Supergirl: rozrywka bez większych ambicji

Supergirl to drugi film nowego uniwersum DC Jamesa Gunna i Petera Safrana po Superman. I tak, choć są rodziną, ich filmy są dość różne.

Reżyseruje Craig Gillespie, twórca Jestem najlepsza. Ja, Tonya i Cruella, według scenariusza Any Nogueiry, a Milly Alcock, znana z serialu Ród smoka, gra główną rolę. W obsadzie są też Eve Ridley jako Ruthye, Matthias Schoenaerts jako Krem oraz Jason Momoa w krótkim występie jako Lobo, po tym jak wcześniej grał Aquamana w poprzednim uniwersum DC.

Film adaptuje komiks Supergirl: Woman of Tomorrow, autorstwa Tom King i Bilquis Evely. Ponieważ go nie czytałem, nie wiem, jak wierna jest ekranizacja, więc w tej recenzji oceniam film jako film, a nie jako adaptację.

Ciekawostka: scenarzystka Nogueira pracowała wcześniej nad innym filmem o Supergirl planowanym dla Sashy Calle, aktorki z The Flash, ale projekt zniknął po zmianie kierunku DC. Ta wersja nie ma jednak z nim nic wspólnego i powstała praktycznie od zera.

Fabuła Supergirl

Kara Zor-El prowadzi zupełnie inne życie niż jej kuzyn Superman. Pije, podróżuje po kosmosie i włóczy się od baru do baru, bo znacznie bardziej świadomie niż Clark przeżyła zagładę Kryptona -wraz ze śmiercią swojej rodziny-.

Jej droga krzyżuje się z Ruthye, młodą kobietą szukającą zemsty na Kremie, człowieku odpowiedzialnym za śmierć jej ojca. Od tego momentu wspólnie przemierzają różne światy, a Supergirl uczestniczy w tej podróży bardzo niechętnie.

Kosmiczne road movie, mówiąc wprost.

Co działa w Supergirl

Najlepsza w filmie jest bez wątpienia Milly Alcock.

Jej Supergirl ma osobowość, charyzmę i jest zupełnie inna niż Superman Davida Corensweta. Jest bardziej cyniczna, impulsywna i mniej idealistyczna.

Powiedzmy tak: jeśli Superman to idealny zięć, Supergirl nie chciałbyś zobaczyć przy świątecznym stole. Głównie dlatego, że opróżniłaby ci barek. Zanim w ogóle zdążylibyście usiąść.

Nie mamy tu kobiecej wersji Supermana, jak mógłby pomyśleć ktoś, kto nie zna postaci albo nie widział zwiastuna. I to prawdopodobnie największa zaleta filmu.

Działa też ton. Supergirl jest lekka, ma dobre tempo i bawi praktycznie od początku do końca.

Tak naprawdę postać ma więcej osobowości niż sam film. A to oczywiście nie jest dobre.

Bo film bardzo przywodzi na myśl film Strażnicy Galaktyki. Humor, tempo, postacie, podróż między planetami, a nawet inscenizacja niektórych scen akcji podążają bardzo podobnym schematem.

Czy to źle? Niekoniecznie.

To formuła, która zwykle działa i tutaj także się sprawdza. W zamian film traci jednak część własnej osobowości.

Akcja i CGI spełniają swoje zadanie. Nic szczególnie nie zachwyca, ale nie ma też (d)efektów, które wybijałyby mnie z filmu.

A skoro już o tym mowa, wspomniany występ Lobo jest dokładnie tym, czym jest: zabawnym cameo Jasona Momoa i niewiele więcej. Jest tam, żeby przypomnieć ci, że wszystko należy do większego uniwersum. Niewiele wnosi, ale też nie przeszkadza.

Pod tym względem nie musisz nic wiedzieć o nowym uniwersum DC, żeby zrozumieć film, a powiązania z Superman lub Lobo są obecne, ale nie dominują. To rozwiązano dobrze: nie trzeba odrabiać pracy domowej przed seansem, żeby wiedzieć, o co chodzi.

Co nie działa

Największy problem polega na tym, że Supergirl jest filmem bardzo łatwym do zapomnienia.

Nie dlatego, że jest źle zrobiony. Właśnie dlatego, że niemal wszystko wykonano poprawnie, choć moim zdaniem z tego materiału dało się wyciągnąć znacznie więcej.

Kara jest psychicznie rozbita przez to, co przeżyła na Kryptonie, a film próbuje nadać jej głębi poprzez retrospekcje. Problem w tym, że ta emocjonalna przemiana nie jest pokazana do końca przekonująco.

Wiesz, że ma traumę. Wiesz, dlaczego pije, dlaczego jest cyniczna i dlaczego tak traktuje innych. Ale film lepiej tłumaczy problem niż jego przyczyny.

Relacja z Ruthye również jest funkcjonalna i mało zaskakująca. Popycha fabułę naprzód i zmienia Karę, ale podąża bardzo utartymi ścieżkami.

A Krem jest jeszcze mniej istotny.

To typowy złoczyńca, który przez dwie godziny spełnia swoją funkcję, a chwilę po filmie prawdopodobnie o nim zapomnisz. Bardzo by mnie zdziwiło, gdyby pojawił się w innym filmie DC.

Potrzebny był tu antagonista zdolny dorównać znacznie ciekawszej protagonistce.

Werdykt

Supergirl jest rozrywkowa, Milly Alcock wypada świetnie, a jej Kara ma potencjał, by stać się jedną z ciekawszych postaci nowego DCU.

Ale filmowi brakuje ambicji.

Z lepiej rozwiniętym dramatem i mocniejszym złoczyńcą był materiał na znacznie bardziej zapadający w pamięć film, o tożsamości mniej przypominającej film Strażnicy Galaktyki.

W obecnej formie ogląda się dobrze. I równie łatwo się o nim zapomina.

Dane techniczne

Pole	Dane
Tytuł	Supergirl
Rok	2026
Czas trwania	108 minut
Reżyser	Craig Gillespie
Scenariusz	Ana Nogueira
Na podstawie	Supergirl: Woman of Tomorrow, autorstwa Toma Kinga i Bilquis Evely
Główna obsada	Milly Alcock, Eve Ridley, Matthias Schoenaerts, Jason Momoa, David Krumholtz, Emily Beecham i David Corenswet
Gatunek	Akcja, przygoda, science fiction i fantasy
Kraj	Stany Zjednoczone
Producenci	James Gunn i Peter Safran
Ocena	3/5