Apex: dominujący drapieżnik Netflixa

Apex, w Hiszpanii zatytułowany Depredador dominante z jakiegoś powodu, jest jednym z tych filmów Netflixa, przy których dość dobrze wiesz, co dostaniesz, zanim jeszcze klikniesz play.

Dobre i złe zarazem jest to, że w tym przypadku właśnie to dostajesz.

Nie jest oryginalny.

Nie jest szczególnie spójny.

I też nie próbuje zbyt mocno ukrywać swoich dziur w scenariuszu. 

Ale trwa krótko, przechodzi do rzeczy i ma dwoje aktorów, którzy podnoszą —i to niemało— materiał, który mają w rękach.

A czasem to, z popcornem w sobotnie popołudnie, wystarczy.

Szybka opinia o filmie

Trzy przymiotniki, które chyba najlepiej go definiują, to rozrywkowy, krótki i przewidywalny.

Nie sądzę, żeby trzeba było to dużo bardziej ozdabiać.

Bo to jeden z tych thrillerów pościgowych, w których wszystko jest dość jasne od początku: kto jest dobry, kto jest zły, kto umrze i jakiego rodzaju mniej lub bardziej oczywiste zwroty pojawią się po drodze.

Różnica polega na tym, że Apex nie robi się ciężki.

A dziś to niemal można uznać za zaletę.

Bo wszyscy przecierpieliśmy niejeden współczesny film z materiałem na 80 minut, który uparcie trwa dwie godziny i kwadrans.

Apex nie popełnia tego błędu. 

O czym opowiada Depredador dominante, hiszpański tytuł Apex

Założenie jest proste: kobieta wchodzi w australijską dzicz i kończy uwięziona w czymś w rodzaju śmiertelnej gry z zabójcą, który czyni z niej swoją ofiarę.

Nie trzeba wiedzieć dużo więcej.

Interesująca nie jest sama fabuła, tylko obserwowanie jak rozwija się ten pościg i jak zderzają się ze sobą dwoje głównych bohaterów.

Apex gra dość znanym pomysłem: myśliwy kontra ofiara. Psychopata i jego cel.

Nowe? Nie.

Działa? Wystarczająco.

Zostawiam tu zwiastun, żebyś ocenił sam:

Najlepsze: Charlize Theron i Taron Egerton podnoszą poziom

Najlepsze w Depredador dominante bez żadnych wątpliwości tkwi w aktorach.

Charlize Theron ma wystarczającą obecność, by utrzymać takie postacie niemal bez wysiłku. Nawet kiedy scenariusz nie daje jej wielkiej bohaterki, potrafi sprawić, że film wydaje się trochę solidniejszy, niż naprawdę jest.

A Taron Egerton też wypada bardzo dobrze. Daje dobrą kreację, która nawet stała się viralem, za sprawą dość bezczelnej i nieskrępowanej sceny z filmu.

Nie jest to szczególnie głęboki złoczyńca, ale ma tę lekko odjechaną energię, która pasuje do propozycji. W innym filmie mogłoby to wypaść śmiesznie, ale tutaj, ponieważ wszystko jest dość bezpośrednie, działa.

A o Ericu Banie nie będę mówił. Zrozumiesz, kiedy zobaczysz.

Najgorsze: scenariusz ma dziury

Apex nie jest filmem, od którego warto wymagać zbyt dużej spójności.

Jeśli zaczniesz ciągnąć za nitkę, rzeczy zaczną wychodzić. I to sporo.

Są decyzje postaci, które wyglądają na podjęte tylko dlatego, że film musi dojść do następnego punktu. 

Są sytuacje, które nie działają, nawet jeśli nie myślisz o nich zbyt wiele. 

I są momenty, w których historia prosi cię, żebyś zaakceptował pewne rzeczy, bo tak, bez dalszego roztrząsania.

Zaakceptuj to po prostu i weź kolejną garść popcornu.

Apex nigdy nie sprawia wrażenia, jakby uważał się za dzieło ogromnie ważne. Nie wygra żadnego Oscara i o tym wie. Dlatego nie udaje prestiżowego, głębokiego ani nowego Seven. 

To opowieść o pościgu, rozszalałym złoczyńcy, protagonistce z traumą i półtorej godziny mniej lub bardziej działającego napięcia.

I tyle.

Tak przewidywalny, jak się wydaje

Główny problem Apex nie polega na tym, że jest źle zrobiony, tylko na tym, że zbyt łatwo widać, dokąd zmierza.

Bardzo szybko wiesz, w którą stronę to pójdzie. Film próbuje trzymać jakąś kartę w rękawie, ale też nie ma wielkiej zdolności zaskakiwania. Jeśli widziałeś kilka thrillerów tego typu, prawdopodobnie będziesz o kilka kroków do przodu.

A to odbiera napięcie i siłę uderzenia.

To jak ponowne oglądanie formuły, którą już znasz, z lepszymi aktorami niż zwykle i całkiem wdzięcznym metrażem.

Mówię to jako coś pozytywnego: Apex wygląda jak film z dawnych czasów.

Prosty pomysł, jasny konflikt i dopasowany czas trwania. Nie próbuje budować franczyzy, nie musi tłumaczyć ci połowy uniwersum i nie upiera się, żeby z podstawowej przesłanki zrobić gigantyczną historię.

To wszystko nie jest złe, ale są dni, kiedy nie szukasz arcydzieła, które zmieni ci życie. Czasem chcesz tylko filmu z Netflixa, który nie zmusza cię do patrzenia w telefon co dziesięć minut.

Apex, mimo swoich problemów, całkiem nieźle to osiąga.

Czy więc warto obejrzeć Apex na Netflixie?

Tylko jeśli wiesz, na co się piszesz.

Warto, jeśli szukasz filmu dla czystej rozrywki, z dobrą obsadą i łatwego do obejrzenia. Zyskuje punkty, jeśli lubisz thrillery pościgowe, przerysowanych złoczyńców i historie survivalowe.

Nie warto jednak, jeśli masz mało czasu i wolisz poświęcić go dziełom głębszym albo bardziej ambitnym.

I to właśnie przydarzyło się mnie i mojej partnerce: ją film całkiem nieźle bawił. Ja ograniczyłem się do jedzenia popcornu, a kiedy się skończył, do częstego patrzenia w telefon.

Kwestia gustu i przede wszystkim oczekiwań.

Dane techniczne

Pole	Dane
Tytuł w Hiszpanii	Depredador dominante
Tytuł oryginalny	Apex
Rok	2026
Czas trwania	93 min na Filmaffinity / 1 godz. 38 min na Netflix Tudum
Reżyseria	Baltasar Kormákur
Scenariusz	Jeremy Robbins
Główna obsada	Charlize Theron, Taron Egerton, Eric Bana
Muzyka	Högni Egilsson
Zdjęcia	Lawrence Sher
Gatunek	Thriller, akcja, przygoda, survival
Kraj	Stany Zjednoczone, według Filmaffinity
Firmy	Chernin Entertainment, Netflix, Ian Bryce Productions, RVK Productions
Dystrybutor	Netflix
Dostępny na	Netflix
Kategoria wiekowa	16+
Krótki opis	Pogrążona w żałobie kobieta wyrusza w australijską dzicz, by wystawić się na próbę, i trafia do śmiertelnej gry z zabójcą, który uważa ją za swoją ofiarę.
Główni bohaterowie	Sasha, Ben, Tommy