W dwóch pierwszych artykułach tej serii pokazaliśmy, jak przygotować komputer do pracy z vibe coding oraz system prawidłowego tworzenia oprogramowania za pomocą vibe coding, organizując pracę z dwiema AI, Linear, Notion i GitHub.
To była podstawa każdego rodzaju prac programistycznych, niezależnie od tego, czy chodzi o strony, aplikacje czy inne oprogramowanie.
Teraz przejdziemy do konkretów, bo chcę pokazać, jak stosuję to wszystko na tej stronie, zbudowanej na WordPress i działającej od ponad piętnastu lat.
A to oznacza dwie zasadnicze różnice.
Pierwsza jest taka, że tworzenie nowej aplikacji od zera, kiedy nie ma jeszcze czego zepsuć, to coś zupełnie innego niż wprowadzanie zmian w czymś, co już istnieje i ma kilka tysięcy adresów URL, wtyczki, dziesięć języków, mnóstwo wtyczek oraz codziennych odwiedzających.
Nie możemy tutaj pozwolić, by Codex dowolnie zmieniał rzeczy i od razu je publikował, bo możemy poprawić jedną rzecz, a przy okazji zepsuć trzy kolejne.
Druga różnica polega na tym, że mamy do czynienia z CMS-em z bazą danych, kilkoma tysiącami własnych plików, powiązanych ze sobą według ustalonych zasad. Nie mówimy o tworzeniu statycznych stron w Astro dla twojej firmy, o czym opowiadałem w tamtym artykule.
W tym poradniku opowiem ci:
- Jak przygotowałem podstawy.
- Jakie ograniczenia nakładam na AI.
- Jak programuję.
- Jak publikuję.
- I na jakie problemy natrafiłem.
Wszystko po to, żebyś mógł odtworzyć ten system na własnej stronie.
Nie ma większego znaczenia, czy używasz Genesis, tak jak ja, czy innego motywu, ani gdzie wykupujesz hosting.
Zakładam jednak, że masz już zainstalowane narzędzia z poprzednich artykułów i znasz ogólny sposób pracy. Tutaj skupimy się wyłącznie na WordPress.
Krok 1. Uruchomienie WordPress na własnym komputerze
Najpierw potrzebujemy lokalnej kopii strony. Czyli instalacji działającej na naszym komputerze, na której można eksperymentować bez naruszania strony oglądanej przez wszystkich.
Korzystam z LocalWP, narzędzia pozwalającego uruchomić WordPress wraz z serwerem WWW, PHP i bazą danych. Tutaj znajdziesz dość szczegółowy poradnik jak sklonować WordPress lokalnie. Jeśli jeszcze nie masz kopii swojej strony, zacznij od tego i później wróć do tego artykułu.
Na tym etapie zależy nam na tym, żeby LocalWP działało, żebyśmy mogli otworzyć lokalną stronę w przeglądarce, wejść do panelu administracyjnego i sprawdzić, czy wtyczki i strony zachowują się zgodnie z oczekiwaniami.
W tym miejscu zaczyna się praca z Codex, czyli AI odpowiedzialną za analizę i programowanie, którą pamiętasz zapewne z drugiego artykułu.
Najpierw poprosimy ją, żeby znalazła pliki instalacji, zidentyfikowała motyw i sprawdziła, gdzie będzie pracować.
Brzmi banalnie, ale ważne jest, żeby kod zmieniany przez AI był dokładnie tym samym kodem, który uruchamia nasz lokalny WordPress.
Sam miałem właśnie taki przypadek. Podczas ręcznych testów poprawki wydawało się, że zmiana nie działa, dopóki nie odkryliśmy (agent i ja), że LocalWP korzystało z innej gałęzi Git niż ta, która zawierała poprawiony kod.
Wrócę do tej historii później, bo dobrze ilustruje ten problem. Na razie zapamiętaj jedno: przed rozpoczęciem prac Codex musi sprawdzić, czy działa na właściwych plikach.
Ty musisz tylko upewnić się, że lokalny WordPress działa, i podać lokalizację projektu, jeśli Codex nie potrafi jej znaleźć.
Krok 2. Pozwól Codex poznać nasz WordPress
Mamy już działającą kopię. Teraz musimy wyjaśnić Codex, z czym będzie pracować.
WordPress ma tutaj swoją specyfikę: jest tak elastyczny i rozbudowany, że każda instalacja wygląda inaczej.
Jedna może korzystać z klasycznego motywu, druga z motywu blokowego, trzecia z Elementor, a czwarta z zestawu wtyczek zmieniających szablony, zapytania albo nawet działanie edytora.
Na przykład w Cultura Digital używam Genesis Sample jako motywu potomnego Genesis, Polylang do obsługi dziesięciu języków, ACF do pól niestandardowych i Yoast do SEO. Mam też kilka własnych wtyczek i rozszerzeń, które od dawna są częścią strony.
To wszystko ma znaczenie.
Przykład: wyobraź sobie, że chcę poprawić wygląd kategorii. Codex może napisać poprawny szablon PHP, który jednak nie uwzględnia tłumaczeń, paginacji ani jakiejś funkcji, którą już mamy. Kod nie zgłasza błędów, a mimo to rezultat jest nieprawidłowy.
Dlatego zanim zlecimy jakiekolwiek programowanie, prosimy Codex o analizę instalacji.
Pierwszy prompt: analiza naszego WordPress
Możesz zacząć od czegoś takiego:
Przygotujemy tę instalację WordPress do tworzenia oprogramowania wspomaganego przez AI.
Przeanalizuj projekt bez modyfikowania plików.
Zidentyfikuj lokalną instalację, aktywny motyw, ewentualny motyw potomny, istotne wtyczki, pliki niestandardowe i zależności, które mogą mieć wpływ na przyszłe prace.
Sprawdź powiązanie między LocalWP, folderem roboczym i Git.
Zaproponuj, który kod powinien być objęty kontrolą wersji, a co należy wykluczyć z repozytorium.
Nie modyfikuj rdzenia WordPress, wtyczek zewnętrznych, danych uwierzytelniających ani bazy danych.
Jasno wyjaśnij wyniki, wskaż zagrożenia i poproś o decyzje potrzebne przed dalszą pracą.
Codex zacznie sprawdzać projekt, a na koniec przedstawi nam wnioski.
Warto sprawdzić, czy prawidłowo zidentyfikował motyw, ważne zależności i pliki, na których będziemy pracować.
Musi też odróżniać kod od danych.
W WordPress wpisy, strony, tagi, kategorie i wiele opcji wtyczek są przechowywane w bazie danych. Obrazy natomiast zwykle trafiają do wp-content/uploads/.
Oznacza to, że przynajmniej w moim przypadku moje repozytorium GitHub nie jest pełną kopią WordPress.
Używam go do kontrolowania kodu tworzonego z pomocą AI, ale nie obejmuję kontrolą wersji bazy danych ani plików multimedialnych.
To ważna różnica względem innych projektów programistycznych, ponieważ przywrócenie poprzedniej wersji kodu nie oznacza automatycznego przywrócenia wcześniejszego stanu strony.
Za to takie rozwiązanie jest znacznie łatwiejsze w zarządzaniu i zgodne z moim celem: nie zamierzam zmieniać funkcji rdzenia ani motywu nadrzędnego, tylko robić dwie rzeczy:
- Zmieniać konkretne pliki motywu potomnego.
- Tworzyć własne wtyczki do tego, czego potrzebuję.
A każda z tych dróg wygląda inaczej.
Krok 3. Ustal, które pliki AI może modyfikować
Gdy Codex zna już naszą instalację, musimy zdecydować, na jak wiele możemy mu pozwolić.
Jestem dość restrykcyjny z powodów, o których pisałem wyżej. Nie widzę potrzeby ruszania 99% plików WordPress, żeby osiągnąć zamierzony efekt. Dlatego zamiast pozwalać Codex modyfikować dowolne pliki, ustaliłem listę siedmiu plików motywu potomnego które mogą wchodzić w skład naszego systemu publikowania.
| Plik | Do czego go używamy |
| functions.php | Funkcje i hooki motywu |
| style.css | Style i wygląd |
| front-page.php | Strona główna |
| category.php | Strony kategorii |
| tag.php | Strony tagów |
| inc/i18n.php | Internacjonalizacja |
| inc/post-i18n.php | Funkcje związane z wpisami wielojęzycznymi |
Dlaczego siedem? Ponieważ to właśnie te pliki zmieniałem, przekształcając stronę pozyskiwania leadów i sprzedaży szkoleń w wielojęzyczny magazyn cyfrowy.
Na twojej stronie mogą to być trzy pliki, dziesięć albo tyle, ile potrzebujesz. Ważne, by nie podejmować tej decyzji spontanicznie za każdym razem, gdy prosisz Codex o kolejną rzecz. Jeśli praca wymaga dodatkowego pliku, AI musi wyjaśnić dlaczego i poprosić o zgodę.
Na przykład Codex może uznać za potrzebne utworzenie nowego pliku PHP w folderze inc. Nie ma w tym nic złego, jeśli jest to uzasadnione, ale najpierw chcę wiedzieć, po co go potrzebuje, i zatwierdzić dodanie go do projektu.
Nawet jeśli mamy siedem dozwolonych plików, każda zmiana powinna dotyczyć tylko tych, które są potrzebne. Jeśli zmiana dotyczy wyłącznie style.css, Codex nie powinien przy okazji reorganizować functions.php, nawet jeśli uważa, że warto. Może to zaproponować do rozważenia, ale bez zgody niczego nie zmienia.
Czy musimy sami skonfigurować wszystkie te ograniczenia?
Nie. To właśnie jedna z zalet pracy z Codex. Ja wyjaśniam zasady, a on wprowadza je do dokumentacji projektu.
Używam pliku AGENTS.md z instrukcjami operacyjnymi oraz drugiego dokumentu technicznego zawierającego informacje o strukturze strony, zależnościach i podejmowanych decyzjach.
Gdy więc otwieramy nową sesję, Codex może zajrzeć do tych plików i odzyskać kontekst bez ponownego tłumaczenia wszystkiego.
Drugi prompt: ustal zasady projektu
Vamos a establecer las reglas de desarrollo de este WordPress.
Utilizaremos como referencia los archivos del tema hijo que has identificado y que yo autorice expresamente.
Prepara una lista cerrada de archivos que podrán modificarse y publicarse mediante nuestro sistema.
No incluyas el núcleo de WordPress, plugins de terceros, archivos sensibles, base de datos ni contenidos.
Si una futura tarea necesita ampliar esa lista, deberás justificarlo y solicitar autorización antes de hacerlo.
Prepara o actualiza AGENTS.md y la documentación técnica del proyecto.
Establece también que los cambios se desarrollarán en ramas independientes, se probarán localmente y requerirán autorización antes de integrarse y publicarse.
No prepares todavía ningún despliegue a producción.
W drugim artykule szczegółowo wyjaśniłem, jak organizujemy pracę, dlatego nie będę tutaj powtarzał całego procesu. Ważne, że teraz te zasady są dostosowane do naszej konkretnej instalacji WordPress.
Krok 4. Poproś Codex o skonfigurowanie GitHub i publikowania
Do tej pory:
- Przeanalizowaliśmy WordPress.
- Ograniczyliśmy listę plików, które można zmieniać.
Ale wciąż musimy rozwiązać jedną podstawową kwestię: jak przeniesiemy na opublikowaną stronę zmiany opracowane w LocalWP?
Oczywiście, chociaż moglibyśmy, nie będziemy robić tego ręcznie, pobierając pliki i przesyłając je przez FTP.
Między innymi do tego używamy GitHub.
Poprosimy Codex, żeby przygotował system oparty na GitHub Actions, który pozwoli publikować pliki motywu potomnego na Webempresa przez FTPS.
Wyjaśniłem Codex, jak chciałem pracować:
- Chciałem, żeby wszystkie modyfikacje były zapisywane w GitHub, wraz z gałęziami, commitami i pull requestami.
- Nie chciałem, żeby opublikowanie kodu w repozytorium automatycznie aktualizowało moją stronę. Najpierw integrujemy kod, a później, kiedy na to pozwolę, publikujemy.
- Poprosiłem o selektywne wdrażanie. Jeśli Codex zmienia functions.phpchcę móc opublikować tylko ten plik, bez ponownego przesyłania wszystkich pozostałych.
- System musi respektować naszą listę siedmiu dozwolonych plików.
Codex zajął się sprawami technicznymi, prosząc mnie o zatwierdzenie niezbędnych uprawnień. Potem Antigravity sprawdził działanie systemu i ograniczenia.
Trzeci prompt: konfiguracja GitHub i wdrożenia
Kiedy ustalisz granice swojej instalacji, możesz użyć takiego promptu:
Chcę, abyś przygotował system kontroli wersji i publikowania dla tego projektu WordPress.
Skonfiguruj repozytorium GitHub, uwzględniając wyłącznie dozwolony kod.
Przygotuj procedurę wdrażania kompatybilną z moim hostingiem i zaproponuj najodpowiedniejsze rozwiązanie techniczne.
Publikowanie musi być uruchamiane ręcznie i umożliwiać wybór tylko plików z listy dozwolonych.
Nie pozwalaj, by commit, push lub merge automatycznie uruchamiał wdrożenie na produkcję.
Nie umieszczaj w GitHub danych uwierzytelniających, baz danych, kopii zapasowych ani plików poufnych.
Nie rozszerzaj automatycznie listy plików dopuszczonych do wdrażania.
Przygotuj konfigurację i procedurę testową, ale jeszcze niczego nie publikuj.
Udokumentuj, jakie dostępy muszę zapewnić i które działania wymagają mojej zgody.
Jak mówiłem, możesz potrzebować ręcznie zalogować się do GitHub, autoryzować połączenie albo wpisać dane dostępowe hostingu we właściwym miejscu.
To normalne. Codex może przygotować integracje, ale nie powinien prosić o wklejanie haseł czy prywatnych kluczy bezpośrednio do rozmowy.
Kiedy system jest skonfigurowany, przekazujemy go Antigravity, żeby sprawdził, czy respektuje nasze ograniczenia i nie pozwala publikować nieprzewidzianych plików.
Po pomyślnych testach i przygotowaniu połączeń możemy rozpocząć pracę.
Krok 5. Zaczynamy naszą pierwszą pracę w WordPress
No i wreszcie dochodzimy do najciekawszej części.
Lokalne środowisko działa, Codex zna projekt, GitHub jest skonfigurowany i ustaliliśmy, jakie pliki mogą być modyfikowane.
Pozostaje zdecydować, co chcemy zrobić.
Na początek polecam stosunkowo proste usprawnienie, którego efekt można sprawdzić wzrokowo. Na przykład w Cultura Digital pracowałem nad poprawą sposobu wyświetlania artykułów na stronach tagów.
Chciałem poprawić prezentację, wyróżnić artykuły, które uważam za istotne, i zachować funkcje, które już działały, zwłaszcza te związane z Polylang i SEO.
Najpierw wyjaśniamy Codex, co chcemy osiągnąć
Tutaj zaczyna się moja część pracy.
Nie muszę wiedzieć, którą funkcję PHP zmodyfikować, jakiego hooka Genesis użyć ani czy szablon wymaga dodatkowego zapytania. Muszę natomiast jasno wyjaśnić oczekiwany rezultat i wskazać, co chcę zachować.
Na przykład:
Chcę poprawić prezentację wpisów na stronach tagów mojego WordPress.
Należy zachować obrazy wyróżniające, paginację, metadane i działanie powiązanych wtyczek.
Przeanalizuj obecny kod i przygotuj makietę oraz plan implementacji.
Wskaż pliki, które trzeba będzie zmodyfikować, i sprawdź, czy są dozwolone.
Uwzględnij dostępne języki i potencjalny wpływ na SEO.
Na razie nie pisz kodu.
Zatrzymaj się, gdy plan będzie gotowy do niezależnego audytu.
Zauważ, że wciąż nie prosimy o napisanie jakiegokolwiek kodu.
Najpierw chcemy wiedzieć:
- Jaki projekt proponuje (jeśli sam nie mam jasnej wizji, bo wtedy mogę ją od razu podać).
- Które pliki będzie trzeba zmodyfikować.
- Jak zamierza sprawdzić, czy rozwiązanie działa.
To właśnie omawialiśmy w drugim artykule z serii: oddzielanie analizy i planowania od implementacji.
Teraz do gry wchodzi Antigravity
Kiedy Codex kończy przygotowywać propozycję, przekazuję ją Antigravity.
Jego zadaniem jest niezależne sprawdzenie propozycji, znalezienie potencjalnych problemów i upewnienie się, że nie przeoczyliśmy żadnej ważnej zależności.
Może na przykład wykryć, że z pozoru poprawne rozwiązanie nie uwzględnia sposobu, w jaki Genesis buduje określone części strony.
Nie zawsze znajdzie poważne problemy. Czasami zaakceptuje propozycję niemal bez zmian, a innym razem zmusi nas do ponownego jej przemyślenia.
Możemy w tym celu użyć takiego promptu:
Przeprowadź niezależny audyt tego planu rozwoju WordPress.
Sprawdź jego wykonalność, bezpieczeństwo, kompatybilność, zakres i procedurę testowania.
Zweryfikuj, czy przestrzega listy dozwolonych plików i czy może wpłynąć na obecne działanie strony.
Wskaż zagrożenia i błędy, które trzeba usunąć przed implementacją.
Nie modyfikuj kodu.
Wydaj werdykt GO, warunkowe GO lub NO-GO, uzasadniając istotne uwagi.
Jeśli Antigravity znajdzie coś, co warto poprawić, przekazujemy jego wnioski Codex.
I tak, pomiędzy jednym agentem a drugim, dopracowujemy rozwiązanie bez konieczności osobistego rozstrzygania każdej różnicy technicznej.
Kiedy plan zostanie dostatecznie dobrze zweryfikowany, zezwalam na implementację.
Codex pisze kod i sprawdza rezultat
Teraz Codex tworzy osobną gałąź, modyfikuje dozwolone pliki i uruchamia niezbędne testy.
W naszym przykładzie nie wystarczyłoby sprawdzić, czy kategorie wyglądają poprawnie po hiszpańsku. Ponieważ mamy dziesięć języków, musimy również sprawdzić działanie pozostałych wersji.
Mogę otworzyć LocalWP i obejrzeć rezultat, by przekonać się, że właśnie o to mi chodziło.
Nie muszę przeglądać każdej linijki kodu. Od tego są testy techniczne i następny audyt.
Drugi audyt przed publikacją
Kiedy Codex kończy, ponownie zwracamy się do Antigravity.
Ale tym razem prosimy go o coś innego.
Wcześniej audytował plan. Teraz musi sprawdzić rzeczywistą implementację: jakie pliki zmieniono, jaki kod dodano, jakie testy przeprowadzono i czy rozwiązanie przestrzega naszych ograniczeń.
To ważne, ponieważ technicznie poprawna propozycja może zostać źle zaimplementowana.
Jeśli Antigravity znajdzie problem, odsyłamy jego uwagi do Codex. Jeśli zatwierdzi rezultat, możemy przejść do GitHub.
I tutaj także nie musimy niczego komplikować. Codex może przygotować commity, wypchnąć gałąź i utworzyć odpowiedni pull request.
To my nadal decydujemy o zezwoleniu na włączenie tej pracy do głównej wersji projektu.
Krok 6. Publikowanie zmian bez ruszania reszty WordPress
Gdy kod jest gotowy, przetestowany i sprawdzony, zostaje nam jeszcze jeden krok.
Musimy przenieść go na produkcję.
W naszym systemie scalenie pull requesta nie powoduje automatycznej publikacji. I tak ma być. Pamiętaj:
- Najpierw zezwalamy na włączenie kodu do GitHub.
- Dopiero potem zezwalamy na publikację w WordPress, na hostingu produkcyjnym.
Załóżmy, że powyższe usprawnienie wymagało modyfikacji tag.php oraz style.css.
Gdy Codex przygotuje wdrożenie, zaproponuje przesłanie tych dwóch plików, a nie wszystkich siedmiu dozwolonych czy całej instalacji WordPress.
Dokładna procedura zależy od skonfigurowanego systemu. Jak widziałeś, ja używam GitHub Actions i FTPS, ale ty możesz wybrać inne rozwiązanie.
Ważne, żeby Codex nie miał prawa samodzielnie publikować dowolnych plików.
Po zakończeniu publikowania Codex sprawdza, czy procedura przebiegła prawidłowo, i wykonuje dostępne kontrole techniczne.
Mogę otworzyć strony objęte zmianami i sprawdzić, czy usprawnienie działa.
Tutaj warto pamiętać jeszcze o jednym szczególe: WordPress często korzysta z różnych systemów pamięci podręcznej. U mnie jest to WP Rocket, dlatego przy niektórych zmianach trzeba sprawdzić, czy strona nie wyświetla nadal wcześniejszej wersji.
Dopiero gdy wynik zostanie zweryfikowany na produkcji (z wyeliminowaniem potencjalnego wpływu cache), uznajemy zadanie za ukończone.
W każdym razie to, że GitHub informuje o pomyślnym zakończeniu wdrożenia, nie oznacza, że strona działa zgodnie z oczekiwaniami. Dlatego zachowujemy tę ostatnią kontrolę.
I tak kończy się ten sposób wprowadzania zmian.
Krok 7. A co, jeśli zamiast zmieniać motyw chcemy stworzyć wtyczkę?
Do tej pory pracowaliśmy wyłącznie z motywem potomnym, ale WordPress pozwala tworzyć funkcje, które nie mają nic wspólnego z wyglądem stron.
Nie ma sensu umieszczać ich wszystkich w functions.php.
Korzystam z kilku własnych wtyczek, na przykład YG AI Polylang Bridge, używanej w naszym systemie tłumaczeń, czy YG Yoast Primary Category Repair, służącej do ponownego wykorzystywania głównych kategorii Yoast w określonych innych miejscach.
To narzędzia, które stworzyliśmy, żeby rozwiązać konkretne potrzeby naszej strony.
W takich przypadkach ogólna procedura jest niemal taka sama: wyjaśniam Codex, czego potrzebuję, on przygotowuje plan, Antigravity go audytuje, Codex tworzy funkcję, a następnie przeprowadzamy kolejny audyt kodu.
Historię wersji również przechowujemy w GitHub.
Ważna różnica dotyczy sposobu publikowania tych wtyczek.
Nasze wtyczki nie są wdrażane razem z motywem potomnym
Pamiętaj, że ustaliliśmy listę siedmiu plików dopuszczonych do wdrażania motywu. Własne wtyczki nie znajdują się na tej liście.
Dlatego kiedy tworzę wtyczkę, obejmuję ją kontrolą wersji i audytem jak każdą inną zmianę, ale potem ręcznie instaluję lub aktualizuję jej pakiet w LocalWP i na produkcji.
Dzięki temu zachowuję historię zmian i mogę przywracać wcześniejsze wersje, nie pozwalając, by workflow dotykał plików wtyczek.
Pojawia się tu kolejne pytanie: skąd wiadomo, czy funkcję należy wdrożyć w motywie, czy jako wtyczkę?
W moim przypadku omawiam to z Codex i proszę o przeanalizowanie alternatyw. Przedstawiam mu swój punkt widzenia, aż SAM wyrobię sobie zdanie o tym, co będzie lepsze.
Ogólnie rzecz biorąc, jeśli zmieniamy wygląd szablonu, lepiej pracować w motywie potomnym. Jeśli tworzymy narzędzie, które powinno działać nawet po zmianie motywu, lepszym wyborem zwykle jest wtyczka.
Możesz poprosić Codex o analizę aspektów technicznych takim promptem:
Chcę stworzyć nową funkcjonalność dla mojego WordPress.
Przeanalizuj, czy lepiej wdrożyć ją w motywie potomnym, czy poprzez niestandardową wtyczkę.
Uwzględnij utrzymanie, aktualizacje i zależności.
Przedstaw zalety i wady obu możliwości.
Jeśli proponujesz wtyczkę, powinna mieć niezależną kontrolę wersji w GitHub.
Nie dodawaj jej do workflow wdrażania motywu.
Przygotuj plan rozwoju, testów, audytu i publikacji.
Nie wdrażaj niczego, dopóki nie przejrzę propozycji.
Po ustaleniu rozwiązania rozpoczynamy naszą standardową procedurę.
Jak widzisz, zmienia się sposób integrowania i publikowania funkcjonalności, a nie sposób jej planowania i sprawdzania.
Krok 8. Uważaj na bazę danych i pliki konfiguracyjne
W WordPress jest kwestia, która zasługuje na osobny rozdział, ponieważ łatwo ją przeoczyć, gdy zaczynamy programować z AI.
Nie wszystko, co widzimy i konfigurujemy w panelu administracyjnym, jest zapisane w plikach motywu.
Wpisy, strony, metadane, taksonomie i duża część ustawień wtyczek są przechowywane w bazie danych.
Postanowiłem nie obejmować jej kontrolą wersji w GitHub i nie pozwalać Codex na dowolne zmiany SQL na produkcji.
Nie oznacza to, że nie możemy używać AI do pracy z treściami. W rzeczywistości wykonywałem operacje wsadowe za pomocą API WordPress, na przykład przy przypisywaniu tagów wpisom w różnych językach.
Różnica polega na tym, że te operacje mają konkretny cel, wykorzystują mechanizmy WordPress i odbywają się według wcześniej zdefiniowanych ograniczeń.
Nie chodzi o to, żeby otworzyć dostęp do bazy danych i pozwolić AI zmieniać, co uzna za stosowne, ponieważ — jak wyjaśniłem na początku — w WordPress istnieją zasady, których nie warto pomijać. A AI może je zignorować, jeśli jej pozwolisz.
Tak naprawdę tak samo postępowałbym z zespołem ludzkich programistów. Bazy danych nie ruszamy, chyba że w bardzo konkretnych przypadkach.
Przykład zmiany wykraczającej poza ustalone granice.
Podczas badania powolnego działania panelu administracyjnego Codex znalazł błędną konfigurację w functions.php.
Użyto stałej, by ograniczyć liczbę rewizji każdego wpisu przechowywanych przez WordPress.
Problem polegał na tym, że tę stałą trzeba ustawić przed załadowaniem motywu przez WordPress. Ponieważ znajdowała się w functions.php, było już za późno: oczekiwany limit nie działał i pojawiały się ostrzeżenia PHP.
Codex przygotował rozwiązanie, które tak naprawdę wymagało dwóch operacji.
Pierwsza to usunięcie nieprawidłowej linii z functions.php. To jeden z siedmiu dozwolonych plików, więc nie ma problemu.
Druga polegała na prawidłowym ustawieniu limitu rewizji w wp-config.php, pliku konfiguracyjnym WordPress. Nie ma go w naszym repozytorium i nie chcę go tam umieszczać, ponieważ zawiera wrażliwe informacje o instalacji.
Dlatego Codex mógł przygotować instrukcje i testy, ale zmianę na produkcji trzeba było wykonać osobno. W moim przypadku zrobiłem to ręcznie z poziomu panelu hostingu.
Poza tym należało podjąć decyzję, której AI nie mogła podjąć za mnie: ile wcześniejszych wersji chcę zachować. Prawie nie korzystam z rewizji, ale nie chcę też stracić możliwości przywrócenia artykułu, jeśli popełnię błąd. O właściwej liczbie decyduję ja, nie Codex ani Antigravity.
Ten przypadek wydaje mi się bardzo wymowny, ponieważ pokazuje, że nie możemy traktować każdej zmiany w WordPress tak, jakby polegała wyłącznie na modyfikowaniu i publikowaniu plików PHP.
Czasami trzeba zmienić konfigurację, a innym razem wykonać operacje na danych. Takie działania wymagają osobnej procedury, nawet jeśli Codex nadal zajmuje się pracą techniczną.
Krok 9. Kto za co odpowiada w moim systemie
Po tym wszystkim myślę, że dość dobrze wiadomo, jak programuję z AI w WordPress, ale podsumujmy to.
Moja rola polega głównie na wyjaśnianiu, co chcę osiągnąć, podejmowaniu decyzji, gdy istnieje kilka możliwości, i zatwierdzaniu ważnych operacji.
Codex przeprowadza analizę, proponuje rozwiązanie, przygotowuje dokumentację, konfiguruje narzędzia, pisze kod i wykonuje testy techniczne.
Antigravity niezależnie audytuje zarówno plany, jak i implementacje.
I tak przechodzimy od jednego etapu do następnego.
| Etap | Co robisz ty | Co robi Codex | Co robi Antigravity |
| Cel | Wyjaśniasz, czego potrzebujesz | Analizuje wymagania | — |
| Przygotowanie | Zatwierdzasz ograniczenia | Konfiguruje projekt i GitHub | Sprawdza konfigurację |
| Planowanie | Oceniasz propozycję | Projektuje rozwiązanie | Audytuje plan |
| Programowanie | Udzielasz zgody | Pisze i testuje kod | — |
| Testowanie | W razie potrzeby sprawdzasz wynik | Wykonuje i dokumentuje testy | Audytuje implementację |
| GitHub | Zatwierdzasz integrację | Zarządza gałęziami, commitami i PR | — |
| Wdrożenie | Zatwierdzasz publikację | Wykonuje dozwoloną procedurę | — |
| Weryfikacja | Akceptujesz rezultat | Sprawdza produkcję i dokumentuje | Może analizować incydenty |
| Zamknięcie | Potwierdzasz osiągnięcie celu | Aktualizuje zadanie po weryfikacji produkcyjnej | — |
To może wydawać się dość rozbudowaną procedurą jak na zmianę kilku linijek PHP. I w zależności od przypadku rzeczywiście tak jest.
Trzeba jednak zrozumieć, że większości tych kroków nie wykonuję osobiście.
Nie przeglądam każdego zapytania SQL, nie piszę testów ani nie sprawdzam po kolei każdego pliku. Dużą częścią tej pracy zajmują się Codex i Antigravity.
Moja interwencja skupia się na decyzjach, które naprawdę wymagają mojego osądu.
Poza tym dokumentowanie zadań i decyzji pozwala zakończyć sesję i wrócić do pracy innego dnia bez zaczynania od zera.
Oczywiście system nie gwarantuje, że nigdy nie popełnimy błędów. Oba narzędzia mogą się mylić, a niezależny audyt nie zastępuje wszystkich testów, jakich może wymagać dany projekt.
Jednak przy pracy, którą wykonuję tutaj w Cultura Digital, jest to całkiem rozsądny sposób działania bez całkowitego uzależnienia się od mojej skromnej wiedzy programistycznej.
Podsumowanie: rozwijanie WordPress z AI bez zostawania programistą
Po używaniu vibe coding zarówno do niezależnych aplikacji, jak i WordPress, nadal uważam, że ten drugi jest środowiskiem nieco bardziej skomplikowanym.
W aplikacji tworzonej od zera zwykle mamy bardziej bezpośrednią kontrolę nad wszystkimi plikami. W WordPress zależymy natomiast od rdzenia CMS-a, motywu, wtyczek, bazy danych i konfiguracji rozsianych po całej instalacji.
To sprawia, że niektóre działania są mniej przejrzyste i wymagają większej ostrożności, ale nie oznacza to, że musimy rezygnować z używania AI do ulepszania naszych stron.
Ostatecznie wszystko sprowadza się do systemu. Opisałem ten, którego używam i który mi się sprawdza, i wiem, że nie jest jedynym możliwym. Z pewnością będę coś zmieniał, gdy pojawią się nowe narzędzia albo odkryję lepsze sposoby pracy.
Na razie jednak działa całkiem dobrze. I wiem, że teraz mogę podejmować się prac nad WordPress, które wcześniej wymagałyby zatrudnienia programisty albo poświęcenia mnóstwa czasu na samodzielne poszukiwania.
Tym artykułem kończymy serię. Udało nam się już przygotować komputer do vibe coding, uporządkować nasz system i zobaczyć, jak zastosować tę procedurę w prawdziwej instalacji WordPress.
Teraz twoja kolej: wybierz niewielkie ulepszenie na własnej stronie i je wypróbuj. W ten sposób poznasz system, jego specyfikę i zaczniesz robić rzeczy, których wcześniej nawet nie brałeś pod uwagę.
Przynajmniej ja tak miałem.
Najczęstsze pytania
Czy muszę znać PHP, żeby rozwijać WordPress za pomocą Codex?
Nie musisz świetnie znać PHP, żeby zacząć od prostych zmian, choć warto rozumieć podstawy działania WordPress i wiedzieć, co chcesz osiągnąć.
Codex może napisać kod, a Antigravity go sprawdzić, ale nie zwalnia to z konieczności testowania. W przypadku złożonych lub wrażliwych funkcji warto rozważyć również specjalistyczną weryfikację techniczną.
Czy mogę stosować tę procedurę z dowolnym motywem WordPress?
Tak, choć listę dozwolonych plików musisz dopasować do struktury swojej instalacji.
W Cultura Digital korzystamy z Genesis Sample, ale możesz pracować z innymi motywami. Nie polecam bezpośredniego modyfikowania plików, które aktualizacja może nadpisać. Codex pomoże ci zdecydować, czy potrzebujesz motywu potomnego, czy własnej wtyczki.
Czy muszę nauczyć się konfigurować GitHub Actions?
Niekoniecznie. Ja powierzyłem tę część Codex.
Ważne, żeby wyjaśnić mu, czego chcemy: ręcznej publikacji, dozwolonych plików, chronionych danych dostępowych i rozdzielenia integracji kodu od wdrożenia.
Potem musimy przetestować i zaudytować konfigurację, zanim użyjemy jej na prawdziwej stronie.
Dlaczego używasz Codex i Antigravity zamiast jednej AI?
Ponieważ wolę, żeby pracę sprawdzało inne narzędzie niż to, które ją wykonało.
Codex przygotowuje rozwiązania, a Antigravity niezależnie je analizuje, zarówno przed implementacją, jak i po niej.
Nie znaczy to, że wykryją absolutnie wszystkie błędy, ale możemy porównać oceny techniczne zamiast polegać tylko na jednej opinii.
Czy mogę tworzyć całe wtyczki za pomocą Codex?
Tak. Już korzystamy z kilku własnych wtyczek opracowanych zgodnie z tą procedurą.
Kontrolujemy ich wersje w GitHub i stosujemy ten sam proces testów i audytów co dla motywu potomnego.
Różnica polega na tym, że instalujemy je ręcznie w LocalWP i na produkcji, bez dodawania do workflow wdrażania motywu.
Dlaczego nie przechowujesz bazy danych WordPress w GitHub?
Ponieważ Git służy do śledzenia zmian w plikach kodu, podczas gdy baza danych zawiera informacje, które WordPress stale modyfikuje.
Poza tym Git nie zastępuje systemu kopii zapasowych.
Dlatego rozdzielamy wersjonowany kod od kopii zapasowych treści, konfiguracji i multimediów.
Czy Codex może modyfikować bazę danych?
Może przygotowywać kontrolowane operacje za pomocą funkcji lub API WordPress, ale nie pozwalamy mu wykonywać dowolnych zapytań SQL na produkcji.
Kiedy musimy zmienić dane, dokładnie określamy, co ma się zmienić, jak to sprawdzimy i jakich kopii zapasowych potrzebujemy.
Czy mogę stosować ten system z WooCommerce?
Tak, ale sklep wymaga dodatkowych środków ostrożności.
Zmiana szablonu to nie to samo co stworzenie czegoś, co może wpłynąć na zamówienia, płatności, magazyn czy dane klientów.
Ogólna procedura nadal się sprawdza, ale testy i autoryzacje trzeba dostosować do ryzyka każdej zmiany.
Co się dzieje, jeśli Codex musi zmienić plik, którego nie ma na liście dozwolonych?
Musi to wyjaśnić i poprosić o pozwolenie.
Możemy wtedy rozszerzyć listę, zezwolić na konkretny wyjątek albo zdecydować się na implementację funkcji jako wtyczki.
Unikamy sytuacji, w której Codex automatycznie poszerza uprawnienia do publikowania za każdym razem, gdy musi rozwiązać jakiś problem.
Czy korzystanie z Linear i Notion jest obowiązkowe?
Nie. Używamy ich do organizowania zadań, wymagań i decyzji, ale możesz zacząć od GitHub i dobrych plików z instrukcjami.
Ważne jest, by Codex mógł odzyskać kontekst projektu, zamiast polegać wyłącznie na historii rozmowy.
Co robić, jeśli Codex i Antigravity się nie zgadzają?
Proszę je, żeby skonfrontowały swoje argumenty z kodem i testami.
Nie chodzi o wybieranie odpowiedzi, która brzmi najbardziej przekonująco. Jeśli pojawia się istotny spór techniczny, musimy znaleźć sposób jego rozstrzygnięcia przez weryfikację.
Zwykle Codex analizuje uwagi Antigravity, poprawia plan lub implementację, a my ponownie audytujemy to, co się zmieniło.

Dodaj komentarz