Bosch: Legacy. Więcej tego samego. I dobrze

Bosch: Legacy mogłoby bez problemu być sezonami 8, 9 i 10 serialu Bosch. Zmienia się tytuł, sytuacja Harry’ego i nieco szerzej rozkłada się ciężar głównych ról, ale w istocie serial jest identyczny jak oryginał.

Dlatego, zanim przejdziesz dalej, polecam przeczytać moją recenzję Bosch i przede wszystkim obejrzeć wszystkie siedem sezonów. Legacy jest bezpośrednią kontynuacją i oglądanie go nie ma sensu, jeśli nie znasz Harry’ego, Honey Chandler i Maddie.

Dobra wiadomość jest więc oczywista: serial zachowuje praktycznie wszystkie zalety poprzednika. A także jego nieliczne wady.

To nadal klasyczny, spokojny, dojrzały i bardzo solidny serial policyjny, choć wciąż trudno mu zapewnić naprawdę pamiętne chwile.

Fabuła Bosch: Legacy

Harry Bosch nie pracuje już w policji Los Angeles. Teraz jest prywatnym detektywem, co teoretycznie powinno zmienić jego sposób działania i prowadzenia śledztw.

W praktyce pozostaje tą samą osobą: metodyczną, nieufną, upartą i stale gotową poruszać się blisko granic, gdy uważa, że sytuacja tego wymaga.

Pierwszy sezon przedstawia ten nowy etap, gdy Bosch przyjmuje sprawę związaną ze spadkiem po biznesmenie. Jednocześnie Honey Chandler próbuje odbudować życie zawodowe i osobiste, a Maddie rozpoczyna karierę w policji.

W drugim wątki Boscha, Chandler i Maddie stają się bardziej osobiste i ostatecznie łączą się wokół wyjątkowo niebezpiecznego śledztwa.

Trzeci sezon zachowuje tę samą strukturę i konfrontuje bohaterów z konsekwencjami ich decyzji. Przygotowuje też kolejny rozdział uniwersum stworzonego przez Michael Connelly —nowy serial Ballard— i robi to dobrze, bez zamieniania finału w nachalną reklamę.

Bosch nadal jest Boschem

Jak wspominałem, zmiana zawodu bardzo niewiele zmienia w bohaterze. Traci odznakę i część dostępu do policyjnych zasobów, ale zachowuje swoje metody, kontakty i sposób rozumienia sprawiedliwości.

W recenzji oryginalnego serialu pisałem, że jedną z jego mocnych stron jest niejednoznaczność jego decyzji. Intencje Boscha zwykle są dobre, ale jego metody budzą wątpliwości.

Nie jest typowym policjantem z kina akcji, który robi dowolne okropieństwo, a potem usprawiedliwia je koniecznością zatrzymania złoczyńcy. W jego przypadku rozumiesz motywy, ale nie zawsze masz pewność, że działa właściwie lub legalnie.

Titus Welliver nadal znakomicie wciela się w tę postać. Jego spojrzenia i milczenie wciąż mówią więcej niż wiele całych rozmów.  

Po dziesięciu sezonach obu seriali jest jak z innymi aktorami i rolami, choćby Dr. House’em: aktor i postać wydają się jedną osobą. Taki jest poziom.

Honey Chandler staje się główną bohaterką

Honey Chandler bardzo dobrze sprawdzała się jako postać drugoplanowa w Bosch a tutaj równie dobrze działa jako współgłówna bohaterka.

Większa ilość miejsca nie odbiera jej ciekawości. Nadal jest inteligentna, ambitna i potrafi mierzyć się z Harrym jak równy z równym.

Oboje współpracują, ponieważ się potrzebują i mimo różnic podzielają pewne poglądy na sprawiedliwość. Napięcie między ich metodami, interesami i celami nigdy jednak całkowicie nie znika.

Jej zawodowy wątek ma dość ciężaru, by działać samodzielnie, i sprawia, że serial nie zależy wyłącznie od Boscha. Było to potrzebne z powodu, o którym wspomnę za chwilę: brakuje tu niektórych drugoplanowych postaci z oryginału.

Maddie dostaje nieco więcej miejsca

Aby zrekompensować nieobecność wielu postaci z oryginału, a także awans Chandler do współgłównej roli, Maddie zostaje znacznie bardziej rozwinięta niż w poprzednim serialu.

Nie służy już wyłącznie do uczłowieczania ojca ani wywoływania określonych decyzji. Ma własną pracę, konflikty i obowiązki.

Mimo to pozostaje najmniej interesującą częścią głównego trio.

Różnica wieku i doświadczenia względem Boscha i Chandler jest zbyt widoczna. Maddie wydaje się bardzo początkująca, niepewna i niezdecydowana, co jest logiczne w jej rozwoju, ale osłabia jej wątki.

Nie jest złą postacią ani nie została źle zagrana. Po prostu dwoje pozostałych głównych bohaterów jest znacznie ciekawszych.

Trochę brakuje oryginalnych postaci drugoplanowych

Jerry Edgar, Grace Billets i Irvin Irving podnosili poziom Bosch. Ich relacje z Harrym oferowały różne spojrzenia na pracę policji, instytucję i jego metody.

W Legacy trochę ich brakuje, choć nie na tyle, by stało się to poważnym problemem.

Nie jest to problem, bo wśród nowych postaci wyróżnia się Maurice “Mo” Bassi, specjalista od technologii pomagający Boschowi.  

To nietypowa postać jak na ten rodzaj serialu: spokojna, osobliwa i mająca osobowość wykraczającą poza standardowego komputerowego geeka potrzebnego wtedy, gdy protagonista szuka informacji.

Dzieli również z Boschem zamiłowanie do jazzu, który nadal jest obecny w serialu i stanowi część tożsamości bohatera. Do tego stopnia, że Amazon opublikował nawet świetną playlistę dla miłośników gatunku.

Ta sama formuła, te same zalety

Legacy nie spieszy się tak samo jak Bosch . Śledztwa postępują powoli, jest dużo rozmów i co dziesięć minut nie wydarza się nic spektakularnego.

Mimo to wątki nie wydają się szczególnie rozwleczone. Bohaterowie, dialogi i drobne decyzje podtrzymują zainteresowanie bez sztucznego przyspieszania tempa.

Serial zachowuje też poważny, dojrzały ton, z bardzo małą ilością miejsca na komedię. To produkcja do spokojnego oglądania, a nie do pochłaniania jednym ciągiem przy zerkaniu na telefon co pięć minut.

Co nie pozwala serialowi być wybitnym

Jego główna wada jest taka sama jak w Bosch : wszystko jest bardzo poprawne, ale mało pamiętne.

Wszystkie trzy sezony utrzymują bardzo podobny poziom. Żaden wyraźnie nie wyróżnia się na tle pozostałych i nie ma też oczywistego spadku jakości.

To pokazuje ogromną regularność, ale również pewien brak ambicji. Niewiele zwrotów, rozmów czy scen pozostaje w pamięci na lata.

Bosch: Legacy to bardzo dobry serial policyjny, ale rzadko osiąga coś więcej.

Ostatecznie nie wszystko może być The Wire.

Werdykt: czy warto obejrzeć Bosch: Legacy?

Tak, pod warunkiem że podobał ci się Bosch.

To niemal siostrzane seriale. Do tego stopnia, że tę kontynuację można było włączyć do oryginału bez zauważalnych dla widza większych zmian.

Zachowuje ton, tempo, moralną niejednoznaczność i solidność śledztw. Traci część bogactwa wcześniejszych postaci drugoplanowych, ale rekompensuje to większą rolą Honey Chandler, rozwojem Maddie i wprowadzeniem Mo.

„Więcej tego samego” zwykle brzmi jak krytyka. Tutaj dokładnie to dostajesz. I dobrze.

Dane techniczne

Pozycja	Informacja
Tytuł oryginalny	Bosch: Legacy
Tytuł w Hiszpanii	Bosch: El legado
Lata	2022-2025
Sezony	3
Odcinki	30
Czas trwania	Około 45-55 minut na odcinek
Twórcy	Michael Connelly, Tom Bernardo i Eric Overmyer
Główna obsada	Titus Welliver, Mimi Rogers, Madison Lintz, Stephen A. Chang i Denise G. Sanchez
Gatunek	Dramat policyjny, kryminał i noir
Kraj	Stany Zjednoczone
Dostępny na	Prime Video
Ocena	3,5/5
Spoilery	Nie