Laten we beginnen met het belangrijkste: Harry Brown is een goede wraakthriller. Een film waarvan je geen spijt krijgt als het genre je ligt.
Maar goed, het is geen briljante film, hij is niet bijzonder origineel en een groot deel van wat er gebeurt zie je vrij gemakkelijk aankomen. Toch is hij de moeite waard.
En dat is om één heel concrete reden: Michael Caine.
Zijn personage is een oudere, vermoeide man met een militair verleden, omringd door een steeds vijandiger omgeving, die uiteindelijk een grens overgaat die een normaal mens in theorie niet zou moeten oversteken.
Vanaf dat moment begeeft de film zich op het terrein van de stedelijke wreker, van wraak zonder opsmuk en van geweld als antwoord op een wereld die niet meer te repareren lijkt.
Hij heeft behoorlijk wat gemeen met Clint Eastwoods Gran Torino. Maar de sociale kant van die laatste is in de film waar het hier om gaat minder goed uitgewerkt.
Want hoewel er een laag kritiek in zit op achtergestelde wijken, jeugdcriminaliteit, bestuurlijke verwaarlozing en de angst van gewone burgers, Harry Brown is het geen sociale cinema.
Dat is het niet omdat dat hele deel te stereotiep is. De film wil niet dat je lang nadenkt over het probleem, maar dat je naar Michael Caine kijkt, zijn pijn begrijpt en accepteert dat hij doet wat hij denkt te moeten doen.
De thriller zit daarentegen boven het gemiddelde qua geweld en wordt bijna volledig gedragen door een acteur die vrij typisch materiaal serieuzer laat lijken dan het eigenlijk is.
Dat is nu eenmaal wat grote acteurs doen.
Índice de Contenidos del Artículo
Michael Caine, het geweld en de gepensioneerde wreker
Er zijn acteurs die, wanneer ze ouder worden, hun aanwezigheid verliezen. Dat geldt zeker niet voor Michael Caine. Hier heeft hij geen grote toespraken of grote acties nodig. Welnee. Kijken, zwijgen en bewegen volstaan, met die mix van fysieke broosheid door de leeftijd en ingehouden dreiging van iemand die een heel leven met geweld verbonden is geweest.
Harry Brown is geen superheld en op elk moment is duidelijk dat hij geen onoverwinnelijke man is. Ook geen oude man die plotseling verandert in een moordmachine in de stijl van Unforgiven (nog een van de goede oude Clint waar deze film uit put).
De film speelt met diezelfde tegenstelling: je ziet een oudere, versleten, kwetsbare man, maar ook iemand die opgehoopt geweld in zich heeft, misschien wat roestig, maar nog altijd bruikbaar.
Hij is een soort Punisher met pensioen. Of, als je een meer filmische vergelijking wilt, een neef van Walt Kowalski uit Gran Torino.
Er zit iets vergelijkbaars in die figuur van de oude man die naar de moderne wereld kijkt met een mengeling van ongemak, minachting en verdriet. Het verschil is dat Gran Torino meer lagen had en de menselijkheid van het personage geloofwaardiger was. Hier staat alles in het teken van Harry richting wraak duwen.
De regisseur begrijpt dat zijn protagonist geen smetteloze held kan zijn: hij is een antiheld, een man die vreselijke dingen doet in een vreselijke context. De film wil dat je aan zijn kant staat, maar laat ook een ongemakkelijke nasmaak achter: het is duidelijk dat wat hij doet niet juist is. Maar het is bijna onvermijdelijk.
Het geweld in de film is niet elegant of gechoreografeerd zoals in John Wick. Ook zijn er geen rake oneliners voordat de trekker wordt overgehaald zoals bij Dirty Harry (jawel, daar sluipt nog een goede oude Clint binnen).
Het is lelijk, droog, onaangenaam. Een beetje in de lijn van Léon. Daar toont de film persoonlijkheid.
Het slechtste aan Harry Brown
Het grootste probleem van Harry Brown is dat bijna alles wat niet Michael Caine is, behoorlijk vlakker aanvoelt.
De bijfiguren zijn in veel gevallen bijna NPC’s. Ze zijn er om een heel concrete functie te vervullen: pijn veroorzaken, dreiging vertegenwoordigen, obstakels opwerpen of de volgende beslissing van de protagonist rechtvaardigen.
Er is niet veel ruimte voor verrassing of nuance. Misschien komt de vrouwelijke agent er iets beter vanaf, maar zelfs daar maakt de film het zichzelf niet te moeilijk.
Persoonlijk stoort het me niet dat een wraakthriller als deze een herkenbare structuur volgt. Je weet dat er een aanleiding, een val, een moreel twijfelachtige beslissing en een escalatie zullen komen.
Het probleem is dat je hier op veel momenten het verhaal niet ontdekt, maar wacht tot het aankomt bij het punt dat je al had voorzien.
Met het sociale portret gebeurt iets vergelijkbaars.
De wijk, de gewelddadige jongeren, de drugs, de wapens, de angst, het gevoel dat niemand iets doet… Alles is er, maar bijna altijd met de botte bijl. Harry Brown gebruikt die context als brandstof om de plot vooruit te stuwen, maar niet als echt materiaal voor analyse. En dat is prima, zolang we duidelijk weten wat we krijgen.
Deze keuzes maken dat de film een goede vertegenwoordiger van het genre blijft, een film die je, zoals ik al zei, niet zult betreuren te hebben gezien, al zul je hem waarschijnlijk ook aan niemand aanraden die geen fan van Michael Caine is.
Oordeel: is Harry Brown het kijken waard?
Ja, het is de moeite waard om Harry Brown. Maar je moet hem met de juiste verwachtingen bekijken: zoek je een droge, gewelddadige wraakthriller met een enorme Michael Caine, dan levert de film.
Toch zijn er betere films over geweld, angst en wraak. En er zijn ook beter uitgewerkte films over kapotte wijken en institutioneel falen. Harry Brown concurreert niet met die films.
Hij concurreert met films uit zijn eigen genre, de vigilante-thriller — zo populair in de jaren 80 en 90 — met een veteraan in topvorm. En op dat terrein komt hij er behoorlijk goed uit.
Zonder iets waanzinnigs te zijn, heb je geen spijt dat je hem hebt gezien.
Technische fiche van Harry Brown
| Veld | Gegeven |
| Titel | Harry Brown |
| Jaar | 2009 |
| Duur | 103 minuten |
| Regisseur | Daniel Barber |
| Hoofdcast | Michael Caine, Emily Mortimer, Charlie Creed-Miles, David Bradley, Sean Harris, Ben Drew, Liam Cunningham, Iain Glen, Jack O’Connell |
| Genre | Misdaadthriller / misdaad / drama |
| Land | Verenigd Koninkrijk |
| Beschikbaar op | Prime Video / Amazon Video, afhankelijk van de huidige beschikbaarheid |
Beoordeling
Voor wie is dit
✔️ Voor wie een directe, donkere wraakthriller wil zonder al te veel omwegen.✔️ Voor wie ervan geniet Michael Caine bijna in zijn eentje een film te zien dragen.
✔️ Voor wie een verhaal over een stedelijke wreker zoekt.
✔️ Als je Gran Torino goed vond.
Voor wie is dit niet
❌ Voor wie serieuze sociale cinema zoekt.❌ Voor wie expliciet of onaangenaam geweld slecht verdraagt.
❌ Voor wie een verrassend verhaal wil.
Veelgestelde vragen
Is Harry Brown het kijken waard?
Ja, het is de moeite waard als je zin hebt in een gewelddadige, directe wraakthriller die sterk door Michael Caine wordt gedragen. Het is geen onmisbare film, maar hij werkt.
Heeft Harry Brown spoilers?
Deze recensie is opgezet zonder spoilers. Ze bespreekt alleen de algemene premisse, de toon en de beoordeling van de film.
Lijkt Harry Brown op Gran Torino?
Er zijn overeenkomsten: een oudere protagonist, een vijandige omgeving en een conflict tussen ouderdom, geweld en het gevoel van een verloren wereld. MaarHarry Brownheeft minder nuances en schuift veel meer op richting de vigilante-thriller.
Is Harry Brown een gewelddadige film?
Ja. Het geweld ligt boven het gemiddelde en is een belangrijk deel van zijn identiteit. Het is geen bijzonder vriendelijke film.
Waar kun je Harry Brown kijken?
In Spanje lijkt hij beschikbaar op Prime Video en Amazon Video, hoewel de beschikbaarheid per platform en moment kan veranderen.
Wat is het beste aan Harry Brown?
Michael Caine. De film werkt vooral door hem en door de manier waarop hij Harry Brown tegelijk in een vermoeide, fragiele en gevaarlijke antiheld verandert.
Wat is het slechtste aan Harry Brown?
De voorspelbaarheid en de stereotypen. De film is effectief als thriller, maar behoorlijk beperkt wanneer hij probeert te steunen op een bredere sociale lezing.
Geef een reactie