nou, eigenlijk was RetroPixel het hoofdevenement dat samen met twee andere, Guadalindie -het evenement voor Andalusische onafhankelijke professionele videogameontwikkelaars- en de uitreiking van de Premios Iris Games, vormden samen Andalucía Play Fest, de grote videogamebijeenkomst van Zuid-Europa, zoals ze het zelf noemen.

Nu we weten waar we zitten en de context hebben, geef ik je mijn indrukken.

Indrukken van het evenement

Ik kwam vrijdag om 16:30 uur aan, met flinke hitte in de straten van de hoofdstad Málaga, maar zodra ik binnenkwam verdween dat gevoel. De uitstekende airconditioning van het Paleis was zeer welkom.

Daar kwam bij dat, omdat de deuren net open waren gegaan, er nog niet veel mensen waren, waardoor er uiteindelijk geen enkele, maar dan ook echt geen enkele, benauwende drukte was, wat contrasteerde met mijn vorige evenement hier (de eerste editie van de Comic-Con). 

Het eerste wat ik bij binnenkomst tegenkwam was een tentoonstelling met een spectaculaire opstelling van retrohardware met de tentoonstelling van oude pc’s en consoles:

Sterker nog, het was de eerste keer dat ik voor populaire en “niet zo oude” apparaten stond, zoals de Neo Geo CD:

Een feest voor wie zich destijds moest behelpen met de Mega Drive en SNES.

Naast consoles was er nog veel andere retrohardware, met schoonheden zoals deze Apple-“laptop”:

¡Macnífico!

Ook, ter ere van het 30-jarig jubileum van de Nintendo 64, hadden ze een vitrine met enkele van zijn pareltjes (Mario 64, Zelda, ISS ‘98…) en de speciale Pokémon-versies van de console samen met de 64DD-uitbreiding, die hier nauwelijks bekend is:

Ik ben dol op deze console, maar ik werd nog enthousiaster toen ik dit ontdekte:

Wat een dosis nostalgie. Mijn eerste “videogames”! 

Want rond 1989, voordat ik de Game Boy had, vermaakte ik me enorm met de Game & Watch van Nintendo (met speciale liefde voor die van Zelda).

Als je deze tentoonstellingszone voorbij was, kwam je bij de ruimte waar je de games kon proberen die genomineerd waren voor de Premios Iris Games:

Hier kon ik het uitstekende Ninja Gaiden Ragebound:

Een geweldige 2D-game die elke prijs verdient die hij krijgt. Hij mengt perfect de gameplay van oude games met een 2D-esthetiek die is aangepast aan deze tijd.

Als dit geen Pixel-Art is, mag God neerdalen om het te zien.

Nadat ik me er een hele tijd mee had vermaakt, gingen we naar de hoofdzone, waar er ontelbaar veel consoles, klassieke pc’s, arcadekasten en zelfs flipperkasten stonden:

Hier hebben we de meeste tijd doorgebracht.

En het was echt een plezier om weer de controller van de Nintendo 64 op te pakken voor een paar races in Mario Kart (die van mij staat in mijn familiehuis in het dorp, in Burgos, en ik raak hem bijna nooit aan).

Ook de Sega Saturn en zijn geweldige controller voor 2D-games.

Genieten van Wipeout 2097 -ik herinnerde me de laadtijden niet meer- op een originele PSX.  

Spelen van Pong voor het eerst.

Opnieuw kennismaken met de geweldige PES op PlayStation 2.

Meerdere levels halen van de originele Pac-Man zonder dood te gaan (gek genoeg leek het me nu makkelijker dan toen).

En kennismaken met machines uit de late jaren 70 die ik nog niet kende.

Conclusie

Nadat ik een flinke tijd in de zone had rondgelopen, en bedacht dat ik, als ik niet met mijn familie was geweest, minstens nog een paar uur langer was gebleven, kon ik me er niet over blijven verbazen dat zoiets gratis is.

Nou, niet alles was gratis. De Gameindie-zone, meer gericht op professionals, was betaald en ik ben er niet naar binnen gegaan, maar ik noteer het voor toekomstige jaren wanneer ik meer tijd heb.

Iets anders dat ik ook voor volgende edities heb laten liggen, en waar ik een beetje mee bleef zitten, was deelnemen aan het Mario Kart 64-toernooi. Dat was de volgende dag en ik had graag meegedaan, want er zitten heel wat uren in die cartridge.

Samengevat: een heel bijzonder evenement, waar ik van genoten heb als een kind (en waarvan ik nog meer zou hebben genoten met wat meer tijd), waarop je maar één punt van kritiek kunt hebben: dit moet beter worden gecommuniceerd en kunnen groeien.

Eerlijk gezegd denk ik dat het de moeite waard is. 

Zozeer zelfs dat ik me al hier heb ingeschreven om de organisatie bij toekomstige edities te helpen.