De meeste audiovisuele werken -wat het ook zijn, films, strips of videogames- kun je recenseren door elk onderdeel (beeld, geluid, structuur, ritme, scenario, tekenwerk…) als losse stukken te analyseren en uiteen te rafelen.
En er zijn andere -niet zo veel- die je dwingen de methode te veranderen.
Omdat ze zo met elkaar verweven en zo goed met elkaar verbonden zijn dat de sensaties die hun beleving oproept niet dezelfde zouden zijn als er één stuk veranderde.
My Favorite Thing Is Monsters hoort duidelijk bij de tweede groep.
Het is niet alleen een strip: het is een cultureel product, een creatieve anomalie en, bovenal, een kunstwerk in de meest letterlijke zin van het woord.
Laten we beginnen met de context, want hier doet de context ertoe.
Emil Ferris begon aan dit boek toen ze 40 was, nadat een muggenbeet haar met het Westnijlvirus had besmet en haar “goede” hand had verlamd. Ze kwam niet uit het gebruikelijke circuit van commerciële strips of de meest orthodoxe indiehoek. Ze kwam uit de wereld van illustratie, design en kunst.
En dat merk je vanaf de eerste pagina.
Daarbovenop duurde het boek door allerlei omwegen en uitgeversproblemen 15 jaar voordat het verscheen.
Vijftien.
Dit werk is een daad van obsessie en verzet.
Índice de Contenidos del Artículo
- Formele aspecten van het werk
- Waar My Favorite Thing Is Monsters over gaat
- Wat deze strip zo bijzonder maakt
- Conclusies
- Veelgestelde vragen
- Is My Favorite Thing Is Monsters een conventionele strip?
- Moet je een regelmatige striplezer zijn om ervan te genieten?
- Waar gaat het verhaal over?
- Is het verhaal het belangrijkste in het boek?
- Wat is er bijzonder aan de visuele stijl?
- Waarom wordt gezegd dat het een obsessief werk is?
- Hoe lang duurde het voordat het boek werd gepubliceerd?
- Wie is Emil Ferris en waarom is haar persoonlijke verhaal relevant?
- Waarom zijn monsters zo belangrijk in het verhaal?
- Is het een lang of veeleisend boek?
- Welk type lezer zal er het meest van genieten?
- Welke boodschap laat het achter, los van het werk zelf?
Formele aspecten van het werk
Je merkt het zodra je het openslaat: de visuele dichtheid van de tekeningen gemaakt met balpennen die het schrift van een meisje nabootsen, de replica’s van kunstwerken met deze techniek, de teksten…
Alles ademt het gevoel dat je tegenover iets staat dat tot het uiterste is uitgewerkt, zonder concessies.
Merkwaardig genoeg wordt een strip die niche lijkt uiteindelijk universeel, en het is zeldzaam dat hij niet aanslaat bij iemand die van kunst houdt. Of van een goed verhaal.
Waar My Favorite Thing Is Monsters over gaat
En toch is het verhaal, strikt genomen, eenvoudig: een meisje, Karen Reyes, woont in het gevaarlijke Chicago van eind jaren zestig en raakt betrokken bij een onderzoek naar een sterfgeval in haar gebouw.
Van daaruit ontvouwen zich herinneringen, trauma’s, angsten, seksualiteit, identiteit, racisme, geweld, eenzaamheid.
Alles gefilterd door de blik van een meisje dat zichzelf als een monster ziet en in die monsters niets Lovecraftiaans, maar eerder klassiekers (uit de film, de pulptijdschriften, de populaire verbeelding), een manier om de wereld te analyseren.
Zeker, het verhaal doet ertoe, maar het is niet het belangrijkste.
Of zo lijkt het mij althans niet.
Wat deze strip zo bijzonder maakt
Omdat het gewicht van het werk en zijn grootsheid in het tekenwerk liggen. En wanneer ik tekenwerk zeg, bedoel ik alles: compositie, textuur, herhaling, obsessie, lelijkheid, schoonheid en horror die op dezelfde pagina samenleven.
Ferris tekent alsof elke pagina de laatste is.
De schoolschriftstijl, de gelinieerde bladzijden, de marges, de vlekken, de doorhalingen… zijn geen esthetische truc: ze zijn onderdeel van het verhaal.
Deze strip wordt niet alleen “gelezen”; hij wordt verkend.
Je stopt, gaat terug, verdwaalt in een hoek, in een gezicht, in een achtergrond die een ander verhaal vertelt dan dat op de voorgrond.
Er zijn pagina’s die bijna als schilderijen werken. Andere als emotionele collages. Andere als intieme dagboeken die onmogelijk te vervalsen zijn.
Het resultaat is diep eerlijk.
En daarom is het, ondanks zijn 400 pagina’s (een flinke pil), een boek voor mensen die kunst waarderen, waar die ook vandaan komt.
Je kunt nog nooit een graphic novel in je leven hebben gelezen en hier toch vastgehouden worden tot je hem uit hebt.
Ferris praat over monsters, ja. Maar de echte monsters zijn niet die met slagtanden en klauwen. Het zijn de gebroken volwassenen, de ongemakkelijke stiltes —en dialogen—, het genormaliseerde geweld, de sociale hypocrisie, de angst om anders te zijn.
Het monster als metafoor is uitgewerkt met enorme visuele en symbolische intelligentie. Net als wat het vertelt en wat het aan ieders verbeelding overlaat om zelf in te vullen.
Conclusies
Na alles wat gezegd is, denk ik niet dat het je zal verbazen dat ik het werk aanbeveel aan iedereen die van kunst houdt, zonder etiketten.
Zeker aan iedereen die denkt dat de strip “slechts” een minder medium is. Zodat die kan begrijpen welke hoogten de voor dit medium eigen combinatie van beeld en tekst kan bereiken.
En ook aan wie denkt dat op je 40e alles in je leven al vastligt.
Want na het lezen van dit boek en wat het heeft bereikt, blijken die ideeën irrelevant.
| Veld | Gegeven |
|---|---|
| Titel | My Favorite Thing Is Monsters |
| Oorspronkelijke titel | My Favorite Thing Is Monsters |
| Auteur | Emil Ferris |
| Scenario | Emil Ferris |
| Tekenwerk | Emil Ferris |
| Vertaling | Montserrat Meneses Vilar |
| Spaanse uitgever | Reservoir Books |
| Oorspronkelijke uitgever | Fantagraphics |
| Jaar van oorspronkelijke publicatie | 2017 |
| Jaar van publicatie in Spanje | 2018 |
| Verschijningsdatum in Spanje | 5 april 2018 |
| Pagina’s | 432 pagina’s in de Spaanse editie / 416 pagina’s in de oorspronkelijke editie |
| Formaat | Paperback in de Spaanse editie / paperback in de oorspronkelijke editie |
| Genre | Graphic novel, auteursstrip, mysterie, thriller, horror, historisch drama |
| Land | Verenigde Staten |
| Hoofdpersonages | Karen Reyes, Anka Silverberg, Deeze, Marvela, Sam Silverberg |
| Setting | Chicago, eind jaren zestig |
| ISBN / EAN Spaanse editie | 9788417125639 |
| ISBN oorspronkelijke editie | 9781606999592 |
Beoordeling
Voor wie is dit
✔️ Voor wie van kunst houdt, ongeacht het formaat.✔️ Voor lezers die visuele vertelling evenveel (of meer) waarderen dan het verhaal.
✔️ Voor wie een uniek en ander werk zoekt.
✔️ Voor wie meer wil genieten van verkennen dan van lezen.
✔️ Voor wie nog steeds denkt dat strips een mindere kunstvorm zijn.
Voor wie is dit niet
❌ Voor wie een lichte en snelle lectuur wil.❌ Voor wie boven alles een plot nodig heeft.
❌ Voor wie een klassiek werk zoekt.
❌ Voor wie nog steeds denkt dat strips een mindere kunstvorm zijn.
Veelgestelde vragen
Is My Favorite Thing Is Monsters een conventionele strip?
Nee. Hoewel het formeel een strip is, werkt het meer als een totaalkunstwerk. Tekst, tekening en structuur zijn zo geïntegreerd dat ze apart analyseren de ervaring verarmt.
Moet je een regelmatige striplezer zijn om ervan te genieten?
Nee. Het is een werk dat vooral aan te raden is voor mensen die kunst in het algemeen waarderen, ook als ze geen strips lezen. Sterker nog, het verrast vaak juist degenen die zonder vooroordelen tegenover het medium aankomen.
Waar gaat het verhaal over?
De protagonist is Karen Reyes, een meisje dat in het Chicago van eind jaren zestig woont en betrokken raakt bij het onderzoek naar een sterfgeval in haar gebouw. Van daaruit behandelt het verhaal thema’s als identiteit, trauma, racisme, seksualiteit, geweld en eenzaamheid.
Is het verhaal het belangrijkste in het boek?
Het verhaal is relevant, maar het is niet de hoofdas. Het echte gewicht van het werk ligt in het tekenwerk en in hoe de visuele vorm de betekenis van het verhaal opbouwt.
Wat is er bijzonder aan de visuele stijl?
Het hele boek is met balpen getekend en bootst het schoolschrift van een meisje na. Marges, doorhalingen, herhalingen en vlekken zijn geen gratis esthetisch middel, maar een actief onderdeel van de vertelling.
Waarom wordt gezegd dat het een obsessief werk is?
Omdat elke pagina tot in de uiterste details is uitgewerkt. De visuele dichtheid, de herhaling van motieven en de reconstructie van klassieke kunstwerken met dezelfde techniek geven een duidelijk gevoel van creatieve obsessie en verzet.
Hoe lang duurde het voordat het boek werd gepubliceerd?
Het hele proces duurde ongeveer 15 jaar, door uitgeversproblemen en de aard van het project zelf. Die tijd is essentieel om de diepte en eigenheid van het werk te begrijpen.
Wie is Emil Ferris en waarom is haar persoonlijke verhaal relevant?
Emil Ferris begon dit boek rond haar 40e, nadat haar dominante hand verlamd was geraakt. Ze kwam niet uit het gebruikelijke stripcircuit, maar uit de wereld van kunst en illustratie, iets wat het eindresultaat diepgaand markeert.
Waarom zijn monsters zo belangrijk in het verhaal?
De monsters werken als metafoor. Ze vertegenwoordigen geen fantastische wezens, maar menselijke werkelijkheden: gebroken volwassenen, dagelijks geweld, sociale hypocrisie en de angst om anders te zijn.
Is het een lang of veeleisend boek?
Ja. Het heeft ongeveer 400 pagina’s en vraagt om langzaam lezen. Het is geen strip om snel te lezen, maar een om te verkennen, bij stil te staan en naar terug te keren.
Welk type lezer zal er het meest van genieten?
Iedereen die geïnteresseerd is in kunst, visuele vertelling en werken die niet in eenvoudige categorieën passen. Vooral aan te raden voor wie gelooft dat strips een minder medium zijn… en van mening wil veranderen.
Welke boodschap laat het achter, los van het werk zelf?
Dat strips extreem hoge artistieke hoogten kunnen bereiken en dat ambitieuze projecten beginnen op je 40e (of later) niet alleen mogelijk is, maar tot buitengewone werken kan leiden.
Geef een reactie