Good Luck, Have Fun, Don’t Die is wat er zou gebeuren als Idiocracy, Black Mirror en Terminator samen kinderen zouden krijgen… en niemand hun ook maar enige grens zou opleggen.
En dat is goed. En tegelijk is dat ook het probleem.
Want de film is totale chaos, maar wel interessante chaos. Je zult zo zien waarom ik dat zeg.
Laten we beginnen met de plot, waarschijnlijk het meest voorspelbare deel van het geheel.
Índice de Contenidos del Artículo
Plot
We bevinden ons in een nabije toekomst waarin, in wat een normaal Amerikaans café lijkt, een -schijnbaar- dakloze man binnenkomt, gewapend met explosieven en zegt dat hij uit de toekomst komt om de wereld te redden van een superintelligente AI die haar in zijn macht heeft.
Ik verklap je niets, want dit gebeurt in de eerste momenten van de film. Daarna krijgen we die dystopische toekomst uitgelegd waarin de hoofdpersonen leven, allemaal mensen die in het café aanwezig zijn wanneer de protagonist verschijnt.
Zo hebben we middelbareschoolleraren die bang zijn voor leerlingen die aan hun telefoons verslaafd zijn, leidinggevenden die het systeem niet ter discussie stellen, een meisje met een zeldzame ziekte…
Een bonte groep die onze protagonist -gedwongen- moet helpen zijn doel te bereiken.
Vanuit hun afzonderlijke verledens en de situaties die de plot voorschotelt, krijgen we een mengsel van dystopie, satire en absurditeit waarin de personages proberen te navigeren door een systeem dat problemen vergroot in plaats van ze op te lossen.
Een totum revolutum van ideeën
Want ik had het eerder over Idiocracy, Black Mirror en Terminator, maar dit werk leent ook ideeën uit heel wat andere werken.
Het zal niet moeilijk zijn om referenties (of plagiaat, afhankelijk van hoe je ernaar kijkt) naar Edge of Tomorrow, Ready Player One, The Matrix, Akira, 12 Monkeys, Better Call Saul en zelfs Toy Story.
Om nog maar te zwijgen van het feit dat zelfs de structuur van de titel zelf -opgedeeld in drie delen- lijkt te zijn geleend van de met Oscars bekroonde Everything Everywhere All at Once.
Zonder enige schaamte neemt de film ideeën uit meerdere werken -de genoemde en nog een paar die ik buiten beschouwing laat-, gooit ze in een pan en roert ze door elkaar in de hoop dat er een smakelijke bouillon uitkomt.
En, verrassend genoeg -althans voor mij- lukt het.
Want de film heeft die constante energie van “hier zit iets in” die je erbij houdt, zelfs wanneer hij begint over te lopen van alle ideeën die hij wil samenvoegen.
Misschien omdat wat hij aanroert (de superkrachtige AI, de verslaving aan mobiele telefoons en technologie, middelmatige menselijke beslissingen versterkt door technologie) aansluit bij onze tijd en omdat noch zijn wetenschap, noch zijn fictie zo ver van onze werkelijkheid lijken te staan, ook al worden ze tot het absurde doorgevoerd.
Maar het probleem is dat hij niet weet wanneer hij moet stoppen.
De film stapelt ideeën op elkaar alsof elk idee te goed is om buiten beschouwing te laten. In het begin telt dat op, maar uiteindelijk raakt het verzadigd. Vooral wanneer er ineens een gigantische kat verschijnt zonder al te veel aanleiding.
Het voelt niet als een fout, maar eerder als een intentieverklaring. De film probeert niet coherent te zijn, maar excessief.
Conclusies
Als zijn stijl je ligt, werkt het. Want het is leuk, heeft tempo en sterke ideeën (eigen of geleend). Maar hij duurt ook langer dan nodig. Er had best een flink stuk speelduur uit gekund.
Toch is hij de moeite waard.
Want in onze huidige context, waarin veel films ontworpen zijn om niemand voor het hoofd te stoten (voor de “snel gekwetsten”, zoals die ene zou zeggen), besluit deze film risico te nemen.
Het is geen geweldige film. Maar hij is interessanter dan de meeste films die altijd op safe spelen.
PS: het verbaast me echt dat A24 hem niet heeft geproduceerd, gezien de staat van dienst van die studio.
Technische fiche
| Veld | Gegeven |
|---|---|
| Titel | Good Luck, Have Fun, Don’t Die |
| Jaar | 2025 als fichejaar / 2026 als commerciële release |
| Regie | Gore Verbinski |
| Scenario | Matthew Robinson |
| Hoofdcast | Sam Rockwell, Haley Lu Richardson, Michael Peña, Zazie Beetz, Asim Chaudhry, Tom Taylor, Juno Temple |
| Muziek | Geoff Zanelli |
| Cinematografie | James Whitaker |
| Montage | Craig Wood |
| Productie | Gore Verbinski, Robert Kulzer, Erwin Stoff, Oliver Obst, Denise Chamian |
| Productiemaatschappijen | Constantin Film, Blind Wink Productions, 3 Arts Entertainment |
| Distributeur | Briarcliff Entertainment |
| Speelduur | 134 minuten / 2 u 14 min |
| Genre | Sciencefiction, komedie, actie, technologische satire |
| Land | Verenigde Staten en Duitsland |
| Oorspronkelijke taal | Engels |
| Bioscooprelease VS | 13 februari 2026 |
| Release in Spanje | 3 april 2026 |
| Kijkwijzer | R in de Verenigde Staten |
Beoordeling
Voor wie is dit
✔️ Satirische sciencefiction: dit moet echt je ding zijn.✔️ Als je houdt van films met persoonlijkheid, ook al zijn ze imperfect.
Voor wie is dit niet
❌ Voor wie een solide structuur en volledige coherentie zoekt.❌ Als overdaad je stoort.
Veelgestelde vragen
Waar gaat de film over?
Een sciencefictionverhaal in een nabije toekomst waarin een vermeende tijdreiziger een café binnenstormt om te voorkomen dat een AI de wereld overneemt. Vanaf daar mengt de film dystopie, satire en absurditeit met een groep personages die in die situatie vastzitten.
Is het een serieuze film of eerder humoristisch?
Het is allebei. Hij heeft een dystopische sciencefictionbasis, maar wordt behandeld met humor, ironie en absurde momenten. Hij probeert zichzelf niet al te serieus te nemen.
Lijkt hij op andere films of series?
Ja, voortdurend. Hij heeft duidelijke echo’s van meerdere referenties uit sciencefiction, tijdreizen en sociale satire. Een deel van zijn aantrekkingskracht (en zijn zwakte) is die overdadige mix.
Is hij makkelijk te volgen?
Niet bijzonder. Het hoofdidee is duidelijk, maar de opeenstapeling van concepten en situaties maakt hem soms chaotisch.
Wat is het beste aan de film?
Zijn energie. Hij brengt voortdurend iets nieuws in en houdt de aandacht vast. Bovendien raakt hij actuele thema’s zoals AI en technologische afhankelijkheid op een herkenbare manier.
En het slechtste?
Hij weet niet wanneer hij moet stoppen. Hij introduceert te veel ongefilterde ideeën en dat wordt uiteindelijk vermoeiend. Ook duurt hij langer dan nodig.
Is het een goede film?
Hij is niet uitstekend, maar wel interessant. Hij steekt boven veel veiligere maar vergeetbare films uit.
Voor wie is deze film?
Voor wie houdt van sciencefiction met satire, films met persoonlijkheid en verhalen die risico’s nemen, ook als ze niet perfect zijn.
Voor wie is hij NIET?
Voor wie totale coherentie, een klassieke structuur zoekt of zich ergert aan narratieve overdaad.
Is hij het kijken waard?
Ja, als je ideeën, tempo en risico belangrijker vindt dan technische perfectie. Hij is niet rond, maar wel prikkelend.
Geef een reactie