Ik weet zeker dat, als we deze vraag aan een groep mensen stellen, een heel hoog percentage ja zal antwoorden, namelijk dat loskomen van het werk en van onze taken ons helpt om ze daarna met meer energie weer op te pakken. Dit is het standpunt dat Carlos Bravo verdedigt in dit artikel op zijn behoorlijk aan te raden blog, waarin hij vertelt dat hij gaat hardlopen en dat dit hem helpt om daarna beter te presteren. Víctor Martín, een andere uitstekende blogger, mediteert ook en sport dagelijks, zoals jullie kunnen lezen in deze andere post. In dezelfde lijn kunnen jullie artikelen van psychologen lezen zoals dit, waarin ze de oorzaken van werkstress uitleggen en hoe je die kunt bestrijden. En toch roept het bij mij enkele twijfels op.
Dit alles komt doordat ik, terwijl ik een goede vakantie afrondde (inclusief een geweldige reis naar Parijs), na 5 maanden afwezigheid weer naar de sportschool ben gegaan. De gevoelens die ik had waren gemengd. Aan de ene kant vind ik sporten heerlijk en het klopt dat ik het mis als ik het een tijd niet doe, maar toch heb ik de hele sessie (amper een uur; je moet rustig beginnen ;P ) zitten denken aan de reeks dingen die ik had genoteerd om te doen en die ik in die dagen niet had kunnen uitvoeren. Het gevolg is een positief gevoel – waarschijnlijk veroorzaakt door de endorfines die vrijkomen bij het sporten – gemengd met wat frustratie over alle dingen die ik in die tijd wilde doen en niet heb kunnen doen.
En dit is geen op zichzelf staand geval, want behalve wanneer ik teamsporten zoals voetbal beoefen, eindig ik vaak met precies dezelfde mix van gevoelens als ik hardloop, zwem, fiets, pilates doe of naar de sportschool ga. Hetzelfde gebeurt wanneer ik andere activiteiten doe, zoals een film kijken of een wandeling maken. Bovendien, alsof dat nog niet genoeg is, komen juist op die momenten oplossingen bij me op voor problemen uit mijn kantoorwerk of persoonlijke projecten, en dan maak ik ook van de gelegenheid gebruik om mijn taken te organiseren. Het is duidelijk dat dit niet loskomen is, maar in mijn geval blijkt het wel heel productief te zijn. Moet ik deze gewoonte opgeven en vermijden om aan werk te denken wanneer ik aan het “loskomen” ben? In een ideale wereld waarin je een goede, goed betaalde baan kunt hebben door “slechts” 40 uur per week te werken, je 8 uur per dag kunt slapen en al je hobby’s in je vrije tijd kunt beoefenen, waarschijnlijk wel. Maar in mijn situatie is dit in elk geval niet haalbaar, niet op korte en niet op middellange termijn, tenzij de dagen langer worden en 27 of 28 uur gaan duren.
Denk niet dat ik het niet geprobeerd heb. Vorig jaar ging ik op vakantie naar het buitenland, naar een afgelegen dorp zonder internet en zonder roaming af te sluiten (de misbruikachtige tarieven van Jazztel hadden daar veel mee te maken). Natuurlijk had ik het op kantoor gemeld, maar dat verhinderde niet dat, toen ik terugkwam, het werk dat zich tijdens mijn afwezigheid had opgestapeld en de beslissingen die op korte termijn genomen moesten worden, het voordeel van het zogenoemde “opladen van de batterijen” door het loskoppelen ruimschoots overtroffen. Je zou kunnen zeggen dat ik een typisch geval was van postvakantiestress, en misschien is dat waar, maar het feit is dat ik het sindsdien niet meer heb herhaald, want in mijn geval maakt het één keer per dag controleren van de mail en beslissen of ik tijdens de vakantie wel of niet op een bericht antwoord, de terugkeer naar het werk veel, maar dan ook veel zachter.
Uiteraard wil ik mijn standpunt niet veralgemenen, alleen het idee naar voren brengen dat deze door professionals en werknemers zo gevraagde ontkoppeling soms misschien niet zo productief is als men ons wil doen geloven. Bovendien moeten we er rekening mee houden dat de meeste van deze “pro-ontkoppelings”-standpunten ervan uitgaan dat ons werk stress en spanningen veroorzaakt. Dat is in meer of mindere mate waar, maar naar mijn mening zijn er drie zeer relevante kwesties die niet altijd worden meegenomen:
- Niet iedereen verdraagt dezelfde stressniveaus op dezelfde manier
- Niet alle banen veroorzaken dezelfde hoeveelheid spanning die door werknemers “ontladen” moet worden
- Er zijn mensen die van werken genieten en het missen wanneer ze een tijd, om welke reden dan ook, niet werken. In dat geval zou juist de ontkoppeling spanning en ongemak bij de persoon veroorzaken. Merkwaardig, toch?
Met dit alles wil ik zeggen dat we allemaal verschillend zijn, en dat net zoals sommige mensen beter presteren wanneer ze overdag op kantoor werken, anderen ’s nachts beter vanuit huis werken; sommigen hebben na hun dienst een totale ontkoppeling nodig om de volgende dag met opgeladen batterijen te beginnen, terwijl anderen liever blijven nadenken over hun volgende werkdag en die organiseren wanneer ze thuiskomen. Laten we ons niet slecht voelen omdat we niet loskomen, als dit niet botst met de rest van de facetten van ons leven; daar is niets mis mee.
PS: Een goede roman lezen zorgt bij mij wél voor die ontkoppeling, en dat waardeer ik, ook al beschouw ik het vaak als een “guilty pleasure” ; )
Geef een reactie