Billions is een van de beste series van de afgelopen jaren. Zeven seizoenen, memorabele personages en een premisse die op papier saai klinkt, maar op het scherm vanaf de eerste aflevering pakt.
Het verandert een wereld die behoorlijk technisch en saai zou kunnen zijn in een zeer vermakelijke serie, met personages vol grijstinten en met genoeg persoonlijkheid om haar niet alleen maar te kijken om de tijd te doden.
Het is een lange serie, hier en daar wat wisselvallig, maar behoorlijk consistent. En bovenal is het een van die series die blijft hangen.
Heb je haar nog niet gezien, dan is het een goede investering van je tijd. Beter dan 99% van de catalogus van welk platform dan ook.
Índice de Contenidos del Artículo
Waar Billions over gaat, zonder spoilers
De serie begint met een confrontatie tussen twee zeer machtige mannen: Chuck Rhoades, federaal aanklager in New York, en Bobby Axelrod, miljardair aan het hoofd van een beleggingsfonds.
De een staat voor de wet. De ander voor privégeld en de invloed die daarbij hoort.
Daartussen staat Wendy, die voor Axelrod werkt als therapeut en tegelijk de vrouw van Chuck is. Dat maakt alles ingewikkeld, maar niet op de manier die je verwacht.
Het is geen relatiedrama. Het punt is dat Wendy de twee van binnen kent, begrijpt hoe ze denken en lange tijd fungeert als het enige evenwichtspunt tussen twee briljante, obsessieve mannen die nogal bereid zijn om alles te rechtvaardigen als ze denken dat ze gelijk hebben
Dat gezegd hebbende blijft Billions niet lang binnen die driehoek hangen.
Wat begint als een juridische achtervolging, wordt uiteindelijk een serie over hoe ambitie werkt: op het werk, thuis, met vrienden, met partners.
Bijna alle personages willen iets en bijna allemaal zijn ze bereid een prijs te betalen (of te innen) om het te krijgen. De serie onderzoekt die prijs met behoorlijk wat eerlijkheid en laat zien dat er geen witte ridders zijn, maar dat we allemaal behoorlijk grijs zijn.
En des te meer in de wereld van Wall Street, beleggingsfondsen en het federale parket, de arena waarin het verhaal zich afspeelt.
Maar wees duidelijk: je hoeft niets van financiën te weten om ervan te genieten. Natuurlijk gebruikt de serie financieel jargon, praat ze over complexe transacties en steunt ze op een heel specifieke wereld, maar wat haar echt drijft is veel universeler: iedereen wil winnen, hoeveel ze bereid zijn op te offeren en hoe ver ze kunnen gaan zonder zichzelf onderweg onherroepelijk kwijt te raken.
Een serie van personages
Billions heeft een plot, en in de eerste seizoenen is dat het belangrijkste. Er zijn onderzoeken, juridische zetten, valstrikken, lekken, verraad, politieke en zakelijke strategieën. Maar vanaf minuut één is duidelijk dat de serie haar personages is.
Bobby Axelrod is de meest charismatische van de serie. Niet de beste in morele zin, maar wel degene die de temperatuur van elke scène omhoogjaagt zodra hij verschijnt. Hij heeft die licht beledigende zekerheid van iemand die al zo lang wint dat hij geen andere optie meer kan bedenken.
Hij wordt gespeeld door Damian Lewis, en hij doet dat heel goed. Axelrod kan afhankelijk van het seizoen functioneren als antiheld of als schurk. Soms wil je dat hij wint. Andere keren herinnert de serie je eraan dat hem idealiseren een vergissing is. Maar zelfs wanneer hij twijfelachtig handelt, is het moeilijk weg te kijken.
Chuck Rhoades is anders. Hij heeft minder charisma, maar niet minder intelligentie. Paul Giamatti speelt hem met een mengeling van trots, wrok en de constante behoefte om altijd te bewijzen dat hij de slimste is en iedereen een stap voor is.
Het probleem met Chuck is dat het niet altijd makkelijk is te weten – zelfs voor hemzelf niet – wat hij echt wil: gerechtigheid, macht, wraak of gewoon winnen? Waarschijnlijk alle drie tegelijk, en die mix van ambities maakt hem menselijker. En ook gekwetster en onvolmaakter.
Wendyis misschien het personage dat zich in de loop van de serie het meest ontwikkelt. Aan het begin is ze misschien het uithangbord van moraliteit tegenover de andere twee.
Maar later verliest ze wat consistentie op een manier die niet helemaal goed wordt gerechtvaardigd. Daardoor verliest ze een deel van haar status naarmate de serie vordert.
En die verliest ze omdat Taylor Mason de meest geslaagde toevoeging aan de serie is. Taylor verschijnt later, is koel, moeilijk te lezen en heeft een andere manier om macht te begrijpen.
Taylor vervangt niemand, maar brengt een eigen visie en ambitie mee en voorkomt dat de serie opgesloten blijft in het oorspronkelijke duel tussen Chuck en Axe. Taylor is minstens even intelligent en strategisch als de andere twee, alleen jonger.
Op een lager niveau is Mike Prince ook een goed personage, maar hij heeft een duidelijk probleem: hij komt niet in de buurt van Axelrod als grote centrale dreiging. Niet omdat Corey Stoll het slecht doet, maar omdat de serie zelf hem richting een te grote en niet altijd geloofwaardige ambitie duwt. Zijn politieke ontwikkeling voelt wat geforceerd.
Dan zijn er de bijrollen, die een fundamenteel deel vormen van het plezier van kijken naar Billions. Wags werkt heel goed als schildknaap van Axe, met die mix van loyaliteit, cynisme en overdaad. Mafee brengt menselijkheid in een behoorlijk wilde omgeving. Dollar Bill belichaamt heel goed de agressievere logica van Axe Capital.
En boven al die anderen hebben we Chucks vader, Chuck Sr. Hij is een bijfiguur die veel scènes optilt door alleen maar te verschijnen. Hij is onaangenaam, klassistisch en politiek incorrect, maar hij heeft een interne samenhang waardoor hij erg goed werkt.
Hij biedt nergens excuses voor aan en is dat op dit punt in zijn leven ook niet van plan. Een van de rondste personages van de serie.
Het is geen Wall Street, het is spektakel
Je moet niet aan Billions beginnen in de verwachting van een realistisch portret van Wall Street. De serie gebruikt financiële formules, juridisch taalgebruik, complexe transacties en verwijzingen naar de geldwereld, maar alles staat in dienst van het spektakel.
Een serie van zeven seizoenen over aanklagers, investeringen, fondsen, politiek en financiële elites vermakelijk maken was niet eenvoudig. Billions slaagt daarin omdat alles een beetje overdreven is. Precies genoeg om elk conflict meer spanning te geven, elk personage briljanter te laten lijken en elk gesprek een strategische lading te geven die het in het echte leven waarschijnlijk niet zou hebben.
Visueel weerspiegelt de serie bovendien heel goed die wereld van de hoge en zeer hoge klasse. Enorme appartementen, smetteloze kantoren, dure restaurants, spectaculaire huizen en een levensstijl die van buitenaf enige jaloezie kan opwekken. Iedereen zou wel in sommige van die plekken willen wonen. Daarna zie je de rest van hun levens, natuurlijk, en zakt die jaloezie flink.
Hier is de vergelijking met Succession onvermijdelijk. Beide series gaan over macht, elites, enorme ego's en persoonlijke relaties die door ambitie zijn vergiftigd. Maar het gevoel dat ze achterlaten is anders.
Succession heeft meer kritisch prestige, maar kan ook kouder, onaangenamer en, wat mij betreft, wat overschat aanvoelen. De personages zijn zo weerzinwekkend dat je vaak wilt dat het slecht met ze afloopt. Met allemaal.
In Billionsdaarentegen doen de personages vreselijke dingen, maar ze zijn begrijpelijker en menselijker. Je kunt met ze meeleven, zelfs wanneer je dat niet zou moeten doen. Minder realistisch en minder scherp misschien, zeker, maar wel vermakelijker.
Ontwikkeling door de seizoenen heen
De eerste seizoenen zijn het sterkst. De motor is duidelijk: het centrale conflict is krachtig en de serie weet precies wat ze wil vertellen.
Later vergroot Taylors komst het speelveld goed zonder iets te forceren. De serie begint meer vormen van ambitie en macht te verkennen en krijgt daardoor meer ruimte.
Ten slotte is de fase met Mike Prince als centrale antagonist de zwakste. Prince is geen slecht personage, maar wanneer de serie hem met al zijn politieke kant wil omvormen tot een enorme dreiging, verliest ze geloofwaardigheid. Billions blijft in dat deel meer dan acceptabel, maar je merkt dat het onder haar beste momenten zit.
Toch vindt het laatste seizoen een deel van het ritme terug.
Het is niet het best mogelijke einde en het lost het probleem te gemakkelijk op, zeker gezien de omvang van de dreiging die eerder was opgebouwd, maar het laat wel een bevredigend gevoel. Na een onregelmatigere fase gaat het niveau weer omhoog met een meer dan correct slot.
Wat ik het leukst vond aan Billions
Billions bereikt iets moeilijks: een wereld vermakelijk maken die op papier erg dor zou kunnen zijn. Federaal parket, beleggingsfondsen, politiek, regulering. Dat alles had kunnen uitlopen op een serie die droger is dan karton eten.
Maar nee, hier wordt het een voortdurende machtspartij die heerlijk is om te volgen.
En het is heerlijk om te volgen door de personages. Personages uit de allerhoogste klasse die net iets te ver doordraaien. Met sterke en zwakke punten en die bovendien evolueren.
Niet altijd even geslaagd, maar wel met genoeg ontwikkeling om het effect van de tijd en hun beslissingen te voelen. Ze zijn aan het begin niet dezelfde als aan het einde, en dat is iets om te waarderen in een serie van zeven seizoenen.
Natuurlijk moeten de dialogen op niveau zijn, willen de personages schitteren.
Die van Billions zijn snel en scherp. Niemand praat zo in het echte leven -iedereen lijkt altijd de juiste zin klaar te hebben- maar het geeft de serie een ambitieuzere toon en onderscheidt haar van andere, vlakkere of minder goed uitgewerkte series.
Je merkt de hand van de scenarist, maar in dit geval is dat teveel vermakelijk en past het haar goed.
Tot slot is dit een serie om zonder telefoon te kijken. Om bij de les te blijven. Ze geeft veel, maar vraagt van jou een hogere mate van aandacht dan gebruikelijk is bij veel producties van de afgelopen jaren. Door de behandelde thema's, door het aantal personages en doordat verhaallijnen uit meerdere seizoenen door elkaar lopen.
Wat ik het minst goed vind aan Billions
Een onderdeel dat niet zo goed werkt, is dat de serie soms de intelligentie van haar personages te ver oprekt.
Chuck en Axelrod -en bijna ook Taylor of Mike- zijn briljant, maar op sommige momenten lijken ze alles met een weinig geloofwaardige voorsprong te kunnen voorzien. Bovenmenselijk.
Het is moeilijk te geloven dat ze sommige wendingen hadden voorzien, tot het punt waarop je weet dat er altijd wel een aas uit de mouw zal komen van een van hen. Maar omdat de spanning goed is opgebouwd, haalt het nauwelijks iets van de emotie weg uit de slotdelen van sommige conflicten.
Ook de ontwikkeling van sommige personages heeft me niet helemaal overtuigd, maar dat is een kleiner punt.
Vonnis
Billions is absoluut de moeite waard. Het is een vermakelijke, ambitieuze en behoorlijk consistente serie. Ze is niet licht, maar ook niet ontoegankelijk. Ze vraagt alleen dat je oplet.
Ze heeft zeer goede seizoenen, een zwakkere fase richting het einde en een slot dat een deel van het niveau terugvindt. Ze heeft een cast van personages die je zult onthouden en een eigen universum dat je helemaal wilt uitpersen tot het op is.
Kijk haar niet in de verwachting van een trouw portret van Wall Street of een diepe kritiek op het kapitalisme. Kijk haar voor wat ze is: een serie over zeer intelligente mensen die geen genoegen kunnen nemen met wat ze hebben. En daarvoor de prijs betalen.
Technische fiche van Billions
| Veld | Gegeven |
| Originele titel | Billions |
| Jaar | 2016-2023 |
| Seizoenen | 7 |
| Afleveringen | 84 |
| Makers | Brian Koppelman, David Levien en Andrew Ross Sorkin |
| Hoofdcast | Paul Giamatti, Damian Lewis, Maggie Siff, Corey Stoll, David Costabile, Asia Kate Dillon, Condola Rashad, Jeffrey DeMunn |
| Genre | Drama |
| Land | Verenigde Staten |
| Spoilers | Nee, alleen lichte verwijzingen naar de algemene ontwikkeling |
Beoordeling
Voor wie is dit
✔️ Voor wie houdt van series over macht, strategie en ambitieuze personages.✔️ Voor wie een lange, vermakelijke serie met goede personages wil.
✔️ Voor wie graag kijkt naar intelligente mensen die concurreren met andere, even intelligente mensen.
✔️ Als je Succession goed vond.
Voor wie is dit niet
❌ Voor wie een lichte serie zoekt om op de achtergrond te kijken.❌ Voor wie een realistisch portret van Wall Street wil.
❌ Voor wie zwart-witte personages zoekt en moreel grijze figuren niet verdraagt.
Veelgestelde vragen
Is Billions de moeite waard om te kijken?
Ja.Billionsis absoluut de moeite waard als je houdt van series over macht, ambitie en intelligente personages die tegen elkaar strijden. Ze is hier en daar wisselvallig, maar als geheel behoorlijk consistent.
Is Billions een realistische serie?
Niet echt, en ik denk ook niet dat ze dat probeert te zijn. De serie gebruikt de financiële en juridische wereld als decor, maar werkt meer als machtsspektakel dan als realistisch portret van Wall Street.
Hoeveel seizoenen heeft Billions?
Billionsheeft 7 seizoenen en 84 afleveringen.
Heeft Billions een afgerond einde?
Ja, de serie heeft een behoorlijk bevredigend einde. Het kan op sommige punten wat gehaast aanvoelen, maar het laatste seizoen herstelt een deel van het niveau na een minder geïnspireerde fase.
Moet je verstand hebben van financiën om Billions te kijken?
Nee. Het helpt om sommige details te volgen, maar het is niet essentieel. Het belangrijkste zijn niet zozeer de financiële transacties als wel de machtsverhoudingen, de strategieën en de personages.
Wie is Bobby Axelrod?
Bobby Axelrod is een van de hoofdpersonages vanBillions: een miljardair aan het hoofd van een beleggingsfonds. Hij is niet de enige protagonist, maar wel het meest charismatische en magnetische personage van de serie.
Lijkt Billions op Succession?
Ze hebben raakvlakken: macht, elites, ambitie en moreel twijfelachtige personages. MaarBillionsis vermakelijker en de personages zijn als kijker gemakkelijker te begrijpen en te bewonen.
Bevat de recensie van Billions spoilers?
Nee. Deze recensie vermeldt alleen de algemene ontwikkeling van de serie, maar vermijdt belangrijke plotspoilers.
Geef een reactie