Disclosure Day is gebaseerd op een origineel idee van Steven Spielberg, wat na het zien van de film absoluut niet verrassend is.
De regisseur gaf David Koepp een treatment van 38 pagina's om tot scenario uit te werken, waarmee hij een samenwerking hervatte die teruggaat tot Jurassic Park en War of the Worlds. Deze keer kwamen ze tot 42 versies van het script, een record voor Koepp.
Het idee ontstond nadat Spielberg in 2017 berichten had gelezen over Amerikaanse militaire piloten die zeiden objecten te hebben gezien die ze niet konden identificeren. Hij wilde zich afvragen wat er zou gebeuren als de mensheid genoeg bewijs had om publiekelijk te erkennen dat we niet alleen zijn.
Misschien was dat het oorspronkelijke idee, maar de plot ontwikkelt zich duidelijk in een andere richting, zoals we zo zullen zien.
Aan de andere kant is ook de rest van het team heel herkenbaar: Janusz Kamiński voor de cinematografie en John Williams voor de muziek. Met andere woorden, een team dat aan veel werken heeft samengewerkt, waardoor alles vertrouwd oogt -en klinkt-.
Wat de cast betreft, die is van het hoogste niveau: Emily Blunt, Josh O'Connor, Colin Firth, Eve Hewson en Colman Domingo. Hier valt weinig aan toe te voegen, behalve dat ze allemaal uitstekend zijn, vooral Blunt in een allesbehalve eenvoudige rol.
Verhaal van Disclosure Day
Het verhaal draait om Margaret Fairchild, een meteoroloog uit Kansas City gespeeld door Emily Blunt, en Daniel Kellner, een cybersecurityexpert gespeeld door Josh O'Connor.
Beiden raken betrokken bij informatie die Kellner wil publiceren en die zou kunnen aantonen dat de mensheid al heel lang niet alleen is en dat bepaalde organisaties het geheim bewaken.
Vanaf daar bouwt Spielberg een mix van samenzwering, achtervolging en avontuur tussen de organisatie die het geheim beheert en de hoofdpersonen die ervoor vluchten om de informatie te publiceren.
Alles gekruid met lichte doses metafysische vragen en antwoorden -voornamelijk van religieuze aard- rond de oorspronkelijke vraag: wat zou er gebeuren als iemand de hele wereld onweerlegbaar kon bewijzen dat buitenaardse wezens bestaan.
Hoewel het uitgangspunt sterk sciencefiction is, gaat het verhaal in werkelijkheid een andere kant op. Hier overheerst het avontuur boven al het andere. Als je Minority Report verwachtte, is dat niet wat je krijgt, althans niet in de kern.
Spielberg in zijn element
Het valt niet te ontkennen dat als we over Spielberg praten, we over cinema praten. Of op zijn minst over een bepaalde manier om de zevende kunst te begrijpen. De film is puur entertainment en spektakel, maar dan van de klassieke soort.
Want dat spektakel heeft niets te maken met slow motion en razendsnelle montage, maar staat in dienst van het verhaal. De regisseur is een geweldige visuele verteller en juist daarom botsen sommige elementen van de film die we later nog noemen.
De ontwikkeling van de vaardigheden van de hoofdpersonen is goed verteld. Als het moment komt om ze te gebruiken, geloof je het. Het voelt niet ongeloofwaardig.
Natuurlijk ligt een deel van de “schuld” bij Emily Blunt, die, zoals ik eerder zei, fantastisch is en een groot deel van de film draagt.
Het is ook duidelijk dat de regisseur het genre beheerst en op zijn eerdere ervaring leunt om de film te laten werken. De voor de hand liggende verwijzingen zijn E.T. the Extra-Terrestrial en Close Encounters of the Third Kind vanwege het buitenaardse contact en het humanisme, maar er is meer.
Bepaalde handelingen van Margaret doen onvermijdelijk denken aan die van de precog in Minority Report tijdens haar vlucht met Tom Cruise. De schurk, de constante achtervolging en de futuristische technologie doen denken aan Ready Player One. En de enscenering van verschillende actiescènes doet denken aan Kuifje.
De muziek van John Williams versterkt dat gevoel van klassieke Spielberg nog verder. Zijn muziek begeleidt het avontuur op een traditionele en herkenbare manier.
Tot zover alles goed, maar laten we doorgaan naar wat minder goed is.
Wat ik niet goed vond
Spielberg maakt al decennialang familiefilms zonder de kijker als een kind te behandelen. Hier zijn de simplistische of absurde acties van de vijanden echter opvallend — ik zei tegen mijn partner dat ze soms sterk leken op de Stormtroopers uit Star Wars— en sommige reacties van de hoofdpersonen (vooral die van Kellner) en het ontbreken van uitleg voor verschillende inconsistenties laten het soms toch zo aanvoelen.
En verrassend genoeg schaadt dat de suspension of disbelief meer dan de buitenaardse wezens zelf.
Dit probleem wordt verergerd door het gebrek aan interne logica. Misschien is die er wel, maar voor de kijker wordt nooit duidelijk wie deze wezens zijn, wat ze willen, welke krachten ze hebben en waarom bepaalde dingen gebeuren (het “Signs-moment” is daar een van).
Het voelt alsof de grenzen en krachten veranderen afhankelijk van wat de scène nodig heeft.
Ook verschijnt er, in die behoefte om de oorspronkelijke vraag te beantwoorden, een religieuze component die eerder merkwaardig dan noodzakelijk is. Het verleden als non van een van de personages en de mogelijke reactie van de mensheid op God als buitenaards leven bevestigd zou worden, voelen behoorlijk geforceerd.
Dat gezegd hebbende heeft dit aspect van de film wel een paar interessante punten, zoals wanneer de non benadrukt dat de mens Gods hoogste schepping is “op aarde”. Het is een klein maar interessant idee: zo'n onthulling zou het geloof misschien niet vernietigen, maar het dwingen zijn kader te verbreden.
Aan de andere kant, op technisch vlak, zijn de digitale dieren behoorlijk slecht. Ze lijken gemaakt met de AI van vorig jaar in plaats van met CGI. Verrassend bij iemand die de dinosaurussen uit Jurassic Park meer dan dertig jaar geleden wist na te maken.
Er zijn ook momenten die te kunstmatig aanvoelen, door een montage die niet helemaal afgewerkt is. Twee voorbeelden: de auto die sneller dan Toretto van nul naar honderd accelereert voordat hij een ravijn in stort, of de hoofdpersonen die tijdens hun vlucht op de trein stappen.
Opmerkelijk genoeg werkt alles wat met de buitenaardse wezens te maken heeft veel beter. Misschien omdat Spielberg daar voor een ingetogener en realistischer uitstraling kiest.
Oordeel
Disclosure Day is cinema. De film is vermakelijk, Emily Blunt is uitstekend en Spielberg weet nog steeds spektakel te maken met een verhaal erachter.
Maar het is geen film die ik bijna iedereen zou aanraden. Hij staat ver onder de eerder genoemde werken van de regisseur (Minority Report, Ready Player One, E.T. the Extra-Terrestrial.) en natuurlijk ver van het beste binnen avontuur of sciencefiction.
Daarnaast brengt hij niets bijzonder origineels in scenario, beelden of muziek.
We hebben dus een film waar je geen spijt van krijgt als je hem ziet, maar waar je ook niets aan mist als je hem overslaat.
Daarom denk ik dat maar weinig van ons hem over een paar jaar zullen noemen als we het over Spielbergs filmografie hebben. Hij zal wegvallen tussen kolossale werken. Dat is wat erbij hoort als je een grootheid van de cinema bent.
Technische gegevens
| Veld | Gegeven |
| Titel | Disclosure Day |
| Jaar | 2026 |
| Speelduur | 145 minuten |
| Regie | Steven Spielberg |
| Scenario | David Koepp, gebaseerd op een origineel verhaal van Steven Spielberg |
| Hoofdcast | Emily Blunt, Josh O'Connor, Colin Firth, Eve Hewson en Colman Domingo |
| Genre | Sciencefiction / avontuur / thriller |
| Land | Verenigde Staten |
| Muziek | John Williams |
| Cinematografie | Janusz Kamiński |
| Beoordeling | 3/5 |
Beoordeling
Voor wie is dit
✔️ Voor wie houdt van Spielberg op zijn klassiekst.✔️ Voor wie op zoek is naar familieavontuur.
Voor wie is dit niet
❌ Voor wie een sciencefictionfilm verwacht.❌ Voor wie een van de grote films van de regisseur verwacht.
❌ Voor wie een zeer sluitende interne logica nodig heeft.
Veelgestelde vragen
Is Disclosure Day de moeite waard?
Ja, vooral als je van Spielberg op zijn klassiekst en zijn avonturenfilms houdt. Hij is vermakelijk en goed geregisseerd, maar voor mij is het geen onmisbare film en ook niet een van zijn beste werken.
Is Disclosure Day sciencefiction?
Ja, al werkt hij voor mij veel beter als avonturenfilm. De buitenaardse technologie en het uitgangspunt horen duidelijk bij sciencefiction, maar de nadruk ligt op de achtervolging, het spektakel en de personages.
Bevat Disclosure Day spoilers?
Deze recensie niet. Ik vermijd de belangrijke wendingen en details te verklappen die je beter tijdens de film kunt ontdekken.
Lijkt hij op E.T. the Extra-Terrestrial en Close Encounters of the Third Kind?
Ja. Met beide deelt hij Spielbergs interesse in buitenaardse wezens, contact met het onbekende en een zeer humanistische kijk op het verhaal.
Aan welke andere films van Spielberg doet hij denken?
Hij deed me ook denken aan Minority Report vanwege de vlucht van de vrouwelijke hoofdpersoon, aan Ready Player One vanwege het gebruik van futuristische technologie en bepaalde achtervolgingen, en aan Kuifje vanwege de enscenering van enkele actiescènes.
Is Emily Blunt goed in Disclosure Day?
Ja. Emily Blunt is uitstekend en een van de sterke punten van de film.
Wie componeerde de muziek voor Disclosure Day?
John Williams. Zijn muziek heeft een heel klassieke toon en versterkt enorm het gevoel dat dit Spielberg in zijn meest traditionele vorm is.
Is Disclosure Day een familiefilm?
Ja, hoewel de versimpeling van de vijanden, bepaalde beslissingen van de personages en enkele inconsistenties soms zelfs de indruk wekken dat de film op een vrij jong publiek is gericht.
Behoort hij tot Spielbergs beste films?
Voor mij niet. Hij toont vakmanschap, gevoel voor avontuur en heeft goede momenten, maar staat ver van zijn meesterwerken en valt ook binnen sciencefiction of avonturencinema niet bijzonder op.
Welke beoordeling krijgt Disclosure Day?
Ik geef hem een 3/5. Het is een film die je leuk kunt vinden als zijn aanpak bij je past, maar geen aanbeveling voor bijna iedereen.
Geef een reactie