The Unbearable Weight of Massive Talent: een curiositeit voor Nicolas Cage-fans

The Unbearable Weight of Massive Talent is een vermakelijke film en een curieus experiment; tot zover klopt alles.

Het punt is dat je hem alleen echt zult waarderen onder één vrij duidelijke voorwaarde: je moet meegaan in het spel van Nicolas Cage.

Als je de acteur leuk vindt, zijn publieke imago, zijn uitspattingen, zijn manier van bewegen tussen meme, cultacteur en vergane actiester -of een ster die iets anders is geworden-, dan is hier genoeg materiaal om je te vermaken. 

Als je daar niet op aansluit, blijft de film waarschijnlijk een sympathieke actiekomedie, maar een stuk minder interessant dan hij wil zijn. Ook zul je vaak op je telefoon kijken, geloof me.

Toch is hij een blik waard vanwege de curieuze en allesbehalve typische opzet.

Snelle mening over The Unbearable Weight of Massive Talent

De film, geregisseerd door Tom Gormican werkt beter als concept dan als verhaal. Niet omdat het verhaal een ramp is, want dat is het niet, maar omdat de echte aantrekkingskracht van de film daar niet ligt.

Hier draait het vooral om het zien van Nicolas Cage die een versie van Nicolas Cage speelt, omringd door een plot dat zijn eigen legende als komische motor gebruikt. Dat is de grap en de haak. De metagrap, eigenlijk.

Een groot deel van de speelduur gaat de film licht vooruit. Hij verveelt niet, wordt niet zwaar en heeft een gezonde energie waarmee je makkelijk meegaat en die door de mediterrane locaties wordt geholpen. 

Het is zo’n film die je zonder veel meer bekijkt, met af en toe een echt grappig moment en het gevoel dat de maker(s) precies wisten wat ze deden.

Het probleem is dat er, wanneer je de laag zelfparodie weghaalt, daaronder een vrij gewone actiekomedie overblijft. Niet slecht, maar ook niet bijzonder memorabel. Het had zomaar nog een Netflix-productie kunnen zijn.

Waar The Unbearable Weight of Massive Talent over gaat

Het verhaal vertrekt vanuit een idee dat even eenvoudig als zelfbewust is: Nicolas Cage speelt een fictieve versie van zichzelf, een acteur op een dieptepunt die ermee instemt om naar de verjaardag van een miljonair te gaan, gespeeld door Pedro Pascal. 

Wat begint als een vreemde, bijna vernederende en behoorlijk absurde opdracht, mondt uit in een plot van actie, spionage en verwarring dat Cages eigen figuur als belangrijkste motor gebruikt. 

In werkelijkheid is de plot het minst belangrijke van de film.

Een film gebouwd rond de mythe van Nicolas Cage

Het interessantste aan The Unbearable Weight of Massive Talent is dat hij zijn eigen aard omarmt. Hij wil geen “normale” film zijn met Nicolas Cage in de hoofdrol. Hij wil een film zijn over wat Nicolas Cage betekent als cultureel personage.

En daar zit iets in.

Cage is al jaren veranderd in meer dan alleen een acteur. Hij is een aanwezigheid. Een toon. Een manier om overdaad te begrijpen. Hij kan verschijnen in goede films, slechte films, heel vreemde films of ronduit onverklaarbare films, maar bijna altijd is er iets van hem dat maakt dat je wilt blijven kijken.

Waarschijnlijk komt het door charisma. En door die houding van ‘het kan me niets schelen’ die hij in al zijn recente optredens uitstraalt.

Hier maakt de film precies daarvan gebruik. Zijn carrière, zijn publieke imago, zijn gebaren, zijn intensiteit en dat punt tussen zelfparodie en eerherstel. Hij lacht niet precies om hem. Hij lacht met hem. Of beter gezegd wij lachen met hem, en dat is iets anders.

Bovendien lijkt Cage zich op zijn gemak te voelen in het experiment. Hij gaat erin mee, aanvaardt de grap en duwt die net ver genoeg om het geheel zin te geven.

Dat gezegd hebbende hangt de film zo sterk af van die medeplichtigheid dat hij iedereen buiten kan sluiten die geen voorafgaande interesse in de acteur heeft. Als Nicolas Cage je niets doet, verliest de opzet een enorm deel van haar kracht. Of alles.

Pedro Pascal voegt iets toe, maar de film blijft van Cage

Pedro Pascal helpt behoorlijk om te voorkomen dat de film alleen maar een narcistische Cage-oefening wordt.

Zijn personage werkt als tegenwicht, als fan binnen de film zelf en als een soort vervormde spiegel waarmee Cage nog meer met zichzelf kan spelen. De chemie tussen de twee is een van de grote redenen waarom de film aangenaam is.

Pascal heeft charisma, weet enthousiasme goed te doseren en brengt een warmere energie. Hij concurreert niet met Cage, hij begeleidt hem. En dat is belangrijk, want als de film had geprobeerd van hen twee gelijke krachten te maken, had hij misschien de focus verloren.

Hier blijft Cage het centrum. Pascal verbetert het geheel, maakt het menselijker en geeft het wat lucht, maar hij verandert de aard van het voorstel niet.

En goed, Paco León in een heel grappige rol, ver van wat we van hem gewend zijn, geeft ook zijn eigen toets.

Het beste van de film

Het beste is dat hij weet wat zijn belangrijkste troef is en zich er niet voor schaamt die uit te buiten. Integendeel.

Nicolas Cage die om zichzelf lacht had een te mager idee kunnen zijn, maar in dit geval heeft het een zekere charme. 

Kijk, we hebben hier geen ontzettend diepe reflectie over roem, identiteit of de slijtage van een carrière in Hollywood. De film mikt op iets eenvoudigers: alles nemen wat de kijker denkt te weten over Cage en dat omzetten in brandstof voor een lichte komedie.

Ook de toon werkt goed. De film neemt zichzelf niet te serieus, maar valt ook niet voortdurend terug op de makkelijke grap. Hij heeft absurde momenten, knipogen voor fans en een structuur die wendbaar genoeg is om niet aan te voelen alsof een meme twee uur lang wordt opgerekt.

En, zoals ik al zei, het duo Cage-Pascal draagt de hele uitvinding. Wanneer ze samen zijn, wint de film.

Ook de fotografie en de locaties helpen opnieuw mee aan die zomerse feelgood-sfeer.

Het slechtste van de film

Het slechtste is waarschijnlijk dat de plot minder belangrijk is dan hij zou moeten zijn.

Ik ga niet in details om niets te verklappen, maar het actie- en verwarringsgedeelte doet zijn werk zonder veel glans. Het is er om filmvorm te geven aan wat in wezen een excuus is om met Nicolas Cage te spelen.

Het resultaat is curieus, maar wisselvallig. Er zijn momenten waarop de film meer bezig lijkt je eraan te herinneren hoe bijzonder zijn uitgangspunt is dan met het opbouwen van iets echt krachtigs vanuit dat uitgangspunt.

Bovendien heeft het concept een duidelijk plafond. Zodra je het spel begrijpt, zou de film iets extra’s nodig hebben om naar een hoger niveau te gaan, en ik heb dat in elk geval niet gevonden.

Daarom is mijn beoordeling gewoon acceptabel.

Hij faalt niet in wat hij wil doen, maar het is zeker geen afgeronde film. Hij is sympathiek, heeft persoonlijkheid en kijkt heel makkelijk weg, maar het is geen memorabele film buiten zijn eigen grap.

Sterker nog, zonder slecht te zijn zou je hem aan maar heel weinig mensen aanraden.

Oordeel: vermakelijk, curieus en voor fans

The Unbearable Weight of Massive Talent is geen grote film. Zelfs geen goede actiekomedie, en ik denk niet dat hij veel te bieden heeft voor wie niet meegaat in de grap. Maar het is wel een experiment dat curieus genoeg is om op zijn minst een blik te rechtvaardigen.

Als je meegaat in het spel, kijk je hem uit. Zo niet, dan laat je hem halverwege liggen. En dat is geen probleem. Ik ben er zeker van dat de verantwoordelijke(n) dat heel goed wisten.

Zijn grootste kracht is ook zijn grens: hij hangt enorm af van Nicolas Cage. En in mindere mate van Pedro Pascal. Als je deze acteurs leuk vindt, vooral Cage, zul je hem waarschijnlijk waarderen. Zo niet, dan is het makkelijk om uit de plot te stappen en vrij snel je interesse te verliezen.

Technische fiche

Exacte titel	The Unbearable Weight of Massive Talent
Jaar	2022
Duur	107 min / 1u 47m
Regisseur	Tom Gormican
Hoofdcast	Nicolas Cage, Pedro Pascal, Tiffany Haddish, Sharon Horgan, Neil Patrick Harris, Paco León, Alessandra Mastronardi
Officieel genre	Komedie, actie / actiekomedie
Land	Verenigde Staten
Beschikbaar op	Netflix en andere diensten