The Mandalorian and Grogu: cztery odcinki świetnego serialu przebrane za film

The Mandalorian and Grogu był filmem, na który czekałem.

W końcu oryginalny serial to jedno z najlepszych dzieł Star Wars — nowych czy starszych — i podoba się nawet tym, których uniwersum Skywalkerów nie zachwyca szczególnie.

A film daje nam więcej tego samego.

Lubisz herbatę? To dostaniesz dwie filiżanki.

Mamy tu bowiem lekki, przyjemny i bardzo łatwy w odbiorze film.

Sympatyczna przygoda skierowana głównie do dzieci i rodzin, która sprawdza się jako rozrywka na letnie popołudnie. Ale nic więcej, co przy takim rodowodzie pozostawia niedosyt.

Fabuła

Po upadku Imperium Nowa Republika nadal próbuje zaprowadzić odrobinę porządku w galaktyce, w której wciąż pozostaje zbyt wiele nierozwiązanych problemów.

Din Djarin ponownie przyjmuje misję w towarzystwie Grogu, który nadal uczy się u jego boku i z godną podziwu łatwością wpada w kłopoty.

Od tego momentu film łączy kolejne miejsca, spotkania, stworzenia i sceny akcji, zachowując strukturę bardzo podobną do serialu.

Na plus trzeba zaliczyć to, że historię można bez problemu zrozumieć, nawet jeśli nie widziało się wszystkich sezonów The Mandalorian, ponieważ fabuła jest prosta, a relacja między dwojgiem bohaterów szybko staje się jasna.

Ponadto, mimo że film trwa nieco dłużej, niż na to zasługuje, tempo pozostaje mniej więcej równe, choć zainteresowanie czasem spada — aż Grogu ponownie pojawi się na ekranie.

Najlepsze elementy The Mandalorian and Grogu

Jak w każdym dziele tej sagi, także tutaj znajdziemy kilka naprawdę interesujących rzeczy.

Relacja Mando–Grogu

Jak można było się spodziewać, najlepsza nadal pozostaje relacja między Mando i Grogu.

Ta dwójka ma chemię i miło znów oglądać ich razem. Grogu ma ponadto tyle charyzmy, że potrafi wywołać uśmiech nawet wtedy, gdy humor jest dość prosty. Wiele scen działa właściwie tylko dlatego, że pojawia się na ekranie i robi jedną ze swoich „rzeczy”.

Film próbuje nieco pogłębić ich relację, ale szczerze mówiąc nie wywołuje takich emocji, jakie zamierza w kluczowym momencie fabuły.

Jon Favreau nie osiąga tu tego, co Dave Filoni często potrafi w swoich dziełach z tej sagi: prawdziwie poruszyć. Intencja jest widoczna, ale scenie brakuje siły, by te momenty rzeczywiście zapadły w pamięć.

A przecież scena ma pewne napięcie i jeśli przed pójściem do kina niczego o filmie nie widziałeś ani nie czytałeś, możesz nie być pewien zakończenia.

Antagonista

Kolejnym wyróżniającym się elementem jest pojawienie się Embo, czyli wrogiego łowcy nagród o samurajskiej estetyce.. 

W końcu saga od początku pozostaje pod silnym wpływem mangi („inspiruje się” historią Lone Wolf and Cub)).

Nie mówi ani nie pojawia się wystarczająco długo, by naprawdę zrozumieć tę postać, ale jego projekt i obecność zdecydowanie przewyższają wszystkich bohaterów drugoplanowych. A nawet sam film.

Za każdym razem, gdy wchodzi do sceny, przyciąga wszystkie spojrzenia.

Szkoda, że nie poświęcono mu tu więcej czasu, ale jestem pewien, że jeszcze sporo wniesie w innym filmie lub przyszłym sezonie serialu.

Animatronika

Kolejny mocny punkt.

Favreau kontynuuje tu dobrą robotę z serialu, a fizyczne stworzenia idealnie pasują do tego uniwersum i nadają mu fakturę, którą zawsze doceniam w porównaniu z typowym dla innych produkcji sagi nadużywaniem cyfrowych scenerii i postaci.

Film ma osobowość i wyróżnia się, ale cały czas wiesz, że oglądasz Star Wars. To niemałe osiągnięcie.

Warstwa artystyczna

A poza animatroniką, ogólnie zarówno strona wizualna, jak i muzyka są bardzo dobre i stoją o poziom wyżej niż w serialu. 

Skok więc istnieje, ale jest niewielki.

Sceny akcji również nie są złe — w The Mandalorian nigdy nie były — choć osobiście oczekiwałem znacznie więcej od produkcji stworzonej z myślą o kinach.

Najgorsze elementy The Mandalorian and Grogu

Główny problem polega na tym, że film ma bardzo mało ambicji.

Jego scenariusz mógłby bez większych zmian stać się cztero- lub pięcioodcinkowym wątkiem kolejnego sezonu.

Struktura jest epizodyczna, poszczególne części wyraźnie od siebie oddzielone, a nigdy nie pojawia się wrażenie, że oglądamy historię, która naprawdę potrzebowała kinowego ekranu.

Co więcej, fabuła wydaje mi się mniej inspirująca niż najlepsze wątki samego serialu. A to spory grzech, ponieważ The Mandalorian to świetny serial, który już udowodnił, że potrafi opowiadać historie pełne napięcia, emocji i głębi.

Tak dziecinne podejście jeszcze bardziej ogranicza możliwości filmu. Produkcja dla dzieci nie musi być prosta, płaska ani przewidywalna — Pixar i jego filmy z większą liczbą warstw niż cebula pokazują to doskonale — ale tutaj unika się wszystkiego, co mogłoby nadmiernie skomplikować sprawy.

A najgorsze, jak mówiłem, jest to, że był materiał na znacznie większe wyzwanie dla bohaterów. Coś, co naprawdę wpłynęłoby na ich relację lub zmusiło ich do rozwoju. Tymczasem wszystko podąża zbyt bezpieczną ścieżką. Albo zbyt prostą, jeśli wolisz.

Rozwój postaci jest niemal nieobecny. Mando i Grogu wciąż mają chemię, ale ich relacja nie zmienia się wystarczająco, co tylko wzmacnia wrażenie oglądania „wątku z serialu”.

Bohaterowie drugoplanowi spełniają swoje zadanie i znikają.

Rotta, syn Jabby the Hutta, jest prawdopodobnie najmniej płaską postacią i dlatego się wyróżnia, choć również tutaj nie należy oczekiwać niczego złożonego. Mimo to wydaje się, że w przyszłych historiach może odegrać ważniejszą rolę.

Sigourney Weaver dominuje ekran, gdy tylko się pojawia, choć jej udział to niewiele więcej niż cameo. Ze względu na temat trudno też nie myśleć ciągle o jej roli w Avatar.

Z kolei szczególnie trudny moment dla Mando, o którym wspominałem wcześniej i który rzeczywiście buduje napięcie, zostaje rozwiązany za pomocą dość naciąganego rozwiązania. Osłabia to scenę i ponownie pokazuje, że film nie zamierza podejmować zbyt dużego ryzyka.

Na koniec zakończenie podąża tą samą drogą: jest funkcjonalne i przewidywalne. Zamyka to, co powinno zamknąć, dokładnie w oczekiwany sposób, ale bez niespodzianek — jeszcze byśmy coś zepsuli…

Werdykt

The Mandalorian and Grogu nie jest złym filmem. To przyjemna produkcja o dobrym tempie, a Grogu nadal kradnie każdą scenę, w której się pojawia.

Jako rodzinny wypad, zwłaszcza z dziećmi, sprawdza się doskonale. Może się też spodobać osobom, które nie widziały serialu, bo nie wymaga dużej wiedzy wstępnej.

Jeśli jednak bardzo starannie wybierasz premiery oglądane w kinie, ten tytuł nie powinien znaleźć się wysoko na twojej liście.

Film oferuje niemal to samo co serial, tylko trochę większe, nieco ładniejsze i mniej inspirujące niż jego najlepsze wątki.

Świetny serial zasługiwał na bardziej ambitny film. Ten zadowala się przebraniem czterech lub pięciu odcinków i pokazaniem ich w kinie.

Tyle potencjału, a tak niewiele efektu.

Dane techniczne

Pole	Dane
Tytuł	Star Wars: The Mandalorian and Grogu
Rok	2026
Czas trwania	2 godziny i 12 minut
Reżyser	Jon Favreau
Główna obsada	Pedro Pascal, Sigourney Weaver i Jeremy Allen White
Gatunek	Akcja i przygoda
Kraj	Stany Zjednoczone
Dostępny w	Kinach
Spoilery w tej recenzji	Nie
Ocena	3 na 5