Apple zet al een paar jaar stevig in op een type film dat inmiddels een behoorlijk herkenbaar patroon volgt: een paar bekende sterren, actie, wat humor, een gelikte productie en klaar. Dan heb je iets makkelijks voor een avond op de bank.
Daar zijn Ghosted, met Chris Evans en Ana de Armas, The Family Plan, met Mark Wahlberg, Argylle of Wolfs, waarin George Clooney en Brad Pitt bij elkaar werden gezet en die voor mij de beste van allemaal is, zonder dat het meteen een meesterwerk is.
Natuurlijk zijn het verschillende films, maar ze hebben allemaal dezelfde bedoeling: licht vermaak bieden dat sterk leunt op het charisma van de hoofdrolspelers.
Mayday keert terug naar dat terrein, ditmaal met een Ryan Reynolds in zijn vertrouwde modus en een Kenneth Branagh die verrassend overtuigt als moordmachine. Op de achtergrond: Koude Oorlog, spionnen, vliegtuigen, Sovjets, actie en humor.
Daarnaast wordt de film geregisseerd door John Francis Daley en Jonathan Goldstein, dezelfde makers van Dungeons & Dragons: Honor Among Thieves, nog zo’n film die de critici een stuk beter vonden dan ik.
Misschien ligt het probleem dus bij mij en deze twee, want ik krijg de smaak van hun werk maar niet te pakken.
Want naarmate Mayday vorderde, had ik voortdurend het gevoel dat ik praktisch alles wat de film liet zien al eens eerder had gezien. Het verhaal verrast nauwelijks, de grappen evenmin en hoewel de actiescènes goed zijn gefilmd, zijn er maar weinig die een film van bijna twee uur echt optillen.
Nu werk ik dat allemaal wat verder uit.
Waar gaat Mayday over?
Het verhaal speelt zich af in 1987, midden in de Koude Oorlog. Ryan Reynolds speelt Troy Kelly, een piloot van de Amerikaanse marine die deelneemt aan een geheime missie boven Sovjetgebied en die, zoals je kunt verwachten, behoorlijk verkeerd afloopt.
Kelly raakt gewond en komt geïsoleerd achter de vijandelijke linies terecht, waar hij Nikolai Ustinov ontmoet, gespeeld door Kenneth Branagh. Nikolai is een nogal eigenaardige voormalige KGB-agent, vooral omdat hij een enorme fascinatie heeft voor de Verenigde Staten en hun cultuur.
Vanaf dat moment verandert de film in een klassieke buddyfilm. Twee personages die eigenlijk aan tegenovergestelde kanten horen te staan, gaan samenwerken om de Amerikaanse piloot het land uit te krijgen terwijl de Sovjets hen achtervolgen.
De film probeert geen grote spanning tussen hen te creëren om hun verschillen uit te vergroten. Integendeel, ze kunnen vrij snel met elkaar overweg en al gauw is duidelijk dat ze als duo goed zullen werken.
Ryan Reynolds blijft Ryan Reynolds
Bij Ryan Reynolds gebeurt precies wat je verwacht:
Hij speelt Ryan Reynolds.
Je kent het wel, die sympathieke, sarcastische hoofdpersoon die zelfs grappen blijft maken terwijl zijn vijanden hem in elkaar slaan.
Dat is niet per se negatief, want hij heeft veel charisma en weet precies hoe hij dit soort personages moet spelen, maar hij heeft inmiddels al heel wat films gemaakt waarin hij min of meer hetzelfde doet.
Dat betekent dat het concept aantrekkelijk zal zijn als je Reynolds leuk vindt. De man is sympathiek, charismatisch en kan bijna elke scène dragen door gewoon met iemand te praten. Maar het betekent ook dat als je dat trucje een beetje zat bent, Mayday je niets anders gaat bieden.
Voor mij werkte het wat wisselvallig: er zit veel humor in de hele film, maar zelden moest ik er echt om lachen. Anders dan bij zijn uitstapjes naar Deadpool, bijvoorbeeld.
En zo stapelen de problemen zich op: het personage voelt bekend, de grappen ook en het verhaal verrast evenmin. Gelukkig is er één element dat wel buiten het gebruikelijke valt.
Kenneth Branagh is het beste aan Mayday
Het personage en de vertolking van Kenneth Branagh zijn met afstand het beste aan de film.
Wanneer hij voor het eerst verschijnt, lijkt zijn functie die van de klassieke serieuze tegenhanger van Reynolds’ humor te worden. Hij is een voormalige KGB-agent, leeft op een vrij bijzondere manier en heeft een bijna kinderlijke fascinatie voor sommige Amerikaanse dingen.
Tot zover precies wat je verwacht.
De verrassing komt zodra de actie begint en je ontdekt dat de ogenschijnlijk rustige man die je net hebt ontmoet een moordmachine is.
Heel erg in de stijl van Sisu, de Finse film waarin een man die op het eerste gezicht niets bijzonders lijkt praktisch onverwoestbaar blijkt en de ene nazi na de andere uitschakelt.
Ik kon tijdens de hele film niet stoppen aan die titel te denken, ook al hebben de personages en films weinig met elkaar gemeen. Nikolai is Sovjet, Aatami Korpi is Fins en de twee verhalen vertrekken vanuit heel andere uitgangspunten.
Bovendien werken al zijn actiescènes. Van de eerste tot de laatste.
Naast de actie deed het personage me ook een beetje denken aan de manier waarop sommige superheldenfilms personages hebben veranderd die vroeger een stuk serieuzer werden genomen.
Er zijn verschillende voorbeelden, te beginnen met het meest voor de hand liggende: Colossus, die Deadpool in zijn films vergezelt, mede omdat hij ook Sovjet is en een vergelijkbaar accent heeft. Thor in Ragnarok is een ander goed voorbeeld, net als die met Banner samengesmolten Hulk wiens woede tegenwoordig goed verstopt zit.
Branagh heeft hier iets daarvan.
Het duo werkt beter dan de film
Branagh en Reynolds werken bovendien erg goed samen op het scherm.
Dat merk je vrij snel, omdat de film weinig tijd besteedt aan hen eerst tot vijanden te maken voordat ze elkaar gaan helpen. Nikolai is bijna vanaf het begin nieuwsgierig naar Troy en hun relatie groeit op een natuurlijke manier.
Dat is een van de sterkere punten van de film. Je hebt geen grote verhaallijn nodig om ze bij elkaar te brengen. Ze werken gewoon goed samen en de film wordt beter zodra ze met elkaar omgaan.
Het probleem is dat zodra de film van hen weggaat en weer op het spionageverhaal focust, alle energie verdwijnt.
De rest van de cast liet me behoorlijk koud. Niemand valt positief of negatief op. Geen enkel personage stoort, maar over drie dagen herinner je je niemand meer.
Waarschijnlijk Troy en Nikolai ook niet.
De actie is degelijk, ook al hebben we die al vaak gezien
Technisch valt er ook niet veel op aan te merken.
De actiescènes zijn goed gechoreografeerd en perfect te volgen, iets wat ik erg waardeer. Er is niet die hectische montage waarbij je weet dat twee mensen aan het vechten zijn maar moet raden wie wat doet.
Dat merk je vooral in de scènes van Branagh, omdat de film ons laat zien hoe hij beweegt en hoe hij zijn tegenstanders uitschakelt.
Er zijn ook een paar leukere en ambitieuzere scènes, zoals die met de vrachtwagen die de kernraket vervoert en probleemloos in True Lies had kunnen zitten. Dat zijn momenten die precies die overdreven toets toevoegen die een actiekomedie als deze nodig heeft.
Aan de andere kant, vind ik ook de sfeer behoorlijk geslaagd. De decors, voertuigen en locaties helpen je om je in de Sovjet-Unie van eind jaren tachtig te wanen en de film heeft een overtuigende uitstraling.
Het probleem is dus niet dat Mayday slecht gemaakt is.
De film is goed gedraaid, heeft degelijke gevechten, goede acteurs en een visuele afwerking die meer dan in orde is.
Het probleem is dat bijna niets daarvan echt weet te verrassen.
Veel te platgetreden paden
Ik denk dat dit de belangrijkste reden is waarom ik me tijdens het kijken behoorlijk verveelde.
De film gebruikt een verzameling elementen die we al ontelbare keren hebben gezien:
- De Amerikaanse soldaat die vastzit in vijandelijk gebied.
- Het onwaarschijnlijke duo dat uiteindelijk vrienden wordt.
- De Sovjets zijn de slechteriken.
- Achtervolgingen en gevechten die we al in honderden films (beter) hebben gezien.
- En natuurlijk de gebruikelijke grappen midden in gevaarlijke situaties.
Begrijp me goed: ik heb er geen probleem mee als een film bekende formules gebruikt. Anders zouden we bijna geen commerciële films meer kunnen kijken.
Maar als je die bouwstenen gebruikt, moet je ten minste één ding bijzonder goed doen: spectaculaire actie, memorabele personages, grappen die steeds werken of een tempo dat je geen kans geeft je te vervelen.
Hier blijft alles halverwege steken. Correct, maar nooit indrukwekkend. Op geen enkel vlak. Zoals bij bijna alle vergelijkbare Apple-films.
En daarom moest ik denken aan The Fall Guy, die ook actie, komedie, bekende sterren en een relatief eenvoudig verhaal combineerde zonder te doen alsof hij het wiel opnieuw uitvond.
Toch vond ik die film véél vermakelijker. Hij had meer energie en wist er vooral voor te zorgen dat het geheel leuker was dan de losse onderdelen afzonderlijk.
Bij Mayday gebeurt voor mij precies het tegenovergestelde: ik kan allerlei dingen opnoemen die goed zijn, maar zodra je ze samenvoegt overtuigt het resultaat me niet.
Zoals ik al zei volgt de film Apples lijn voor dit soort producties — wat een enorm verschil met de series die het bedrijf maakt —, een lijn die ook veel Netflix-films volgen. Werken die vooral bedoeld zijn om je een tijdje bezig te houden met bekende acteurs, veel actie, een hoog tempo en spektakel.
Als dat is wat je zoekt, prima, dan zal hij je niet teleurstellen. Maar voor mij is Mayday -net als alle genoemde films- voelt voor mij meer opzichtig dan effectief.
Bijna twee uur is te lang voor dit verhaal
Daar komt ook nog de speelduur bij.
Mayday duurt ongeveer 110 minuten, wat op zichzelf niet absurd is. Het probleem is dat het verhaal heel eenvoudig is, zonder grote wendingen en met weinig karakterontwikkeling. Daarom denk ik dat er heel wat minuten af hadden gekund.
Met twintig of dertig minuten minder zou hij vermakelijker en veel directer zijn.
En mijn manier om dat te meten is vrij simpel: als je tijdens een actiekomedie die je eigenlijk geboeid moet houden je telefoon begint te checken of kijkt hoeveel tijd er nog over is, dan is hij te ver uitgerekt.
Dat gebeurde mij hier dus duidelijk.
Conclusies en oordeel
Mayday is geen slechte film. De regie en montage zijn degelijk, de actiescènes zijn best goed, de Sovjetsetting valt op en Ryan Reynolds heeft genoeg charisma om dit soort film op zijn schouders te dragen.
Maar ik verveelde me, en dat is ongeveer het ergste wat kan gebeuren bij een film die vooral moet entertainen en voorbij moet vliegen.
Alles wat ik zag voelde bekend en gerecycled, met uitzondering van Kenneth Branaghs personage, waarbij je duidelijk merkt dat hij zich geweldig vermaakt.
Als je Ryan Reynolds leuk vindt, houdt van de combinatie van humor en actie en gewoon iets eenvoudigs wilt opzetten voor een avondje, zal de film je waarschijnlijk vermaken (meer dan mij).
Als je iets zoekt dat je verrast, een interessant verhaal heeft of na afloop blijft hangen, denk ik dat er betere opties zijn.
Technische gegevens van Mayday
| Veld | Gegeven |
| Titel | Mayday |
| Jaar | 2026 |
| Regie | John Francis Daley en Jonathan Goldstein |
| Scenario | John Francis Daley en Jonathan Goldstein |
| Hoofdcast | Ryan Reynolds, Kenneth Branagh, Maria Bakalova, Marcin Dorociński en David Morse |
| Genre | Actie, komedie en spionage |
| Setting | 1987, tijdens de Koude Oorlog |
| Speelduur | 110 minuten / 1 h 50 min |
| Platform | Apple TV |
| Première | 4 september 2026 |
| Budget | Geschat op ongeveer 25 miljoen dollar |
| Mijn score | 2,5/5 |
Beoordeling
Voor wie is dit
✔️ Als je fan bent van Ryan Reynolds.✔️ Als je houdt van films die actie en komedie combineren.
✔️ Als je gewoon een lichte film zoekt om de tijd te verdrijven zonder te veel over het verhaal na te denken.
✔️ Als je houdt van platformproducties met bekende acteurs, veel actie en voortdurend spektakel.
Voor wie is dit niet
❌ Als Ryan Reynolds je inmiddels vermoeit.❌ Als je een uitgewerkt verhaal zoekt.
❌ Als je verwacht dat een actiefilm je echt verrast.
Veelgestelde vragen
Is Mayday de moeite waard?
Alleen als je Ryan Reynolds leuk vindt en een simpele actiekomedie zoekt om de tijd mee te vullen. Als je iets originelers of memorabelers wilt, zou ik een andere film kiezen.
Wat is het beste aan Mayday?
Kenneth Branagh, vooral wanneer de actie begint. Ook zijn chemie met Ryan Reynolds werkt erg goed.
Is Ryan Reynolds goed in Mayday?
Ja, al speelt hij opnieuw een erg herkenbare variant van het personage dat hij al jaren neerzet. Als je van dat register houdt, geen probleem; ben je het zat, dan zal hij je hier waarschijnlijk ook irriteren.
Is Mayday grappig?
Er zit bijna de hele film humor in, maar veel grappen vond ik te voorspelbaar en weinig geïnspireerd.
Hoe lang duurt Mayday?
De film duurt 110 minuten, ongeveer een uur en vijftig. Dat is op zichzelf niet buitensporig, maar voor zo’n eenvoudig verhaal vond ik hem lang.
Waar kun je Mayday kijken?
Maydayging in première op Apple TV.
Heeft Mayday grote plotwendingen?
Nee. Het is een vrij directe en voorspelbare film, zonder grote verrassingen in het verhaal.
Geef een reactie