BTTM FDRS, van Ezra Claytan Daniels en Ben Passmore, was een van de strips in een partij Fantagraphics-uitgaven die ik onlangs kocht. Ik wist er niets van, behalve dat hij horror met maatschappijkritiek combineerde, dus begon ik zonder hoge verwachtingen te lezen.
En het resultaat was beter dan verwacht.
Het zou een horrorverhaal zijn dat met een monster gentrificatie en culturele toe-eigening aan de kaak stelt, maar wat ik het meest waardeerde, waren de personages, de dialogen en Passmores tekenwerk, vooral zijn kleurgebruik.
Het is een eenvoudige, vermakelijke en goed vertelde strip, die ondanks zijn bijna 300 pagina's heel gemakkelijk wegleest. Geen bijzonder ambitieus werk en als horrorverhaal niet heel opvallend, maar daarom is hij niet minder leuk.
Overigens, de titel BTTM FDRS komt van bottom feeders, een Engelse uitdrukking voor mensen die leven door anderen uit te buiten. De titel verwijst ook naar de naam van de wijk en natuurlijk naar het wezen dat centraal staat in het verhaal.
Het verhaal van BTTM FDRS: er gebeurt iets vreemds in het gebouw
Darla is een jonge modeontwerpster die in Chicago een goedkope woonplek zoekt. Samen met haar vriendin Cynthia vindt ze uiteindelijk een appartement in Bottomyards, een oude arbeiderswijk die betere tijden heeft gekend.
Het gebouw is niet bepaald uitnodigend, maar de huur is betaalbaar en Darla besluit te blijven. Al snel ontdekt ze dat het pand vreemde dingen verbergt, meer dan de gebruikelijke gebreken van een verwaarloosd gebouw.
Vanaf dat moment combineert het verhaal alledaagse situaties, persoonlijke relaties en een mysterie rond het gebouw zelf, dat steeds belangrijker wordt.
De plot is niet ingewikkeld. Sterker nog, ik denk dat een van de sterke punten van het scenario is dat dat ook niet hoeft. Daniels introduceert de personages, laat ze met elkaar omgaan en brengt geleidelijk fantastische elementen binnen zonder dat het verhaal lastig te volgen wordt.

Goede personages en nog betere dialogen
Wat ik het beste vond aan het scenario, is hoe de personages zijn uitgewerkt, vooral Darla en Cynthia, die behoorlijk verschillende persoonlijkheden hebben.
Beiden hebben hun tegenstrijdigheden en gebreken, maar ze staan niet simpelweg voor een bepaald maatschappelijk standpunt. Ze gedragen zich als mensen met eigen problemen, interesses en frustraties.
Hun gesprekken zijn geweldig. Daniels schrijft natuurlijke dialogen, met veel humor en ironische momenten, die ervoor zorgen dat we de hoofdpersonages uitstekend leren kennen zonder dat iemand hoeft uit te leggen hoe ze zijn. Hun woorden doen dat.
In dat opzicht deed het me een beetje denken aan Tricked, van Alex Robinson, een van mijn tien favoriete strips..
Natuurlijk is Tricked een veel complexer en ambitieuzer werk, maar beide strips hebben iets gemeen dat ik erg waardeer: het vermogen om vrij gewone personages interessant te maken door hun daden, relaties en gesprekken..
In BTTM FDRS zit bovendien een heel eigen soort humor, die zelfs in onaangename situaties opduikt en het lezen vermakelijker maakt, als je erom kunt lachen, zoals ik.
Het is geen horrorverhaal
Hoewel de strip als horror wordt gepresenteerd, vind ik dat niet zijn sterkste kant.
Het wezen dat in het gebouw woont, is weerzinwekkend en heeft een behoorlijk origineel ontwerp, maar zijn verschijningen maakten me eerder nieuwsgierig dan bang.
Er zijn groteske scènes, lichamelijke transformaties en gewelddadige momenten, maar de karikaturale tekenstijl en de humor van het scenario maken het moeilijk om alles al te serieus te nemen..
Ook het mysterie is niet bijzonder verrassend opgebouwd. Het verhaal verloopt vrij conventioneel en blijft boeien, maar biedt weinig wendingen die onze kijk op de gebeurtenissen veranderen.
Dat is geen minpunt. Ik denk alleen dat de horror beter werkt als aanleiding om de relaties tussen personages en absurde situaties uit te werken dan als hoofddoel van de strip.

De kritiek op gentrificatie
Een van de aspecten die recensenten het vaakst benadrukken, is de kritiek op gentrificatie, het proces waarbij bepaalde volkswijken investeringen en rijkere nieuwe bewoners aantrekken, waardoor de oorspronkelijke inwoners verdreven kunnen worden.
De makers hebben zelf uitgelegd dat dit thema achter het verhaal zit, en er zijn inderdaad elementen die daarop wijzen: de achteruitgang van de wijk, vastgoedbelangen en de manier waarop sommige personages hun omgeving proberen uit te buiten.
Toch moet ik toegeven dat het onderwerp zo alledaags is waar ik woon, dat het me tijdens het lezen niet bijzonder opviel, hoewel het wel aanwezig is.
Ik vond andere vormen van maatschappijkritiek veel duidelijker, zoals racisme, culturele toe-eigening en het poserige gedrag van bepaalde personages. Vooral de karikatuur van de rapper die een zogenaamd alternatieve stijl gebruikt om een volledig kunstmatig imago op te bouwen, vind ik geslaagd.
Precies daarin zit een van de grote kwaliteiten van de strip: hij gebruikt zijn personages om bepaald gedrag belachelijk te maken zonder dat de boodschap expliciet uitgelegd hoeft te worden.
Overigens gaat het verhaal op geen van deze thema's diep in; dat soort werk is het niet. Het gebruikt ze eerder voor vermakelijke satire dan voor een ingewikkelde maatschappelijke beschouwing.
De tekeningen van Ben Passmore: strakke lijnen en veel kleur
Ook visueel heeft het me verrast.
Ben Passmore gebruikt heel strakke lijnen en vrij eenvoudige, expressieve, karikaturale personages . De scènes zijn makkelijk te volgen en de personages brengen met enkele lijnen hun emoties over.
Wat ik echter het meeste wil benadrukken, is het kleurgebruik..
Passmore gebruikt opvallende combinaties van geel, paars, groen en andere felle tinten die de strip een heel herkenbare visuele identiteit geven..
Opvallend, want dit horrorverhaal gebruikt in plaats van duistere beelden juist levendige kleuren, zelfs in de onaangenaamste scènes.
Het resultaat is uitstekend, aantrekkelijk en vol karakter, zowel door zijn originaliteit als door het gemak waarmee je het verhaal kunt volgen.

Conclusie: een goede strip waar je zonder gedoe van geniet
BTTM FDRS is zeker het lezen waard. Als horrorverhaal springt hij er niet uit en ik vind ook niet dat de maatschappijkritiek zo diepgaand is als sommige recensies beweren. Maar hij heeft een belangrijke kwaliteit: hij is goed verteld en vanaf het begin vermakelijk.
Daniels creëert interessante personages, Passmore brengt ze tot leven met zeer expressieve tekeningen, en samen laten ze bijna 300 pagina's voorbijvliegen.
Het is geen ambitieus werk. Het is een eenvoudige strip met humor, wat horror en goed neergezette personages.
Alles wat je nodig hebt voor een plezierige leeservaring.
Het beste van BTTM FDRS
- De personages, goed uitgewerkt en met herkenbare persoonlijkheden.
- De natuurlijke, grappige dialogen met veel ironie.
- Het tekenwerk van Ben Passmore, met strakke lijnen en expressieve personages.
- Het kleurgebruik, waarschijnlijk het opvallendste onderdeel van de vormgeving.
- Een vlot en vermakelijk verhaal, ondanks de lengte.
Het minste van BTTM FDRS
- Zoek je een echt griezelig verhaal, kijk dan verder.
- De kritiek op gentrificatie en maatschappelijke thema's is interessant, maar mist de diepgang die sommige critici eraan toeschrijven.
Boekgegevens
| Kenmerk | Informatie |
| Titel | BTTM FDRS |
| Scenario | Ezra Claytan Daniels |
| Tekeningen en kleuren | Ben Passmore |
| Uitgever | Fantagraphics |
| Jaar | 2019 |
| Pagina's | 288 |
| Oorspronkelijke uitvoering | Hardcover, volledig in kleur |
| Genre | Horror, zwarte komedie, maatschappijkritische satire |
| Setting | Chicago, Verenigde Staten |
Beoordeling
Voor wie is dit
✅ Lezers die houden van strips over personages, dialogen en persoonlijke relaties.✅ Liefhebbers van zwarte humor en maatschappijkritische satire.
✅ Wie expressief tekenwerk en origineel kleurgebruik waardeert.
✅ Lezers met interesse in onafhankelijke Amerikaanse strips.
✅ Wie een vermakelijk en relatief makkelijk te lezen verhaal zoekt.
Voor wie is dit niet
❌ Wie een echt angstaanjagende horrorstrip zoekt.❌ Lezers die een ingewikkelde plot vol verrassingen verwachten.
❌ Wie realistische of zeer gedetailleerde tekeningen prefereert.
Veelgestelde vragen
Waar gaat BTTM FDRS over?
Het vertelt het verhaal van Darla, een jonge ontwerpster die met haar vriendin Cynthia naar een vervallen gebouw in Chicago verhuist. Daar ontdekt ze een vreemd wezen dat met het pand zelf verbonden is. De strip combineert bodyhorror, zwarte komedie en maatschappijkritische satire.
Wat betekent BTTM FDRS?
Het is een afkorting van bottom feeders, een Engelse uitdrukking voor dieren die zich op of bij de bodem voeden, die ook wordt gebruikt voor mensen die anderen uitbuiten. De titel verwijst naar de wijk Bottomyards, het gedrag van enkele personages en het monster.
Wie zijn de makers van BTTM FDRS?
Het scenario is van Ezra Claytan Daniels, de auteur van Upgrade Soul, terwijl Ben Passmore de tekeningen en kleuren verzorgt.
Hoeveel pagina's telt BTTM FDRS?
De oorspronkelijke uitgave van Fantagraphics uit 2019 telt 288 pagina's in kleur.
Is BTTM FDRS een horrorstrip?
Ja, al combineert hij bodyhorror met zwarte komedie en maatschappijkritische satire. Er komen groteske wezens, lichamelijke veranderingen en geweld in voor, maar ook veel humoristische momenten.
Welke maatschappijkritiek bevat BTTM FDRS?
De makers behandelen gentrificatie, racisme, culturele toe-eigening en de economische uitbuiting van volkswijken. Die ideeën komen naar voren via de personages, het gebouw en het wezen dat erin woont.
Is BTTM FDRS de moeite waard?
Wat mij betreft wel. Vooral de personages, de dialogen en het tekenwerk van Ben Passmore vallen op, met name zijn kleurgebruik. Als horrorverhaal overtuigt het minder, maar het is een eenvoudig, vermakelijk en goed verteld verhaal.

Geef een reactie