Nieznośny ciężar wielkiego talentu: ciekawostka dla fanów Nicolasa Cage’a

Nieznośny ciężar wielkiego talentu to zabawny film i ciekawe doświadczenie; do tego momentu wszystko się zgadza.

Rzecz w tym, że naprawdę będziesz się nim bawić tylko pod jednym dość jasnym warunkiem: musisz wejść w grę Nicolasa Cage’a.

Jeśli lubisz aktora, jego publiczny wizerunek, jego przesadę, sposób poruszania się między memem, aktorem kultowym a podupadłą gwiazdą kina akcji -albo gwiazdą, która stała się czymś innym-, znajdziesz tu materiał do dobrej zabawy. 

Jeśli tego nie czujesz, film najpewniej zostanie dla ciebie sympatyczną komedią akcji, ale znacznie mniej interesującą, niż chciałby być. Sprawi też, że będziesz często zerkać w telefon, uwierz mi.

Mimo to warto rzucić okiem ze względu na samą ciekawość tej nietypowej propozycji.

Szybka opinia o Nieznośnym ciężarze wielkiego talentu

Film wyreżyserowany przez Toma Gormicana działa lepiej jako koncept niż jako historia. Nie dlatego, że historia jest katastrofą, bo nie jest, lecz dlatego, że prawdziwa atrakcja filmu nie leży właśnie tam.

Najważniejsze jest tutaj zobaczyć Nicolasa Cage’a grającego wersję Nicolasa Cage’a, otoczonego fabułą, która używa jego własnej legendy jako komediowego silnika. To jest żart i haczyk. Metażart, właściwie.

Przez sporą część metrażu film płynie lekko. Nie nudzi, nie ciąży i ma zdrową energię, z którą łatwo sympatyzować, a śródziemnomorskie lokacje dodatkowo temu sprzyjają. 

To jeden z tych filmów, które ogląda się bez większego wysiłku, z kilkoma naprawdę zabawnymi momentami i poczuciem, że jego twórca lub twórcy doskonale wiedzieli, co robią.

Problem polega na tym, że kiedy zdejmiesz warstwę autoparodii, pod spodem zostaje dość zwyczajna komedia akcji. Nie zła, ale też niespecjalnie pamiętna. Mogłaby być kolejną produkcją Netfliksa.

O czym jest Nieznośny ciężar wielkiego talentu

Fabuła wychodzi od pomysłu tak prostego, jak samoświadomego: Nicolas Cage gra fikcyjną wersję samego siebie, aktora w dołku, który zgadza się przyjechać na urodziny milionera granego przez Pedra Pascala. 

To, co zaczyna się jako dziwne, niemal upokarzające i dość absurdalne zlecenie, przeradza się w opowieść akcji, szpiegostwa i zamieszania, która wykorzystuje samą figurę Cage’a jako główny napęd. 

W gruncie rzeczy fabuła jest w tym filmie najmniej ważna.

Film zbudowany wokół mitu Nicolasa Cage’a

Najciekawsze w Nieznośnym ciężarze wielkiego talentu jest to, że film obejmuje własną naturę. Nie chce być „normalnym” filmem z Nicolasem Cage’em w roli głównej. Chce być filmem o tym, co Nicolas Cage znaczy jako postać kultury.

I to ma swój sens.

Cage od lat stał się czymś więcej niż aktorem. Jest obecnością. Tonem. Sposobem rozumienia przesady. Może pojawiać się w dobrych filmach, złych filmach, bardzo dziwnych filmach albo wprost niewytłumaczalnych, ale prawie zawsze jest w nim coś, co każe patrzeć.

To prawdopodobnie kwestia charyzmy. I tej postawy mam-to-gdzieś, którą emanuje w swoich ostatnich występach.

Tutaj film wykorzystuje właśnie to. Jego karierę, publiczny wizerunek, gesty, intensywność i punkt między autoparodią a rehabilitacją. Nie śmieje się dokładnie z niego. Śmieje się z nim. A raczej śmiejemy się z nim, co jest czymś innym.

Poza tym Cage wydaje się czuć dobrze w tym eksperymencie. Wchodzi w błoto, przyjmuje żart i popycha go na tyle, by całość miała sens.

Owszem, film tak bardzo zależy od tej współudziałowości, że może zostawić poza nawiasem każdego, kto nie ma wcześniejszego zainteresowania aktorem. Jeśli Nicolas Cage jest ci obojętny, propozycja traci ogromną część swojej siły. Albo całą.

Pedro Pascal dodaje swoje, ale film nadal należy do Cage’a

Pedro Pascal bardzo pomaga, by film nie stał się wyłącznie narcystycznym ćwiczeniem Cage’a.

Jego postać działa jako kontrapunkt, jako fan wewnątrz samego filmu i jako rodzaj krzywego zwierciadła, które pozwala Cage’owi jeszcze bardziej bawić się samym sobą. Ta chemia między nimi jest jednym z głównych powodów, dla których film ogląda się przyjemnie.

Pascal ma charyzmę, potrafi dobrze dawkować entuzjazm i wnosi cieplejszą energię. Nie konkuruje z Cage’em, tylko mu towarzyszy. I to jest ważne, bo gdyby film próbował zrobić z nich dwie równorzędne siły, być może straciłby punkt ciężkości.

Tu centrum nadal pozostaje Cage. Pascal poprawia całość, czyni ją bardziej ludzką i daje jej trochę oddechu, ale nie zmienia natury propozycji.

No i cóż, Paco León w bardzo zabawnej roli, dalekiej od tego, do czego nas przyzwyczaił, też dodaje coś od siebie.

Najlepsze w filmie

Najlepsze jest to, że wie, jaka jest jego główna karta i nie wstydzi się jej wykorzystać. Przeciwnie.

Nicolas Cage śmiejący się z samego siebie mógł być zbyt ubogim pomysłem, ale w tym przypadku ma pewien urok. 

Spójrzmy jasno: nie mamy tu do czynienia z bardzo głęboką refleksją o sławie, tożsamości czy zużyciu kariery w Hollywood. Film celuje w coś prostszego: bierze wszystko, co widz sądzi, że wie o Cage’u, i zamienia to w paliwo dla lekkiej komedii.

Dobrze działa też ton. Film nie traktuje siebie zbyt poważnie, ale też nie wpada cały czas w łatwy żart. Ma momenty absurdu, mrugnięcia do fanów i strukturę na tyle sprawną, że nie ma się wrażenia rozciągania mema przez dwie godziny.

I jak mówiłem, duet Cage-Pascal podtrzymuje cały wynalazek. Kiedy są razem, film zyskuje.

Warto też ponownie zaznaczyć, że zdjęcia i scenerie pomagają temu letniemu, dobremu nastrojowi.

Najgorsze w filmie

Najgorsze jest prawdopodobnie to, że fabuła znaczy mniej, niż powinna.

Nie będę wchodził w szczegóły, żeby niczego nie zdradzać, ale część akcji i zamieszania spełnia swoje zadanie bez większego blasku. Jest po to, by nadać formę filmu czemuś, co w gruncie rzeczy jest wymówką do zabawy Nicolasem Cage’em.

Efekt jest ciekawy, ale nierówny. Są momenty, w których film wydaje się bardziej zajęty przypominaniem ci, jak osobliwy jest jego punkt wyjścia, niż budowaniem czegoś naprawdę mocnego na jego podstawie.

Poza tym koncept ma wyraźny sufit. Kiedy już rozumiesz grę, film potrzebowałby czegoś więcej, żeby wejść na wyższy poziom, a ja przynajmniej tego nie znalazłem.

Dlatego moja ocena jest po prostu akceptowalna.

Nie zawodzi w tym, co zamierza, ale na pewno nie jest filmem kompletnym. Jest sympatyczny, ma osobowość i ogląda się go bardzo dobrze, ale nie jest filmem pamiętnym poza własnym żartem.

Co więcej, choć nie jest zły, poleciłbyś go bardzo niewielu osobom.

Werdykt: zabawny, ciekawy i dla fanów

Nieznośny ciężar wielkiego talentu nie jest wielkim filmem. Nawet dobrą komedią akcji, i nie sądzę, by miał zbyt wiele do zaoferowania komuś, kto nie wejdzie w żart. Ale jest eksperymentem na tyle ciekawym, by uzasadnić przynajmniej rzut oka.

Jeśli wejdziesz w jego grę, obejrzysz go do końca. Jeśli nie, porzucisz go w połowie. I nic się nie stanie. Jestem pewien, że odpowiedzialni za film mieli to jasne.

Jego największa zaleta jest też jego granicą: ogromnie zależy od Nicolasa Cage’a. I w mniejszym stopniu od Pedra Pascala. Jeśli lubisz tych aktorów, zwłaszcza Cage’a, prawdopodobnie będziesz się dobrze bawić. Jeśli nie, łatwo wypaść z fabuły i dość szybko stracić zainteresowanie.

Dane techniczne

Dokładny tytuł	Nieznośny ciężar wielkiego talentu
Rok	2022
Czas trwania	107 min / 1 godz. 47 min
Reżyser	Tom Gormican
Główna obsada	Nicolas Cage, Pedro Pascal, Tiffany Haddish, Sharon Horgan, Neil Patrick Harris, Paco León, Alessandra Mastronardi
Oficjalny gatunek	Komedia, akcja / komedia akcji
Kraj	Stany Zjednoczone
Dostępny na	Netflixie i innych serwisach