Voordat ik begin, moet ik zeggen dat horror niet tot mijn favoriete filmgenres behoort. Hoewel ik enorm genoten heb van films als Hereditary en Event Horizon, geef ik de voorkeur aan andere dingen. Als ik zo'n film kijk, heb ik dus iets bijzonders en interessants nodig om ervan te kunnen genieten.
Backrooms van Kane Parsons heeft dat. Het is een vreemd vermakelijke, afwijkende en behoorlijk verontrustende film, vol beelden en situaties die in je hoofd blijven hangen.
De eindeloze gangen en kamers, de vreemd opgestapelde voorwerpen, de schaduwen en geluiden… De film weet volkomen alledaagse ruimtes, die eigenlijk geen enkele reactie zouden moeten oproepen, vreemd en zelfs bedreigend te maken.
Is het een geweldige film? Wat mij betreft niet helemaal. Maar wel een bijzonder filmisch curiosum dat ik zeker kan aanbevelen, mits je bereid bent erin mee te gaan.
Waar gaat Backrooms over?
Clark (Chiwetel Ejiofor) is een architect die in een meubelzaak is beland en persoonlijk door een moeilijke periode gaat. Tijdens zijn werk ontdekt hij een mysterieuze ingang naar een plek die helemaal niet zou mogen bestaan.
Achter die deur vindt hij een aaneenschakeling van kamers, gangen en ruimtes die zich tot in het oneindige lijken uit te strekken. Herkenbare plekken, vergelijkbaar met kantoren of bedrijfsgebouwen, maar hun indeling en kenmerken tarten iedere rationele verklaring.
Tegelijkertijd maken we kennis met Mary (Renate Reinsve), Clarks psycholoog, die uiteindelijk betrokken raakt bij dit vreemde universum.
Meer ga ik niet vertellen, want een groot deel van de aantrekkingskracht van Backrooms zit juist in het ontdekken wat er achter die ruimtes schuilgaat en hoe ze met de personages samenhangen.
Leuk weetje: de film komt voort uit het internetfenomeen Backrooms, dat vooral populair werd door de korte films die regisseur Kane Parsons vanaf 2022 op YouTube plaatste.
Ik heb die oorspronkelijke video's niet gezien, dus ik ga ze niet vergelijken. Mijn bespreking beperkt zich tot de film, want die heb ik wel gezien.
Een beklemmende sfeer
Voor mij is het interessantste aan Backrooms het visuele concept.
Die eindeloze gangen, lege kamers, zich herhalende ruimtes en onmogelijke plattegronden creëren een heel bijzonder gevoel. Alles oogt vertrouwd, maar er klopt iets niet.
Het zijn zogenaamde liminale ruimtes, overgangsplekken waar we normaal gesproken doorheen lopen om ergens anders te komen: gangen, wachtkamers, hallen of ruimtes in onpersoonlijke gebouwen.
Maar hier lijken die ruimtes op zichzelf te bestaan, zonder duidelijk doel en zonder zich aan de architectonische regels te houden die wij kennen.
Juist die herkenbaarheid maakt ze zo verontrustend. Je kijkt niet naar een fantasiewereld vol vreemde elementen, maar naar kamers die je in elk gebouw zou kunnen aantreffen.
Alleen klopt er iets niet.
De film benut dat idee uitstekend en schept beelden die je bijblijven nadat je hem hebt gezien.
Dat is voor mij waarschijnlijk wat ik het sterkst zal onthouden van Backrooms. Meer dan een specifieke scène of een bijzonder angstaanjagend moment blijft vooral het gevoel hangen dat ik door vreemde en tegelijk volkomen vertrouwde plekken loop.
In dat opzicht deed deze setting me denken aan een indiegame die ik iedereen aanraad: The Stanley Parable. Op bepaalde momenten roepen ze vergelijkbare gevoelens op door de omgevingen en de verwarring van de hoofdpersoon.
Een film met zijn eigen logica
Er is één belangrijke voorwaarde om van Backrooms : te genieten: je moet de interne logica accepteren..
Wat er in de film gebeurt, volgt niet de regels van onze wereld. Daarom moet je niet proberen elke situatie rationeel te verklaren.
Want de dingen werken niet zoals ze zouden moeten. De ruimtes, gebeurtenissen en onderlinge verbanden tussen bepaalde elementen gehoorzamen aan een logica die uitsluitend in dit universum bestaat.
Als kijker moet je dus een kleine inspanning leveren.
Je moet geloven wat je ziet en accepteren dat er regels zijn die je misschien nooit helemaal zult begrijpen.
Als je daarin mee kunt gaan, geweldig. De film biedt een flinke dosis merkwaardige ideeën, onheilspellende beelden en verontrustende situaties.
Zo niet, dan kijk je hem misschien niet eens uit.
Dat is een van de belangrijkste redenen waarom Backrooms voor sommige kijkers uitstekend werkt en anderen vrijwel koud laat.
Het verhaal en de hoofdpersonen
Wat me ook opviel, is hoe de film zijn twee hoofdpersonages inzet.
Aanvankelijk lijkt alles om Clark te draaien, de architect gespeeld door Chiwetel Ejiofor. Hij ontdekt dat vreemde universum en laat ons kennismaken met de eigenaardigheden ervan.
Maar naarmate het verhaal vordert, wordt Mary, zijn psycholoog, steeds belangrijker.
Sterker nog, ik vond het opvallend hoe Mary uiteindelijk de echte hoofdrol krijgt, terwijl Clark aanvankelijk het centrale personage leek te zijn.
Het is een interessante perspectiefwisseling waarover ik niet meer wil vertellen, omdat je die beter zelf kunt beleven.
Beelden die de film dragen
In een film als deze is het ontwerp van de ruimtes allesbepalend.
De locaties zijn veel meer dan alleen de plekken waar de actie plaatsvindt. Ze vormen een groot deel van de aantrekkingskracht van Backrooms en zijn cruciaal voor het vreemde gevoel dat het hele verhaal doortrekt. Iets soortgelijks gebeurde met het hotel in The Shining..
Hier blijkt dat je voor een onvergetelijke visuele wereld niet altijd spectaculaire decors of CGI nodig hebt. Soms volstaat het om te veranderen wat we verwachten in een ogenschijnlijk gewone omgeving. Een vrij onpersoonlijke vormgeving met magazijnkamers en gangen die zich met subtiele variaties herhalen, is bijvoorbeeld genoeg om een onmiddellijk herkenbare filmwereld te creëren.
Een open einde
Zonder spoilers te geven: het einde van Backrooms laat nogal wat vragen onbeantwoord, en dat vind ik passend.
Als je de hele film een werkelijkheid hebt geaccepteerd die ons begrip te boven gaat, zou het vreemd zijn als alles plotseling met een keurig sluitende verklaring werd opgelost.
Die komt er niet.
Het einde behoudt die dubbelzinnigheid en laat je nadenken over wat er werkelijk is gebeurd.
In dat opzicht zou ik graag weten welke verklaring de scenarioschrijver en regisseur zelf voor het einde in gedachten hebben.
Want de interpretaties die wij als kijkers bedenken zijn één ding, de logica van de makers is iets anders.
Hoe dan ook, je hoeft niet alle antwoorden te hebben om het einde te accepteren.
Het beste en slechtste van Backrooms
Aan de positieve kant staat de sfeer: de gangen en liminale ruimtes roepen een heel bijzonder ongemak op, dat samengaat met de visuele originaliteit, waardoor alledaagse plekken vreemd en onvergetelijk worden.
Het einde blijft open, past bij de logica van het getoonde universum en laat je nadenken over wat er werkelijk gebeurde.
Aan de negatieve kant moet je beseffen dat je om ervan te genieten bereid moet zijn mee te gaan in het spel. Als je voor alles wat gebeurt een rationele verklaring nodig hebt, kan dat frustrerend zijn. Sterker nog, het uitgangspunt is nogal ongebruikelijk. De combinatie van horror, mysterie en surrealistische logica zal niet iedereen aanspreken.
Conclusie: is Backrooms de moeite waard?
Ik vond Backrooms vermakelijk, anders en vol interessante ideeën, maar echt enthousiast werd ik er niet van.
De grootste kracht is het vermogen om uit ogenschijnlijk gewone ruimtes een verontrustende werkelijkheid te scheppen en sommige beelden langdurig in je geheugen te prenten.
Ik vind het ook interessant dat de film zijn eigen logica durft te volgen, zelfs als dat betekent dat de kijker situaties zonder duidelijke verklaring moet accepteren.
Ik kon daarin meegaan en genieten van wat de film biedt. Maar omdat horror nu eenmaal niet mijn favoriete genre is, zal ik de film ook niet bijzonder koesteren.
Toch heeft hij me aan het denken gezet, en dat is al heel wat in de hedendaagse cinema waarin alles ons wordt voorgekauwd.
Filmgegevens van Backrooms
| Onderdeel | Informatie |
| Titel | Backrooms |
| Jaar | 2026 |
| Regie | Kane Parsons |
| Scenario | Will Soodik |
| Cast | Chiwetel Ejiofor, Renate Reinsve, Mark Duplass, Finn Bennett en Lukita Maxwell |
| Genre | Horror, mysterie en sciencefiction |
| Speelduur | 110 minuten |
| Bioscooprelease in Spanje | 5 juni 2026 |
| Amerikaanse distributeur | A24 |
| Mijn beoordeling | 3/5 |
Beoordeling
Voor wie is dit
✔️ Voor liefhebbers van psychologische horror en beklemmende sferen.✔️ Voor wie bijzondere films zoekt met interessante visuele ideeën.
✔️ Voor kijkers die graag zelf interpreteren wat ze zien en er na de aftiteling over blijven nadenken.
Voor wie is dit niet
❌ Voor wie op zoek is naar commerciële horror met bloed en doden.❌ Voor wie duidelijke, volledig rationele verklaringen nodig heeft.
❌ Voor wie de voorkeur geeft aan conventionele verhalen met herkenbare regels.
Veelgestelde vragen
Is Backrooms (2026) de moeite waard?
Ja, vooral als je houdt van ongebruikelijke horrorfilms. Hij is vermakelijk, beklemmend en bevat beelden en ideeën die je bijblijven.
Is Backrooms eng?
Meer dan pure angst valt vooral het ongemak op dat de onmogelijke ruimtes oproepen en het gevoel dat er iets niet klopt.
Moet je de oorspronkelijke video's kijken om Backrooms te begrijpen?
Nee. Ik heb de oorspronkelijke korte films van Kane Parsons niet gezien en kon de film probleemloos volgen, al moet je de bijzondere logica van zijn universum accepteren.
Wat zijn de liminale ruimtes in Backrooms?
Dat zijn plekken zoals gangen, lege kamers of doorgangen die door hun indeling en uiterlijk vreemd beklemmend overkomen. In de film maken ze deel uit van een universum dat niet volgens onze vertrouwde regels werkt.
Heeft het einde van Backrooms een verklaring?
De film laat meerdere vragen open voor interpretatie. Persoonlijk vind ik dat die dubbelzinnigheid bij het verhaal en het universum past.
Wie is de hoofdpersoon van Backrooms?
Het verhaal richt zich eerst op Clark, gespeeld door Chiwetel Ejiofor, maar Mary, zijn psycholoog, gespeeld door Renate Reinsve, krijgt naarmate de film vordert steeds meer de hoofdrol.
Geef een reactie