Na The Court of Owls en Death of the Family besloten Scott Snyder en Greg Capullo terug te keren naar de oorsprong van Batman. Een gewaagde beslissing, aangezien er al een meesterwerk bestaat dat vrijwel alles heeft verteld wat je over de eerste stappen van het personage moet weten. Ik heb het natuurlijk over Batman: Year One, van Frank Miller en David Mazzucchelli.
Snyder trekt er twaalf nummers voor uit — tegenover de vier van Miller — met een veel spectaculairdere aanpak, nieuwe verhaalelementen en een Gotham dat er soms behoorlijk anders uitziet dan normaal.
Het resultaat is goed, al is het misschien wat te lang. Het verhaal heeft vaart, leest heerlijk weg en de scenarist bewijst opnieuw dat hij Batman en de mensen om hem heen uitstekend kent.
Greg Capullo is beter dan ooit. De tekeningen zijn ronduit verbluffend, met nieuwe Batman-ontwerpen, visueel heel andere situaties en kleurgebruik dat de vertrouwde sfeer rond het personage volledig verandert. Volgens mij is dit zelfs de eerste keer sinds hun samenwerking begon dat de tekeningen echt beter zijn dan het scenario.
Zero Year is de derde grote verhaallijn van Snyder en Capullo, al speelt die chronologisch vóór de vorige twee, omdat hij laat zien hoe Bruce Wayne Batman begint te worden.
Het verhaal verscheen oorspronkelijk in Batman #21-27 en #29-33, tussen 2013 en 2014. In de Amerikaanse edities werd het in twee delen gebundeld:
- Batman Vol. 4: Zero Year – Secret City, met Batman #21-24.
- Batman Vol. 5: Zero Year – Dark City, met Batman #25-27 en #29-33.
Nummer 28 valt buiten deze hoofdbundeling. Opmerkelijk genoeg bestaat de verhaallijn bovendien uit drie verhalende delen: Secret City, , Dark City en Savage City, hoewel de laatste twee samen in het vijfde Amerikaanse deel verschenen.
Ik bespreek beide delen als één verhaal, net zoals ik bij The Court of Owls heb gedaan.
Het verhaal van Batman: Zero Year
Het verhaal begint wanneer Bruce Wayne terugkeert naar Gotham, nadat hij jarenlang elders heeft doorgebracht om zich voor te bereiden op de strijd tegen de misdaad. Batman zoals we hem kennen bestaat nog niet, en Bruce experimenteert met verschillende manieren om criminelen aan te pakken en indruk op hen te maken.
Zijn belangrijkste tegenstander in deze eerste fase is de bende van Red Hood, een criminele organisatie die het gebruikelijke plan smeedt om de stad over te nemen.
Later verschuift de aandacht naar de Riddler, Edward Nygma, die zijn intelligentie en manipulatievermogen gebruikt om Gotham in een extreme situatie te brengen.
Ondertussen zien we hoe Bruce' relaties met Alfred, Lucius Fox en Jim Gordon zich ontwikkelen, naast andere personages en elementen die later deel gaan uitmaken van de vertrouwde Batman-mythologie.
De opzet is interessant omdat we precies weten waar dit alles eindigt, maar Snyder weet Batmans eerste stappen een eigen karakter te geven: geen kopie van Millers versie, maar ook niet iets wat daar volledig los van staat.
Een geweldig begin… dat veel te lang doorgaat
Wat mij aan de hele verhaallijn het meest beviel, is het eerste Amerikaanse deel, Secret City..
De Red Hood-bende is goed uitgewerkt en werkt uitstekend als eerste bedreiging voor een Bruce Wayne die nog leert hoe hij Batman moet worden. Fysiek en intellectueel is hij er klaar voor, maar hij moet nog de juiste manier vinden om zijn vaardigheden te benutten..
Bovendien zijn de plannen van de criminele organisatie interessant door de manier waarop Snyder het plot ontvouwt. Batman moet als detective onderzoek doen, gebeurtenissen met elkaar verbinden en begrijpen met wie hij te maken heeft.
De makers nemen de tijd om te laten zien hoe Bruce begint met het opbouwen van zijn identiteit als misdaadbestrijder. Er zijn andere ontwerpen en situaties dan gebruikelijk, juist omdat hij nog experimenteert en nog niet alle middelen heeft die hij later tot zijn beschikking krijgt.
Dit eerste deel is geweldig, zowel qua tempo als door de ideeën die het introduceert en de manier waarop het bekende elementen uit de geschiedenis van het personage gebruikt.
Misschien had Zero Year hier moeten eindigen.
De Riddler wordt veel te machtig
Het probleem ontstaat geleidelijk wanneer Edward Nygma centraal komt te staan in het verhaal.
Snyder zet een Riddler neer die minstens zo intelligent is als anders, manipulatief en gevaarlijk. Naarmate het verhaal vordert, begint zijn vermogen om gebeurtenissen te sturen echter overdreven te lijken..
De omvang van wat hij in Gotham voor elkaar krijgt, is zo enorm dat bepaalde situaties moeilijk te geloven zijn.
Het probleem is dat Snyder nogal de neiging heeft om iedere dreiging nog groter te maken dan de vorige. Dat zagen we al in The Court of Owls, waar de enorme macht van de organisatie uiteindelijk voor enkele tegenstrijdigheden zorgde met Batmans vaardigheden.
Hier gebeurt iets vergelijkbaars met de Riddler. Het verhaal blijft onderhoudend, maar naarmate zijn plannen grootser worden, ontstaan er ook situaties die minder overtuigend zijn.
Daar komt de lengte nog bij. Twaalf nummers over Batmans eerste stappen, terwijl volgens mij vrijwel hetzelfde op aanzienlijk minder pagina's verteld had kunnen worden. Of maak er twee aparte verhaallijnen van.
Ik wil niet zeggen dat de comic saai wordt, want het tempo blijft goed en hij leest heel vlot, maar na afloop hield ik wel het gevoel over dat Snyder bepaalde situaties te ver had opgerekt om er een groter evenement van te maken dan nodig was..
Greg Capullo is spectaculair
Maar goed, daar staat iets tegenover. Want als er één reden is om Zero Year te lezen, dan is het het werk van Greg Capullo.
In The Court of Owls zei ik al dat ik verrast was door hoe goed hij zijn stijl aan Batman had aangepast. Later, in Death of the Family, bewees hij een fantastisch talent te hebben voor het verbeelden van gruwelijke situaties en onaangename personages, vooral met die Joker bij wie het leek alsof zijn gezicht ieder moment in stukken kon vallen.
Nou, ik denk dat hij in Zero Year zijn hoogste niveau tot dan toe bereikt..
We zien een Batman die zijn identiteit nog aan het opbouwen is. Daardoor kan Capullo experimenteren met heel verschillende ontwerpen, uitrustingen en situaties. De tekenaar maakt daar uitstekend gebruik van om Bruce te tonen met een nog niet definitief, maar toch volkomen herkenbaar uiterlijk.
Ook de pagina-indeling is erg goed en vooral de verscheidenheid aan omgevingen in de twaalf nummers vind ik geweldig. Het verhaal begint in een herkenbaar Gotham, maar verandert vervolgens geleidelijk tot we kleurrijke scènes krijgen die sterk afwijken van wat we gewend zijn.
Het kleurgebruik verandert de sfeer volledig
En als we het over kleur hebben, verdient FCO Plascencia, die daarvoor verantwoordelijk is, een speciale vermelding, want een enorm deel van de visuele impact van deze comic komt voort uit zijn werk.
We zijn eraan gewend dat Gotham wordt afgebeeld in grijstinten, zwart, bruin en andere gedempte kleuren die het duistere, vervallen karakter van de stad onderstrepen.
In Zero Year zien we een heel ander kleurenpalet, vooral in het laatste derde deel van het verhaal, wanneer de stad er ineens radicaal anders uitziet.
Groen, blauw en andere, veel fellere kleuren spelen een hoofdrol, wat voor een Batman-reeks behoorlijk verrassende pagina's oplevert.
En het werkt uitstekend. Ze geven het verhaal een eigen visuele persoonlijkheid zonder dat de comic ophoudt als een Batman-verhaal aan te voelen.
Ook laten ze bepaalde ontwerpen van Capullo extra opvallen. Er zijn stripkaders en complete pagina's waarbij je gewoon even wilt stilstaan om van het tekenwerk te genieten.
Het tekenwerk maakt uiteindelijk zelfs een groot deel goed van de problemen die ik met het verhaal heb. Ook wanneer het verhaal langer begint te duren dan me lief is, blijft het visueel echt interessante dingen bieden.
Zero Year tegenover Year One: twee manieren om Batmans oorsprong te vertellen
De vergelijking met Batman: Year One is onvermijdelijk, want Frank Miller en David Mazzucchelli maakten een van de belangrijkste werken over het personage door juist zijn eerste stappen in Gotham te vertellen.
En nogmaals: dat deden ze in vier nummers.
Dat verhaal had een realistische benadering, voor zover het universum van Batman dat toestaat. Bruce Wayne begon zijn loopbaan als vigilante terwijl Jim Gordon probeerde te overleven te midden van de politieke corruptie en de corruptie bij de politie van Gotham.
Miller besteedde veel aandacht aan de ontwikkeling van beide personages en hun relatie met een stad waar vrijwel alles verrot leek. Bovendien ondersteunde Mazzucchelli het verhaal met ingetogen, elegant tekenwerk dat perfect bij die toon paste.
Year One is een meesterwerk, en volgens mij ligt een groot deel van de kwaliteit juist in het vermogen om te vertellen wat nodig is zonder het verhaal onnodig op te rekken.
Snyder kiest daarentegen voor iets veel groters en spectaculairders, met bedreigingen voor heel Gotham en aanzienlijk meer actie.
Is het net zo goed als dat werk? Nee. Maar (bijna) geen enkele Batman-striproman — of die over andere superhelden — haalt dat niveau.
Snyder respecteert de kern van het personage
Snyder probeert niet te kopiëren wat Miller deed. Hij verraadt evenmin de essentiële elementen die dat verhaal vastlegde over de moderne oorsprong van Batman, ook al hebben we het hier over een nieuwe interpretatie binnen The New 52 en niet over een letterlijk vervolg binnen dezelfde continuïteit.
Bruce is nog altijd iemand die leert de misdaadbestrijder te worden die we kennen, Gordon heeft een ingewikkelde relatie met de politie van Gotham en Alfred blijft een sleutelfiguur in zijn ontwikkeling.
Maar Snyder introduceert zijn eigen ideeën en werkt deze personages anders uit, aangepast aan de veel spectaculairdere toon van zijn periode.
En volgens mij bewijst hij daarmee een van zijn grootste kwaliteiten als scenarist: hij kent Batman, zijn wereld en de mogelijkheden die zijn personages bieden door en door..
Alfred heeft een uitgesproken persoonlijkheid en zijn relatie met Bruce gaat veel verder dan die van een eenvoudige assistent. Ook Gordon wordt interessant behandeld, net als de schurken, die Snyder opnieuw interpreteert zonder hun kenmerkende eigenschappen te verliezen.
Dat was me in de twee vorige verhaallijnen ook al opgevallen. Snyder weet aantrekkelijke elementen in de Batman-mythologie te vinden en er zijn eigen draai aan te geven. Bovendien is hij een ambitieuze schrijver die met iedere grote verhaallijn iets anders probeert toe te voegen en Batmans ideeën en terrein verder wil verkennen.
Het probleem is dat die ambitie ook tot een aantal van zijn herkenbaarste zwakke punten leidt.
De cliffhangers verliezen hun effect
Een daarvan is zijn neiging om nummers met overdreven cliffhangers af te sluiten.
In The Court of Owls merkte ik al op dat Snyder precies wist waar hij een scène moest afbreken om je naar het volgende nummer te laten verlangen. En in Death of the Family gebruikte hij dezelfde truc opnieuw, met dreigingen en situaties die schijnbaar onmogelijk op te lossen waren.
In Zero Year gaat hij daarmee door, maar na drie grote verhaallijnen ken je zijn trucs inmiddels veel te goed. Bovendien past die manier van schrijven bij zijn drang om de dreigingen steeds groter te maken, zelfs als het verhaal daar niet om vraagt.
Dat gebeurt hier met de Riddler en de toestand waarin hij Gotham uiteindelijk brengt. Volgens mij had Snyder een beter resultaat bereikt als hij de omvang en duur van het conflict iets had beperkt.
Vergelijken is natuurlijk gemeen, maar in Year One weet Miller een veel kleiner verhaal van veel grotere betekenis voor het personage te maken.
Het beste van Batman: Zero Year
Voor het geval dat nog niet duidelijk was: het visuele aspect, zowel het tekenwerk van Greg Capullo als de kleuren van FCO Plascencia..
Ook wil ik het eerste Amerikaanse deel uitlichten, Secret City, dat ik evenwichtiger vind dan de twee daaropvolgende delen.
En natuurlijk de manier waarop Snyder Alfred, Gordon en de schurken gebruikt en daarmee laat zien dat hij nog steeds goede ideeën heeft voor de verdere ontwikkeling van de mythologie rond Batman.
Het slechtste van Batman: Zero Year
Vooral de lengte.
Volgens mij zijn twaalf nummers te veel voor wat Snyder wil vertellen.
Naarmate de Riddler een grotere rol krijgt, overdrijft het verhaal bovendien steeds meer zijn vermogens en de omvang van de dreiging. Daardoor verliest het iets van de geloofwaardigheid die het eerste deel nog had.
En dan zijn er nog Snyders overdreven cliffhangers.
Conclusie en oordeel
Ik hoop dat ik duidelijk heb gemaakt dat ik Batman: Zero Year een goede comic vind, vooral aan te raden voor wie de Batman-periode van Scott Snyder en Greg Capullo volgt en hun nieuwe interpretatie van de oorsprong van het personage wil leren kennen.
Het heeft een geweldig eerste deel, heel wat interessante ideeën en een behandeling van de personages die bewijst dat Snyder het Batman-universum door en door kent.
Maar zoals gezegd gaat de auteur te ver met de lengte en de omvang van sommige gebeurtenissen.
Vergeleken met de twee voorgaande verhaallijnen zou ik het iets lager plaatsen dan The Court of Owls, maar hoger dan Death of the Family, vooral dankzij het tekenwerk.
Hoewel ik Year One nog altijd duidelijk beter vind, waardeer ik het dat Snyder de moed heeft gehad zijn eigen verhaal te vertellen in plaats van simpelweg te herhalen wat Miller al had gedaan.
Technische gegevens van Batman – Zero Year
| Gegeven | Informatie |
| Titel | Batman – Zero Year |
| Oorspronkelijke titel | Batman: Zero Year |
| Hoofdscenarist | Scott Snyder |
| Hoofdtekenaar | Greg Capullo |
| Aanvullende scenario's | James Tynion IV |
| Aanvullend tekenwerk | Rafael Albuquerque |
| Belangrijkste inkter | Danny Miki |
| Hoofdkleurist | FCO Plascencia |
| Oorspronkelijke uitgever | DC Comics |
| Periode | Batman – The New 52 |
| Oorspronkelijke publicatie | 2013–2014 |
| Hoofdnummers | Batman #21–27 en #29–33 |
| Eerste Amerikaanse deel | Batman Vol. 4: Zero Year – Secret City, 176 pagina's |
| Tweede Amerikaanse deel | Batman Vol. 5: Zero Year – Dark City, 240 pagina's |
| Genre | Superhelden, actie, mysterie en oorsprongsverhaal |
Beoordeling
Voor wie is dit
✔️ Voor wie de Batman-periode van Scott Snyder en Greg Capullo volgt.✔️ Voor wie van Greg Capullo's tekenwerk houdt, want hier is het spectaculair.
✔️ Voor wie een nieuwe interpretatie van Batmans oorsprong wil lezen met meer actie en spektakel dan Year One.
Voor wie is dit niet
❌ Voor wie een kort en ingetogen oorsprongsverhaal van Batman zoekt. Dan raad ik eerst Year One aan.❌ Voor wie niet houdt van buitengewoon lange verhalen of bedreigingen van gigantische proporties.
❌ Voor wie genoeg heeft van de cliffhangers en andere vaste verteltrucs van Snyder.
Veelgestelde vragen
Wat is Batman: Zero Year?
Het is een verhaallijn van Scott Snyder en Greg Capullo die Bruce Waynes eerste stappen als Batman opnieuw interpreteert binnen de periode die bij DC Comics bekendstaat als The New 52.
Hoeveel nummers telt Batman: Zero Year?
Het hoofdverhaal omvat twaalf nummers van de Batman-reeks: #21 tot en met #27 en #29 tot en met #33, oorspronkelijk verschenen tussen 2013 en 2014.
Wat bevatten de twee Amerikaanse delen van Zero Year?
Zero Year – Secret City bundelt Batman #21-24, terwijl Zero Year – Dark City Batman #25-27 en #29-33 bevat. Samen vormen ze de volledige hoofdverhaallijn.
Is Batman: Zero Year hetzelfde als Batman: Year One?
Nee. Year One, van Frank Miller en David Mazzucchelli, vertelt Batmans oorsprong in vier nummers. Zero Year is een latere, langere en spectaculairdere herinterpretatie van Snyder en Capullo.
Moet je The Court of Owls lezen vóór Zero Year?
Dat hoeft niet, omdat Zero Year chronologisch eerder speelt. Toch is het aan te raden als je de ontwikkeling van de periode van Snyder en Capullo in publicatievolgorde wilt volgen.
Wie zijn de belangrijkste schurken in Batman: Zero Year?
De Red Hood-bende speelt een belangrijke rol in het eerste deel, terwijl de Riddler in het latere verloop van het verhaal de grootste bedreiging wordt.
Is Batman: Zero Year beter dan The Court of Owls?
Voor mij net iets minder. The Court of Owls heeft een interessanter verhaal, hoewel Zero Year vooral uitblinkt dankzij Capullo's tekenwerk en het spectaculaire kleurgebruik.
Is Batman: Zero Year de moeite waard?
Ja. Het is een ambitieus, onderhoudend en visueel spectaculair verhaal, al verhinderen de lengte en enkele uitspattingen van het scenario dat het het niveau van de beste Batman-werken haalt.
Geef een reactie