Michael is de biografische film over Michael Jackson geregisseerd door Antoine Fuqua, een goede regisseur van actiefilms, verantwoordelijk voor Training Day en de reeks The Equalizer.
Daarnaast wordt de film geproduceerd door Graham King, die eerder Bohemian Rhapsody, produceerde, waardoor de uitgangspositie veelbelovend is.
Ook werkt de nalatenschap van de zanger rechtstreeks mee: John Branca en John McClain -niet te verwarren met John McClane, de hoofdpersoon uit Die Hard– staan tussen de producenten.
Dat heeft twee kanten: een positieve, omdat de film toegang krijgt tot zijn muziek en omgeving, maar het helpt ook verklaren waarom Michael met zoveel —te veel— voorzichtigheid wordt behandeld.
De hoofdrol is voor Jaafar Jackson, Michaels neef en debutant in een filmrol van deze omvang. Hij wordt bijgestaan door Colman Domingo als Joe Jackson (Michaels vader) en Nia Long als Katherine (zijn moeder), naast Miles Teller (een acteur die ik geweldig vind) als John Branca.
Met zulke middelen verwachtte ik eerlijk gezegd dat de film me vanaf de eerste minuut zou grijpen. Dat gebeurde niet.
Bohemian Rhapsody, had je bijvoorbeeld al binnen de eerste tien minuten te pakken. Michael komt langzaam op gang en begint nogal afstandelijk. Maar daarna, wordt het veel beter zodra de muziek begint, Jaafar gaat dansen en de film verandert in het spektakel waarop we zaten te wachten
Verhaal van Michael
De film behandelt het eerste deel van Michael Jacksons leven: zijn jeugd bij de Jackson 5, het succes van de groep, zijn groei als artiest en zijn ontwikkeling tot een ster die zijn hele familie kon overschaduwen.
Maar de onderliggende verhaallijn die de film echt draagt, is veel eenvoudiger: Michael probeert aan de controle van zijn vader te ontsnappen.
Joe Jackson leidt de carrières van zijn kinderen met brute discipline. Dankzij hem worden ze succesvol, maar diezelfde controle verstikt Michael uiteindelijk. Hij moet zijn eigen beslissingen nemen, met anderen werken en een identiteit opbouwen die niet van zijn familie afhangt.
In dat opzicht deed de film me sterk denken aan King Richard, al was de vader daar, gespeeld door Will Smith, eerlijker en een stuk sympathieker.
Het verhaal zelf bevat niet veel verrassende wendingen. We weten allemaal, althans in grote lijnen, wat er uiteindelijk met Michael Jackson is gebeurd. De interesse zit in de manier waarop de film die weg reconstrueert.
Jaafar Jackson is het beste aan de film
Jaafar Jackson lijkt enorm op zijn oom. En niet alleen uiterlijk.
De bewegingen, houdingen, gebaren en de manier waarop hij naar het publiek kijkt, zijn indrukwekkend. Zodra hij begint te dansen, lijkt het alsof je naar de echte Michael Jackson kijkt.
Ja, op het podium werkt hij beter dan in de dramatische scènes, maar ook daar doet hij het niet slecht. Hij had een uitzonderlijk moeilijke taak en komt er heel goed uit. Daarom is hij zonder twijfel het beste aan de film.
Misschien springt vooral de uitvoering van “Billie Jean” in de special Motown 25 , eruit, maar alle muzieknummers werken. Zodra een nummer begint, wordt de film (veel) interessanter en trekt hij je mee.
Het probleem is misschien dat het lange scènes zijn. Hoewel ze het beste deel van de film vormen, maken ze de speelduur van ruim twee uur iets voelbaar.
Colman Domingo is de perfecte tegenhanger
Colman Domingo is uitstekend als Joe Jackson.
Je gelooft hem volledig als een veeleisende, controlerende vader die elke methode kan rechtvaardigen omdat hij ervan overtuigd is te weten wat goed is voor zijn kinderen.
Hij is niet simpelweg de slechterik van het verhaal. De film erkent dat hij essentieel was om de familie zo ver te brengen, maar maakt ook duidelijk welke schade hij veroorzaakte.
Nia Long krijgt minder ruimte als Katherine Jackson, maar als ze spreekt, luistert iedereen. Ze brengt goed de positie over van een vrouw en moeder die jarenlang door het gezag van haar man werd overschaduwd, tot ze besluit dat niet langer toe te laten.
Een portret met te weinig grijstinten
Het grootste probleem van Michael is dat de film veel te mild is voor het leven van iemand met zoveel licht- en schaduwzijden. Dat kun je hier bijna letterlijk nemen.
De lichamelijke verandering wordt heel subtiel getoond. Zijn onzekerheden, operaties en vitiligo worden genoemd, maar de film onderzoekt nauwelijks welke invloed ze hadden op zijn persoonlijkheid of op de manier waarop het publiek hem begon te bekijken.
Ook opvallend is de afwezigheid van Janet Jackson. Naarmate de film vorderde, verwachtte ik dat ze zou verschijnen of binnen de familie enig gewicht zou krijgen, maar dat gebeurt niet. Janet, Randy en Rebbie bleven buiten deze versie; volgens La Toya Jackson weigerde Janet mee te werken.
En dan is er nog de meest voor de hand liggende kwestie: de beschuldigingen rond minderjarigen.
Het klopt dat de eerste openbare beschuldigingen (in 1993) kwamen na het moment waarop de film eindigt (in 1988, met de tournee Victory Tour). Maar ook is bekend geworden dat een eerdere versie van het script die periode wel bevatte en dat de productie werd aangepast om haar te verwijderen.
Daardoor laat het einde me met een heel duidelijk gevoel achter: we hebben recht op een ongemakkelijker en controversiëler vervolg. Precies de film die het ingewikkeldste deel van zijn leven zou moeten uitleggen.
Ik heb weinig hoop dat die er ooit komt.
Oordeel: is Michael het kijken waard?
Michael werkt heel goed als muzikaal eerbetoon en aanzienlijk minder goed als volledige biografie.
Jaafar Jackson is fantastisch, Colman Domingo een perfecte antagonist en alle muzieknummers zijn vermakelijk. Als je van Michael Jackson, pop of grote videoclips houdt, is het moeilijk om teleurgesteld naar buiten te gaan.
Anders voelt de film wat lang aan en komt hij traag op gang. Bovendien biedt hij een te vriendelijke versie van een complexe figuur en stopt hij precies waar het moeilijkste deel van het verhaal zou moeten beginnen.
Kortom: vermakelijk en spectaculair wanneer de muziek speelt, onvolledig zodra ze stopt.
Technische gegevens
| Gegeven | Informatie |
| Titel | Michael |
| Jaar | 2026 |
| Speelduur | 2 uur en 9 minuten |
| Regisseur | Antoine Fuqua |
| Belangrijkste cast | Jaafar Jackson, Colman Domingo, Nia Long, Miles Teller en Laura Harrier |
| Genre | Biografisch muziekdrama |
| Land | Verenigde Staten |
| Spoilers in de recensie | Nee |
Beoordeling
Voor wie is dit
✔️ Voor fans van Michael Jackson, of bijna iedereen met ook maar enige interesse in de artiest of zijn muziek.✔️ Voor wie van pop, concerten en videoclips houdt.
✔️ Voor wie een vermakelijke en visueel sterke muzikale biopic zoekt.
Voor wie is dit niet
❌ Voor wie Michael Jackson, zijn liedjes of pop in het algemeen verafschuwt.❌ Voor wie een volledige biografie verwacht die diep ingaat op de grote controverses uit zijn leven.
❌ Voor wie een film verwacht met de kracht van Bohemian Rhapsody.
Veelgestelde vragen
Is Michael het kijken waard?
Ja, vooral als je van Michael Jackson of muzikale biopics houdt. Als spektakel werkt de film beter dan als biografie.
Wie speelt Michael Jackson?
Hij wordt gespeeld door Jaafar Jackson, de neef van Michael Jackson.
Komt Janet Jackson in de film voor?
Nee. Haar afwezigheid valt behoorlijk op in een film die zoveel ruimte aan de familie Jackson besteedt.
Behandelt de film de beschuldigingen tegen Michael Jackson?
Nauwelijks. Het verhaal eindigt vóór die periode, waardoor het onderwerp vrijwel volledig buiten de film blijft.
Komt er een vervolg?
Dat is niet bevestigd, al laat het punt waarop het verhaal eindigt genoeg materiaal over om verder te gaan.
Geef een reactie