Sommige films zijn zo onverwacht succesvol dat het moeilijk te verklaren is. Obsession is er zo een. De film kostte ongeveer 750.000 dollar om te maken en heeft wereldwijd meer dan 520 miljoen opgebracht. Ronduit waanzinnig voor een productie van deze omvang.
Achter de film zit Curry Barker, een jonge regisseur die begon met video's voor YouTube en aandacht trok met Milk & Serial, nog een horrorfilm die voor een habbekrats werd gemaakt. Inmiddels heeft hij de belangstelling van Hollywood gewekt en is een flink deel van de critici voor hem gevallen.
Op Rotten Tomatoes heeft de film momenteel 93% positieve recensies en de vrouwelijke hoofdrolspeler, Inde Navarrette, wordt overal geprezen.
Zelf vond ik het niet zó bijzonder. Het is een vermakelijke film met erg grappige momenten en een uitstekende prestatie van Navarrette. Maar een horrormeesterwerk is het bepaald niet.
Sterker nog, volgens mij werkt de film beter als zwarte komedie dan als horrorfilm, al moet je wel accepteren hoe verwrongen het uitgangspunt kan worden om ervan te genieten.
Een eenvoudig uitgangspunt, à la Big
Bear (Michael Johnston) is verliefd op Nikki (Inde Navarrette), een vriendin voor wie hij meer voelt dan vriendschap, maar die zijn gevoelens niet beantwoordt zoals hij zou willen.
Op een dag vindt hij een mysterieus voorwerp dat een wens kan vervullen en besluit hij het te gebruiken om Nikki verliefd op hem te maken.
En natuurlijk komt die wens uit.
Ja, net als in Big — de film uit 1988 met Tom Hanks — maar in plaats van een familiekomedie krijgen we een horrorfilm.
Het probleem is namelijk dat de dingen niet precies gaan zoals Bear zich had voorgesteld. Wat de perfecte oplossing leek, wordt steeds ingewikkelder en zet zijn leven volledig op zijn kop.
Meer vertel ik niet, want een groot deel van het plezier zit in ontdekken hoe ver de film dit idee doorvoert.
Het uitgangspunt is eenvoudig en draait sterk om dat bekende 'pas op met wat je wenst', dat we al duizend keer hebben gezien in films, series en fantasieverhalen.
Het is een prima basis en Barker weet de mogelijkheden van de situatie te benutten, waardoor het verhaal in een goed tempo vooruitgaat. Hij hoeft geen ingewikkeld universum te creëren of uit te leggen waar het voorwerp vandaan komt.
Hier draait het om de gevolgen van de wens en hoe de personages daarop reageren.
Dichter bij Very Bad Things dan bij Backrooms
Als ik Obsession met een andere film moest vergelijken, zou ik waarschijnlijk kiezen voor Very Bad Things, die zwarte komedie uit 1998 van regisseur Peter Berg.
Niet omdat de verhalen op elkaar lijken, maar vanwege het vermogen om ronduit akelige situaties soms toch heel grappig te maken..
Dat vond ik het leukste aan Obsession..
De film confronteert je met gebeurtenissen die door hun geweld of onaangenaamheid afkeer zouden moeten oproepen, maar weet veel ervan een behoorlijk verwrongen komische draai te geven.
Het is een merkwaardige mix die werkt als je bereid bent erin mee te gaan.
In dat opzicht is het soort horror heel anders dan in Backrooms, die ik onlangs heb besproken.
Daar was vooral de sfeer interessant: vreemde ruimtes, moeilijk te begrijpen situaties en een beklemmend gevoel dat een groot deel van de film bleef hangen.
Hier schuilt de aantrekkingskracht juist in de situaties en hoe ongemakkelijk de relaties tussen de personages kunnen worden. Er zijn zeker nare scènes en verontrustende momenten, maar ik genoot veel meer van de zwarte humor dan van het vermogen om me bang te maken..
Als je pure horror zoekt, kom je misschien voor een verrassing te staan.
Dat het allemaal overeind blijft, is grotendeels te danken aan Inde Navarrette.
Haar vertolking van Nikki is het beste aan Obsession. Het personage moet heel uiteenlopende en behoorlijk extreme situaties dragen en de actrice weet die binnen de logica van het verhaal overtuigend te maken.
Het is een lastige rol, juist omdat de film voortdurend schakelt tussen ongemak, het groteske en komedie.
Ook Michael Johnston doet het goed als Bear, een personage wiens onzekerheid de aanleiding vormt voor alles wat volgt. Een beetje zoals Hughie uit The Boys..
Samen weten ze de aandacht vast te houden door telkens opnieuw de mogelijkheden van het uitgangspunt uit te buiten.
En daar zit ook een van mijn grootste bezwaren.
Want buiten de bizarre situaties en Navarrettes acteerwerk vind ik niet zo heel veel dat verder het vermelden waard is..
De film is niet bijzonder ambitieus — logisch met zo’n budget — en doet ook niet alsof hij dat wel is. Hij heeft één idee, werkt dat effectief uit en leunt op de hoofdrolspelers om je te vermaken.
Dat is goed. Meer dan goed zelfs. Maar voor mij rechtvaardigt het bij lange na niet alle ophef. Ik bedoel: volgens mij zou exact dezelfde film met een tien of honderd keer zo groot budget niet dezelfde lof krijgen.
Conclusie: vermakelijk, maar overschat
Obsession kijkt heerlijk weg als je van zwarte humor houdt en tegen bepaalde situaties kunt.
Het uitgangspunt werkt, het tempo is goed en Inde Navarrette levert een fantastische acteerprestatie. Bovendien bewijst Curry Barker dat je geen gigantisch budget nodig hebt om een film te maken die het publiek aanspreekt.
Maar of het echt zo'n uitzonderlijk werk is als sommige recensies doen vermoeden, is een andere vraag.
Ik begrijp heel goed waarom zoveel mensen de film leuk vinden en waarom het idee bepaalde kijkers aanspreekt. Maar als hij afgelopen is, heb je niet het gevoel iets onvergetelijks te hebben gezien.
Toch is het een uitstekende keuze om je een avond te vermaken, te lachen om dingen waar je waarschijnlijk niet om zou moeten lachen en kennis te maken met een actrice om in de gaten te houden.
Want soms is je hersenen op vliegtuigstand zetten zonder het gevoel te krijgen dat je voor gek wordt gehouden meer dan genoeg.
Het beste van Obsession
- Inde Navarrette.
- De zwarte humor en situaties die even grappig als onaangenaam zijn.
- Een goed tempo dat het eenvoudige uitgangspunt slim benut.
Het slechtste van Obsession
- Pas op met je verwachtingen: ik vind de film lang niet zo bijzonder als de recensies doen vermoeden.
Gegevens over Obsession
| Kenmerk | Informatie |
| Oorspronkelijke titel | Obsession |
| Regisseur en scenarioschrijver | Curry Barker |
| Jaar | 2026 (bioscooprelease) |
| Première in Spanje | 26 juni 2026 |
| Speelduur | 108 minuten |
| Genre | Bovennatuurlijke horror, zwarte humor, thriller |
| Cast | Michael Johnston, Inde Navarrette, Cooper Tomlinson, Megan Lawless en Andy Richter |
| Productie | Under the Shell, Blumhouse, Capstone Studios en Tea Shop Productions |
| Distributeur in Spanje | Universal Pictures |
| Geschat budget | 750.000 dollar |
| Wereldwijde opbrengst | Meer dan 520 miljoen dollar |
Beoordeling
Voor wie is dit
✔️ Voor liefhebbers van zwarte komedies.✔️ Voor wie horror zoekt met groteske situaties en ongemakkelijke humor.
Voor wie is dit niet
❌ Voor wie echt wil griezelen.❌ Voor wie niet tegen nare situaties of macabere humor kan.
❌ Voor wie een horrormeesterwerk verwacht.
Veelgestelde vragen
Waar gaat Obsession over?
Het verhaal gaat over Bear, een jongeman die een magisch voorwerp gebruikt om zijn vriendin Nikki verliefd op hem te laten worden. Zijn wens komt uit, maar de gevolgen zijn behoorlijk verontrustend.
Wie regisseerde Obsession?
Curry Barker, een Amerikaanse regisseur die begon met video's en korte films voor YouTube en bekend werd met Milk & Serial.
Wie speelt de vrouwelijke hoofdrol in Obsession?
Inde Navarrette speelt Nikki, een van de hoofdpersonen en wat mij betreft het beste aan de film.
Is Obsession eng?
Er zitten horrorscènes en verontrustende situaties in, maar persoonlijk vind ik de zwarte humor interessanter dan hoe eng de film is.
Lijkt Obsession op Backrooms?
Niet echt. Backrooms draait om een beklemmende sfeer en mysterie, terwijl Obsession zich richt op onaangename situaties vermengd met zwarte humor.
Is Obsession het kijken waard?
Ja, als je van zwarte komedies met horrorelementen houdt. Het is vermakelijk en heeft een geweldige hoofdrolspeelster, al vind ik de film flink overschat.
Geef een reactie