Sinds de trailer verscheen, is de vergelijking met Jurassic Park onvermijdelijk. Er zijn immers dinosaurussen en mensen die proberen niet opgegeten te worden.
Maar daar houdt het wel op. Veel meer hebben de films niet gemeen. Waar die andere film wetenschappelijke verklaringen bood (de mug in barnsteen, genetische technologie…), krijgen we hier een familieavontuur met een jaren-tachtigsfeer, met scènes die doen denken aan producties als The Goonies of zelfs Stranger Things..
Dat is het soort film waar we mee te maken hebben. Diepgaand is hij niet, en dat probeert hij ook niet te zijn. Hij wil duidelijk vermaken, en dat lukt.
Een familieavontuur met dinosaurussen
Het uitgangspunt is eenvoudig: Oak Street, een rustige woonwijk, wordt verplaatst naar een plek waar die absoluut niet thuishoort. Vanaf dat moment moet het gezin in de hoofdrol zien te begrijpen wat er gebeurt, terwijl het ontdekt dat de nieuwe buren aanzienlijk grotere tanden hebben dan hun huisdieren.
Anne Hathaway en Ewan McGregor voeren de cast aan en spelen hun rollen goed. Bovendien hebben ze chemie samen. Dat helpt enorm, want de film besteedt evenveel tijd aan het familieconflict als aan het avontuur. Als die personages niet zouden werken, zou de film een stuk minder interessant zijn.
Gelukkig is dat niet het geval.
Het familiedrama is aanwezig, beïnvloedt de keuzes van de personages, geeft het verhaal wat gewicht en vult de actie goed aan. De twee kanten zijn goed in balans , waardoor de gevaarlijke scènes je meer raken dan wanneer je simpelweg vier kartonnen figuren voor een digitaal monster uit zou zien rennen.
Veel jaren-tachtiggevoel, weinig laboratorium
The End of Oak Street weet heel goed wat voor film het wil zijn. De invloed van fantasy- en avonturenfilms uit de jaren tachtig is overal: buitenwijken, gezinnen, kinderen, wezens, humor en gewone mensen die met iets geconfronteerd worden dat hen volledig te boven gaat.
Ook Spielbergs invloed is duidelijk, misschien eerder die van E.T. dan van Jurassic Park. Het lijkt misschien een wat al te grote pastiche, maar de film heeft genoeg eigen karakter om meer te zijn dan een verzameling verwijzingen.
Maar goed, zoek geen overtuigende verklaring voor wat er gebeurt, want die is er niet. De film ontwikkelt geen theorie die het bestaan van de dinosaurussen verklaart en geeft ook niet voor alles een solide verklaring. Maar eerlijk gezegd maakt dat niet uit.
Hij werkt het best wanneer hij zijn uitgangspunt gebruikt als startpunt voor het avontuur en het familiedrama. Dat weet de film zelf ook, dus hij probeert te voorkomen dat we er al te veel over nadenken.
Actie, tempo en gevederde dinosaurussen
Het duurt even voordat de film op gang komt, maar daarna blijft het tempo behoorlijk goed en de speelduur werkt in zijn voordeel. Hij probeert een eenvoudig verhaal niet op te rekken tot tweeënhalf uur, maar vertelt gewoon wat hij wil vertellen. Dat is prettig.
Bovendien zitten er enkele uitstekend opgebouwde scènes in. Er zijn een paar lange ononderbroken shots die erg goed uitpakken, verschillende overtuigend spannende situaties en zelfs een sterfgeval dat ik niet had zien aankomen.
De visuele effecten zijn wisselvalliger. Het zijn niet de beste digitale dinosaurussen die ik ooit heb gezien, maar ik vind ook dat je moet bedenken dat veel scènes op klaarlichte dag zijn opgenomen. In het donker kun je heel wat foutjes verbergen. Hier worden de beesten vaak perfect belicht, waardoor elke misser veel sterker opvalt.
Ik vind ook het ontwerp van sommige soorten erg geslaagd. Er zijn dinosaurussen met veren of haar, iets wat dichter bij de huidige reconstructies ligt dan het klassieke beeld van de gigantische hagedis dat de filmwereld ons decennialang heeft ingeprent.
Het is een klein detail, maar het geeft de film karakter.
En omdat de film zichzelf ook niet al te serieus neemt, heeft hij geslaagde humoristische momenten, waaronder een bepaalde foto waarop dinosaurussen bezig zijn met activiteiten die een stuk minder bedreigend zijn dan normaal.
Het beste aan The End of Oak Street
Wat me het meest bevalt, is juist dat de film niet probeert te concurreren met Jurassic Park op diens eigen terrein. Minder wetenschap, minder uitleg en veel meer avontuur: volgens mij wordt de film daar beter van.
Ook de balans tussen familieconflict en actie werkt goed. Hathaway en McGregor helpen daar flink bij, omdat ze de relaties geloofwaardig genoeg maken.
Het tempo is goed zodra de film op gang is, en er zijn verschillende visueel sterke scènes.
Ten slotte zijn de dinosaurussen niet simpelweg kopieën van exemplaren die we al duizend keer hebben gezien; sommige ontwerpen voegen echt iets toe.
Het slechtste aan The End of Oak Street
Ik heb het al gezegd, maar uitleg is niet de sterkste kant van de film. Je ziet dus plotgaten en een paar onbegrijpelijke keuzes van de hoofdpersonen.
Ook de effecten hebben hun sterke en zwakke momenten, en Spielbergs invloed is zo groot dat je soms moeilijk onderscheid kunt maken tussen eerbetoon en imitatie.
Toch is geen van die gebreken een reden om hem niet te kijken als je van dit soort films houdt.
Conclusie en oordeel: is de film het kijken waard?
The End of Oak Street biedt ons anderhalf uur vermaak, en dat is precies de bedoeling.
Het is geen „Jurassic Park-killer ” — en dat probeert hij ook niet te zijn — maar een avonturenfilm met dinosaurussen, jaren-tachtiggevoel, wat familiedrama en weinig interesse om elk detail te verklaren.
De film heeft zijn rafelrandjes, enkele effecten kunnen beter en de start is wat traag, maar daarna houdt hij het tempo goed vast en biedt hij een paar geweldige scènes, humor en genoeg eigenheid om niet zomaar de zoveelste kopie van iets bekends te lijken.
Als je houdt van The Goonies, , Stranger Things, avonturenfilms uit de jaren tachtig en natuurlijk dinosaurussen, denk ik dat je een leuke tijd zult hebben.
Technische gegevens van The End of Oak Street
| Gegeven | Informatie |
| Titel | The End of Oak Street |
| Oorspronkelijke titel | The End of Oak Street |
| Regisseur | David Robert Mitchell |
| Jaar | 2026 |
| Speelduur | 99 minuten |
| Hoofdrolspelers | Anne Hathaway, Ewan McGregor, Maisy Stella en Christian Convery |
| Genre | Sciencefiction, avontuur, thriller en horror |
| Distributeur | Warner Bros. Pictures |
| Muziek | Michael Giacchino |
Beoordeling
Voor wie is dit
✔️ Voor wie van avonturenfilms en dinosaurussen houdt.✔️ Voor wie een zwak heeft voor fantasyfilms uit de jaren tachtig en de sfeer die later terugkwam in series als Stranger Things.
✔️ Voor wie een vermakelijke, relatief korte film zonder al te veel gedoe zoekt.
Voor wie is dit niet
❌ Voor wie wil dat sciencefiction al haar regels tot in detail uitlegt.❌ Voor wie de jaren-tachtignostalgie en verwijzingen naar Spielbergfilms beu is.
Veelgestelde vragen
Lijkt The End of Oak Street op Jurassic Park?
Er zijn dinosaurussen en actiescènes die onvermijdelijk doen denken aan Jurassic Park, maar de toon ligt dichter bij een familieavontuur uit de jaren tachtig.
Is The End of Oak Street eng?
Er zijn spannende momenten, enkele doden en horrorelementen, maar het is niet in de eerste plaats een horrorfilm.
Zit er veel actie in The End of Oak Street?
Ja, vooral zodra het begin achter de rug is. De film combineert achtervolgingen, aanvallen van dinosaurussen en avontuur met familiedrama.
Hebben de dinosaurussen in The End of Oak Street veren?
Sommige ontwerpen hebben veren of haar, gebaseerd op modernere voorstellingen van bepaalde soorten.
Is The End of Oak Street het kijken waard?
Ja, als je een vermakelijk dinosaurussenavontuur met een jaren-tachtigsfeer zoekt, zonder al te veel wetenschappelijke diepgang te eisen.
Geef een reactie