Laten we duidelijk zijn: Crimson Rivers 2: Angels of the Apocalypse is duidelijk en objectief slechter dan de eerste. Ik denk niet dat je daar lang omheen hoeft te draaien.
Het origineel had een veel sterkere sfeer, een onderzoek met iets meer logica en vooral een hoofdduo met veel meer charisma.
Dit tweede deel behoudt Jean Reno als Pierre Niemans, maar verandert verder genoeg om de film meerdere treden te laten zakken.
Hier duikt de plot volledig in het terrein van de religieuze thriller, samenzweringen, symbolen, ninja-monniken, apocalyps en oude geheimen. Kortom, een heel Dan Brown-achtige film, maar met minder narratieve elegantie en veel meer doorgeschoten actie.
Het beste wat je kunt zeggen is dat hij niet saai is, geholpen door de strakke speelduur. Hij heeft tempo en laat zich zonder al te veel moeite bekijken.
Het probleem is dat hij veel minder ambitieus aanvoelt dan de eerste, met die sfeer van een functioneel videotheekvervolg dat vooral de hype wil uitbuiten zonder zich al te druk te maken of het niveau gehaald wordt.
Want The Crimson Rivers was geen meesterwerk, maar had wel persoonlijkheid. Dit tweede deel lijkt daarentegen meer geïnteresseerd in het opstapelen van opvallende elementen dan in het bouwen van een verhaal dat minimaal overeind blijft.
Índice de Contenidos del Artículo
Een heel Dan Brown-achtige plot
De plot van Crimson Rivers 2 draait om een dubbel onderzoek —dat, net als in zijn voorganger, uiteindelijk één onderzoek wordt— met moorden, religieuze symboliek en een dreiging die, hoe kan het ook anders, steeds groter wordt naarmate de film vordert.
Ik ga niet in details treden, want het is ook niet nodig om iets te spoileren, maar de toon is heel herkenbaar: kerken, geheimen, oude teksten, samenzweringen en een plechtigheid in regie en enscenering die ons probeert te laten zien dat alles heel veel dieper is.
Spoiler: dat lukt niet.
Het probleem is dat hier, anders dan in Browns werken, alles erin gepropt lijkt. Alsof iemand een reeks opvallende genrestukken heeft gepakt en die een voor een op het scherm heeft gezet zonder zich echt af te vragen of ze samen passen.
Hier is alles overdreven en logica is nergens te bekennen.

Ninja-monniken die parkour doen
Het merkwaardigste aan de film, en waarschijnlijk het moeilijkst serieus te nemen, is alles rond die monniken die als ninja’s gekleed zijn en vergelijkbare vaardigheden hebben, en zich met een lenigheid bewegen die uit een heel ander soort plot lijkt te komen.
Het idee is grappig, dat ga ik niet ontkennen: monniken parkour zien doen, mensen achtervolgen en doden, is een beetje komisch. Al betwijfel ik of dat de bedoeling van het werk was.
Het houdt geen serieuze analyse stand. En de film lijkt zich niet bewust van hoe absurd dat deel is. Als hij die onzin meer zou omarmen, was hij misschien leuker. Maar hij presenteert het met een zwaarte en bombast die uiteindelijk tegen hem werken.
Het had een leuke actiethriller kunnen zijn. In plaats daarvan is het iets dat transcendent en donker wil zijn, en met deze ingrediënten kan het dat onmogelijk waarmaken.
Het beste van Crimson Rivers 2
Het beste aan de film is Jean Reno.
Reno heeft nog steeds présence als Pierre Niemans. Hij hoeft niet veel te doen om het scherm te vullen. Hij heeft dezelfde blik als in het eerste deel: moe, droog, van een agent die al te veel vreemde dingen heeft gezien om nog echt verrast te zijn.
Niet dat de film hem geweldig materiaal geeft, maar hij houdt zich staande. Sterker nog, een groot deel van het weinige dat werkt komt door zijn aanwezigheid, want wanneer hij in beeld is, lijkt de film iets beter dan hij is.
Het helpt ook dat zijn personage al uit het eerste deel komt. Je kent hem, je weet hoe hij is, er is vertrouwdheid.
Het andere goede punt is wat ik eerder zei: hij is vermakelijk en soms leuk.
Hij heeft achtervolgingen, gevechten, mysteries, donkere locaties en een plot dat zo overdreven is dat het soms bijna onbedoeld grappig wordt.
En dat kan, afhankelijk van de dag, genoeg reden zijn om op play te drukken.

Het slechtste van Crimson Rivers 2
Een van de problemen is de verandering van Jean Reno’s partner.
In de eerste film Vincent Cassel speelde Max Kerkerian. Hier keert dat personage niet terug, en in zijn plaats verschijnt Reda, gespeeld door Benoît Magimel.
En ja, Magimel is misschien knapper. Hij heeft uitstraling, past fysiek in die rol van jongere, impulsievere agent, maar hij heeft veel minder charisma dan Cassel. En dat merk je enorm.
Het probleem is niet alleen dat de acteur minder présence heeft, maar dat het duo zijn elektriciteit verliest. Reno en Cassel hadden een interessantere spanning, een verschil in energie waardoor de film beter ademde. In dit tweede deel voelt de relatie tussen Niemans en Reda vlakker.
Aan de andere kant is hij minder ambitieus dan het origineel.
De eerste had meer sfeer, meer persoonlijkheid. Deze tweede is absurder en simpeler. Alles is minder zorgvuldig.
Hij heeft momenten die kunnen vermaken, maar mist de ambitie van het origineel. En wanneer de plot belangrijk probeert te lijken, zie je het karton er veel te duidelijk doorheen.
Er is nog één laatste punt dat je de film zelf niet kunt aanrekenen, maar dat mijn kijkervaring wel beïnvloedde.
De kopie die ik op Amazon Prime zag had een zeer lage beeldkwaliteit. Ik weet niet of het 720p was of gewoon 480p, maar het zag er verrassend slecht uit.
En in een film van dit type, met donkere scènes en veel actie, valt dat behoorlijk op.
Als hij door het bovenstaande al als een videotheekfilm aanvoelde, versterkte de beeldkwaliteit dat gevoel nog.
Ik weet niet of het op alle apparaten of versies hetzelfde is, maar mijn ervaring was behoorlijk slecht.
Oordeel
Crimson Rivers 2 kun je bekijken als je nieuwsgierig bent, als je Jean Reno leuk vindt of als je de twee films compleet wilt maken. Maar als vervolg op het origineel zakt hij duidelijk in niveau.
Hij heeft een heel Dan Brown-achtige religieuze plot, interessante actiescènes en vooral ninja-monniken die parkour doen. Dat is genoeg reden om hem eens zonder veel verwachtingen te bekijken. Echt.
Jean Reno is goed, maar niet genoeg om een film op te tillen die geen totale ramp is, want hij kijkt weg, maar ook vrij snel vergeten is.
Want toen ik het eerste deel van The Crimson Rivers opnieuw bekeek voor de recensie, herinnerde ik me bijna alles. Van deze, die ik destijds ook had gezien, wist ik niet eens meer of Jean Reno erin zat. Daarmee kun je je volgens mij een heel duidelijk beeld vormen van wat je te wachten staat.
Factsheet van Crimson Rivers 2
| Veld | Gegeven |
| Titel | Crimson Rivers 2: Angels of the Apocalypse |
| Oorspronkelijke titel | Les Rivières pourpres 2 : Les Anges de l'apocalypse |
| Jaar | 2004 |
| Speelduur | Ongeveer 100 minuten |
| Regisseur | Olivier Dahan |
| Scenario | Luc Besson |
| Hoofdcast | Jean Reno, Benoît Magimel, Christopher Lee, Camille Natta, Johnny Hallyday |
| Genre | Thriller, actie, mysterie |
| Land | Frankrijk / Europese coproductie |
| Beschikbaar op | Amazon Prime Video, afhankelijk van beschikbaarheid |
| Beoordeling | 2/5 |
Beoordeling
Voor wie is dit
✔️ Voor fans van Jean Reno.✔️ Voor wie de twee films compleet wil maken.
✔️ Voor wie houdt van een Dan Brown-achtige plot (maar slechter).
✔️ Voor wie monniken parkour wil zien doen, wat ook niet elke dag gebeurt.
Voor wie is dit niet
❌ Voor wie iets verwacht op het niveau van het origineel.❌ Voor wie niet tegen Dan Brown-achtige plots kan of nodig heeft dat het verhaal enige logica heeft.
❌ Voor wie hem op Prime Video wil bekijken (vreselijke beeldkwaliteit).

Geef een reactie